บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: บทที่ 101 - บทที่ 110

“โอ จริงหรือนี่ ข้านับถือใจเจ้าจริงๆ แล้วเจ้าไม่เคยกลับบ้านไปเลยหรือ”“ไม่เคยเลย เพราะท่านพ่อของข้าเองก็คงไม่ให้อภัยลูกอกตัญญูเช่นข้าหรอก อีกอย่างท่านไม่ได้มีข้าเป็นลูกแค่คนเดียวเสียเมื่อไหร่ ลูกๆ ที่เกิดจากอนุมีเต็มบ้านไปหมด ไหนจะลูกจากภรรยาเอกอีกเล่า ข้าเป็นแค่ลูกของภรรยารองที่ทุกคนหวังใช้ข้าให้เป็นหินให้ลูกภรรยาเอกเหยียบขึ้นไปก็เท่านั้นหาได้มีค่ามากมายในสายตาพวกเขา”“เจ้าอย่าไปคิดมากเลยตอนนี้ชีวิตเจ้าก็มีความสุขดีแล้ว อะไรที่ผ่านมาแล้วให้ผ่านไปเถอะ แล้วท่านแม่ของเจ้าล่ะนางว่ายังไงบ้างตอนที่เจ้าออกมา”“ท่านแม่ข้าเสียไปได้หลายปีแล้ว ตั้งแต่ข้าอายุสิบขวบล่ะมั้ง แต่ข้าว่าท่านแม่คงจะดีใจที่ข้าออกมาได้เสียที พอๆ ไม่พูดแล้วนี่ข้ามาคุยเรื่องรับซื้อของป่า แต่ทำไมมาวกเจ้าเรื่องอดีตของข้าไปเสียได้”“นั่นสิ ข้าเองก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าเย็นนี้ข้าจะเรียกชาวบ้านมาประชุมเพื่อบอกกล่าวถึงความต้องการของลูกสะใภ้ของเจ้า”“ได้ ขอบคุณท่านมาก ข้ากลับก่อน ลาล่ะ”หลังจากที่ศีลกลับไปแล้วหัวหน้าหมู่บ้านอย่างสมศักดิ์ก็เดินไปหา ลูกชายที่แปลงนาและบอกเล่าเรื่องที่เขาพูดคุยกับศีลวันนี้ให้ลูกชายฟังและบอกว่าจะเรียกประช

คิมหันต์เดินตามลูกชายที่เดินปึงปังเข้าบ้านไปและปากก็ตะโกน เรียกท่านแม่เสียงดังลั่นบ้าน เขาได้แต่ส่ายหัวให้กับความใจร้อนของลูกชาย หวังว่าภรรยาเขาจะตกลงนะตอนนี้เขาเองก็ไม่อยากจะน้อยหน้าพี่ชายเหมือนกัน ไม่ได้เรื่องแบบนี้ยอมไม่ได้ คิมหันต์รีบเดินตามลูกชายเข้าบ้าน“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ”“อะไรลูก มีอะไรหรือถึงได้เสียงดังเอะอะโวยวายลั่นบ้านแบบนี้”“ท่านแม่ต้องช่วยลูกนะขอรับ”“มีอะไรให้แม่ช่วยอย่างนั้นหรือ ไหนลูกลองบอกแม่มาสิ”“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ ลูกไม่อยากเป็นน้อง”“หืม ทำไมไม่อยากเป็นน้องล่ะ แล้วแบบนี้จะให้แม่ทำยังไง ก็ตอนลูกเกิด ลูกก็ออกมาเป็นคนสุดท้ายแล้วจะให้แม่ทำยังไง ถึงลูกจะไม่อยากเป็นน้องแต่ความจริงที่ว่าลูกเกิดทีหลังพี่ๆ เขาก็ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงได้หรอกนะคะ”คิมหันต์ที่เดินตามลูกชายมาได้แอบดูสองแม่ลูกอยู่ข้างประตู พร้อมกับแทนและพวกเจ้าสีเงินเองก็ไม่เข้าไปด้วยเช่นกัน พวกมันนั่งรออยู่ข้างนอกอย่างเชื่อฟัง และตอนนี้อาทิตย์กับตะวันเองก็เดินกลับเข้ามาในบ้านโดยที่ให้คนงานเด็กฝึกยิงธนูรอไปก่อน ทั้งสองคนเองก็อยากมีน้องเพิ่มแต่ ไม่กล้าขอท่านแม่เท่านั้นเอง ตอนนี้พวกเขาจึงได้มายืนแอบ

เช้าวันนี้ใบหม่อนให้คิมหันต์ขับเกวียนไปซื้อปลาหมึกแห้งมาเพื่อทำปลาสามรส และใบหม่อนยังซื้อปลาตัวเล็กๆ มาหมักน้ำปลาด้วย ทำให้คิมหันต์ต้องไปหาซื้อไหขนาดใหญ่มาเป็นจำนวนมาก เมื่อกลับมาถึงบ้าน ใบหม่อนทำอาหารเช้าให้ลูกๆ และสามีเมื่อเสร็จจากมื้ออาหารเช้าแล้ว ใบหม่อนเตรียมเครื่องปรุงเพื่อทำหมึกสามรสส่วนคิมหันต์ออกไปบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อหาชาวบ้านผู้หญิงมาช่วยใบหม่อนทำงานและพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องที่จะสอนให้ชาวบ้านแปรรูปอาหารทะเลเพื่อเพิ่มรายได้ให้แก่ชาวบ้านของหมู่บ้านแห่งนี้หัวหน้าหมู่บ้านอย่างเต๋อซวนรู้สึกแปลกใจและประหลาดใจมาก เพราะไม่คิดว่าจะมีใครใจดีมาบอกสูตรอาหารให้คนอื่นรับรู้ฟรีๆ อีกอย่าง สองสามีภรรยานี้ถึงแม้จะเป็นคนต่างบ้านต่างเมืองแต่ตอนนี้ทั้งสองคนถือว่าเป็นคนในหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว เมื่อได้พูดคุยกับคิมหันต์จนเข้าใจแล้วจึงทำให้หัวหน้าหมู่บ้านน้ำเค็มอย่างเต๋อซวนดีใจแทบจะหลั่งน้ำตาเลยทีเดียวถึงจะบอกว่าพวกเขาเป็นหมู่บ้านของชาวประมงแต่หน้ามรสุมก็ไม่สามารถออกจับปลาได้และเพราะน้ำจืดมีน้อยกว่าน้ำเค็มทำให้ไม่สามารถเพาะปลูกได้เหมือนเช่นหมู่บ้านอื่นที่ไม่ได้มีพื้นที่ติดชายทะ

เวลาผ่านไปหลายปีพ่อแม่ของนางเป็นไข้ป่าเสียชีวิตลง ศีลจึงออกจากบ้านมาอยู่กับภรรยาและไม่กลับไปบ้านที่ไม่ใช่บ้านอีก เขาได้นำเอา เงินทองที่ท่านแม่ของเขาทิ้งเอาไว้ให้ออกมา และอะไรที่เป็นของท่านแม่ของเขา เขาก็นำติดตัวออกมาจนหมด โดยทยอยเอาออกมาเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีใครรู้ และในที่สุดพ่อของเขาก็มาตามให้เขากลับบ้านเพื่อไปแต่งงานกับผู้หญิงที่หาให้ ซึ่งแน่นอนว่าศีลเองไม่มีทางยอม เขาบอกว่าเขามีเมียแล้วและจะ ไม่แต่งงานกับหญิงอื่นเด็ดขาด ทำให้ศรโมโหเดือดดาล และจะให้คนมาลากตัวศีลกลับและแน่นอนว่าเขาไม่ยอมที่จะกลับไปแน่ๆ บ้านที่ไม่ใช่บ้าน พ่อที่ไม่เคยเห็นเขาเป็นลูกเลย ลูกๆ และบรรดาเมียทั้งหลายก็แก่งแย่งชิงดี เมื่อจับเขากลับไปได้เขาก็หนีออกมาได้เช่นกัน เขาหนีออกมาและพาภรรยาเดินทางรอนแรมกลับมาตั้งรกรากที่บ้านเกิดของภรรยาศีลใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมาตลอดจน ลูกชายคนโตอายุ 10 ขวบ ภรรยาของเขาจึงจากไป นับแต่นั้นมาโลกของเขาก็พังทลายลง เขาเกือบจะเป็นคนทำร้ายลูกของเขาเองเพราะความไม่เอาไหน แต่ต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว เขาจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้มีความสุขเพื่อรอวันที่จะได้ไปพบกับภรรยาของเขาที่ล่วงหน้าไปก่อนแล้วศี

“นี่ลูกของเจ้าหรือ เอาเด็กเหลือขอนี่ออกไปให้พ้นทางข้า ทำข้าเสียเวลาจริงๆ”ลูกสาวร้านขายเกลือไม่ได้มองว่าคิมหันต์เดินมากับใบหม่อนและลูกๆ เพราะสายตานางจับจ้องแค่คิมหันต์คนเดียวเท่านั้น ส่วนคิมหันต์ในตอนนี้กำลังขมวดคิ้วและเดินมาอุ้มลูกชายขึ้นแนบอก หญิงสาวเมื่อเห็นว่าผู้ชายที่ตัวเองหมายปองกำลังอุ้มเด็กคนนี้อยู่ก็รีบพูดออกมาทันที“พี่ชายท่านนี้ ข้าเจ็บขามากเลยเจ้าค่ะ ข้าว่าพี่ชายคืนเด็กอ้วน ไร้มารยาทให้แม่ของเขาไปเถอะเจ้าค่ะ”“เจ้าว่าใครเด็กอ้วน เจ้ากล้าดียังไงมาว่าลูกข้า”“เอ๊ะ ลูกก็ไร้มารยาท แม่อย่างเจ้ายังไร้มารยาทอีกหรือมิน่าล่ะ แม่ลูกนิสัยไม่ต่างกันเลย”“แล้วเจ้าล่ะมีมารยาทมากเลยงั้นสิ วิ่งพรวดพราดออกมา ไม่มองว่ามีคนอยู่หรือไม่ชนลูกข้าล้มแล้วยังยังไม่สำนึก ขอโทษสักคำยังไม่มี เจ้ายังกล้ามาด่าว่าข้าแม่ลูกไร้มารยาทอีก ไม่ตลกไปหน่อยหรือ”“อะไรของเจ้า แล้วเจ้าจะเอายังไง เสียเวลาข้าจริงๆ”“เจ้าพรวดพราดออกมาชนลูกข้าล้มบาดเจ็บแน่นอนว่าข้าต้องพาลูกข้าไปหาหมอ ค่าหมอค่ายาเจ้าต้องจ่ายและเจ้าต้องจ่ายค่าทำขวัญให้ลูกข้าด้วย โทษฐานทำให้เขาบาดเจ็บและตกใจกลัว”“นี่เจ้ามันจะมากไปแล้วนะ พี่ชายท่าน