All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: Chapter 81 - Chapter 90

เช้าวันรุ่งขึ้นอนันต์ยังคงเอาของป่าเข้าไปขายที่ร้านและพ่อค้าน้อยทั้งสี่ก็ไปขายแตงโมด้วยเช่นกันตอนนี้เกวียนสองเล่มไม่พอใช้เสียแล้วต้องซื้อเกวียนมาอีกเล่มทิ้งไว้ที่บ้านหากเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นจะได้มีเกวียนใช้ ส่วนม้าที่ซื้อมานั้นตอนนี้ ไม่ได้ใช้งานพวกมันมากนักนอกจากลากเกวียน บางคนมองด้วยสายตาแปลกๆ เพราะใช้ม้าลากเกวียนแทนที่จะใช้ม้าลากรถม้า แต่ที่บ้านเกวียนมีความจำเป็นมากกว่ารถม้า แล้วพวกเขาจะซื้อรถม้ามาทำไมใบหม่อนไม่ได้ใส่ใจในเรื่องนี้ใครอยากมองก็มองไปใครอยากจะพูดอะไรก็ปล่อยให้เขาพูดไปกล้าที่ทำนาเสร็จแล้วจึงได้มาหาคิมหันต์ที่บ้านและชักชวนคิมหันต์ไปป่าหุบแล้งเพราะคิมหันต์เคยบอกว่าใบหม่อนอยากลองไปดูว่าในป่าที่แปลกประหลาดแห่งนั้นมีอะไรอยู่กันแน่ คิมหันต์ตกลงทันทีและไปบอก ใบหม่อนและพี่สะใภ้อย่างบัวตองให้เตรียมตัว และเตรียมของสำหรับเข้าป่า อันประกอบด้วย ตะกร้า เสียม มีด อาหารและน้ำดื่ม กล้ากลับไปที่บ้านของตัวเองและเตรียมของขึ้นเกวียนเช่นเดียวกันโดยมีแค่เหมยภรรยาของกล้า ตามไปด้วยเท่านั้น ส่วนลุงก้องกับป้าอิงดูแลหลานๆ อยู่ที่บ้านกล้าขับเกวียนมารอคิมหันต์ที่หน้าบ้านจากนั้นเกวียนทั้งสอ

“อ่อ รีบอาบน้ำไปกินข้าวเถอะ วันนี้ท่านแม่ทำของอร่อยเอาไว้เยอะเลย”หลังจากที่จัดการอาบน้ำให้ลูกๆ ทั้งสามและหลานชายเสร็จแล้ว ก็พาเด็กๆ ไปกินข้าว ที่ห้องอาหารตอนนี้ท่านพ่อกับอนันต์ไม่รอหลานๆ แล้ว ทั้งสองคนกำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวประหนึ่งกลัวว่าจะมีคนมาแย่ง กับข้าวของเด็กๆ วันนี้มีปลาเผาเกลือ เห็ดนึ่งน้ำจิ้มเปรี้ยวหวาน ไข่ตุ๋น และแกงคั่ว ไม่เผ็ด อนันต์มองดูกับข้าวของเด็กๆ แล้ว ให้นึกอิจฉา เขาก็อยากกินปลาเผาด้วยเหมือนกัน บัวตองแกะปลาใส่ถ้วยให้ลูก และหลานๆ ส่วนใบหม่อนหั่นแตงโมงใส่ถาดออกมาวาง คิมหันต์นั่งมองพ่อกับพี่ชายแย่งอาหารกันหลังจากที่ทุกคนอิ่มจากมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว ศีลบอกกับลูกสะใภ้ว่าร้านค้าตนเองได้ไปซื้อให้แล้ว อยู่ในตลาดห่างจากร้านทั้งสองไปไม่มาก ห่างกันแค่สองช่วงตึกเท่านั้น“ร้านค้าที่จะเปิดใหม่พ่อซื้อให้แล้วนะ หากว่าช้ากว่านี้ราคาคงแพงขึ้น”“ขอบคุณค่ะ ท่านพ่อ ร้านนี้ข้าจะขายอุปกรณ์การเกษตร พวกจอบ เสียม บัวรดน้ำ และเครื่องจักสานพวกตะกร้าหรือเข่ง”“อืม มีอะไรให้พ่อช่วยก็บอกมาได้เลย แล้วร้านนี้จะให้ใครไปดูแลล่ะ เปิดพร้อมกันสามร้านนี่จะไหวหรือ”“ร้านผัก พี่ใหญ่ดูแลได้ เพราะอีกไ

“นั่นสิ ข้าหวังว่าสักวันจะมีเงินซื้อที่ดินพอได้ปลูกบ้านบ้าง”“ได้แต่หวังว่าเราจะได้งานทำนั่นแหละ ตราบใดที่เราอดทนข้าเชื่อว่าสักวันชีวิตพวกเราต้องดีขึ้น”ทั้งสามคนเดินออกมาจนถึงจุดที่ใบหม่อนและเพลิงกัลป์ยืนรออยู่ ทั้งสามคนเห็นเด็กน่ารักที่มักจะนั่งรถลากและมีผักผลไม้มาส่งที่บ้าน ท่านเศรษฐีหมื่นเป็นประจำยืนอยู่ก็รู้สึกแปลกใจมาก จึงได้เอ่ยถามเด็กที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับน้องชายตนเอง“น้องชายวันนี้ไม่ได้เอารถลากมาหรือ หรือว่ารถเสียแล้วนี่เจ้ากำลังจะไปไหน” เทพ หนึ่งในสามถามเพลิงกัลป์“เปล่าหรอก ข้าพาท่านแม่ของข้ามาคุยกับพี่ชายทั้งสามน่ะ”“เอ๋ คุยกับพวกข้าหรือ คุยเรื่องอะไรหรือ”“ท่านแม่อยากจะจ้างพวกพี่ชายไปทำงานที่บ้านของข้าน่ะ ท่านแม่จึงอยากจะมาพูดคุยกับพวกพี่ชายก่อน”“อ่อ เจ้าพูดจริงๆ หรือ ไม่ได้หลอกพวกข้าให้ดีใจใช่หรือไม่”“ข้าพูดความจริงอยู่แล้ว และนี่ท่านแม่ของข้า”“สวัสดี พี่สาวขอรับ” ทั้งสามเอ่ยทักทายใบหม่อน“สวัสดีจ้ะ พอดีข้าได้ยินลูกชายของข้าบอกว่า พวกน้องชายกำลังหางานทำอยู่ใช่หรือไม่”“ใช่แล้วพี่สาว แต่ว่างานนั้นไม่ได้มีให้ทำทุกวัน คนในตลาดเองก็เยอะ ตอนนี้คนเริ่มเยอะกว่าง

ใบหม่อนเข้าป่าลึกไปพอสมควร และทำเครื่องหมายบริเวณป่าอ้อยเอาไว้ ครั้งนั้นนางลืมมันไปเสียสนิท ไม่ได้กลับมาตัดเอาลงไปปลูกอ้อยเยอะขนาดนี้ยังสามารถนำไปทำน้ำตาลได้อีกด้วย ใบหม่อนเดินมาถึงบริเวณที่เคยเก็บเห็ดสนเหลืองและวันนี้นางก็ไม่ผิดหวังถึงแม้จะมีจำนวนไม่มากมายนัก แต่นางก็เก็บจนหมดได้หนึ่งตะกร้าพอดี เมื่อได้เห็ดแล้วใบหม่อนหันหลังเดินกลับบ้านทันที ตะกร้านี้จะเอาไปส่งที่ร้านลุงตงเพราะเป็นเห็ดราคาแพง ที่ชาวบ้านไม่สามารถจะซื้อไปทำอาหารได้เวลาเที่ยงคิมหันต์และเพลิงกัลป์ พร้อมด้วย ศีล ขับเกวียนมารับคนงานตามที่ได้ตกลงกันไว้และอนันต์เองก็ขับเกวียนตามมาด้วยเช่นกันวันนี้ของที่ร้านขายหมดแล้วทำให้ต้องปิดร้านตั้งแต่ยังไม่เที่ยงเพราะวันนี้ได้ ของป่ามาไม่มากและแตงโมเองวันนี้ก็ขายเป็นวันสุดท้ายแล้วเช่นกันเพราะที่ไร่ไม่เหลือแตงโมแล้ว จากนี้ไปก็กลับไปไถกลบเถาแตงโม ตากดินสามถึงสี่วันใส่ปุ๋ยมูลสัตว์ จากนั้นตากแดดต่อสามวันไถพรวนและปลูกต่อทันที สำหรับรายได้ในการขายแตงโมปีนี้ ถือว่าเยอะพอสมควรคิมหันต์หักเงินเอาไว้สำหรับทำทุนและเป็นค่าใช้จ่ายในไร่แล้วยังเหลือแบ่งกำไรกับพี่ชาย ได้เงินถึง 50 เหรียญทองเลยท

ทั้งสามครอบครัวเดินเข้ามาเห็นหมาป่าสีเงินอยู่เป็นจำนวนมากก็ตกใจจนก้าวขาไม่ออก จากที่เจอสองตัวเมื่อตอนเที่ยงก็ว่าน่ากลัวแล้วนี่ทั้งฝูงเลยนะ ใบหม่อนที่สังเกตเห็นอาการของคนทั้งหมดนั้นนางจึงได้บอกว่าให้ ทุกคนเข้ามานั่งเถอะไม่ต้องกลัว หมาป่าพวกนี้นางเลี้ยงไว้เอง มันไม่กัดหรอกหากไม่ทำอะไรไม่ดี“เข้ามาเถอะค่ะ ไม่ต้องกลัวพวกมันหรอก หากไม่ทำอะไรไม่ดี พวกมันไม่กัดหรอกจ้ะ”“ใช่แล้ว มาแล้วก็เข้ามานั่งเถอะจะได้อธิบายกฎระเบียบให้ฟังเสียทีเดียว” คิมหันต์“เอาล่ะ พวกท่านคงรู้จักสามีของข้า พี่ชาย และท่านพ่อแล้ว ตัวข้าชื่อใบหม่อน ส่วนนี่ พี่สะใภ้ข้าชื่อบัวตอง และหมาป่าสีเงินทั้ง 12 ตัวนี้ คือสัตว์เลี้ยงที่ข้าเลี้ยงเอาไว้ พวกท่านไม่ต้องกลัวไปหรอก หากเป็นคนในไร่นี้ มันไม่ทำร้ายใคร พวกท่านทำตัวปกติก็พอ กฎระเบียบไม่มีอะไรมาก ขยัน ซื่อสัตย์ ไม่ปากมาก ไม่ลักขโมย ไม่นำพาเรื่องไม่ดีเข้ามาในไร่และที่สำคัญเรื่องชู้สาว ที่นี่ยึดกฎผัวเดียวเมียเดียว หากใครอยากมีเมียหลายคนก็ออกไปได้เลย ข้าไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย”“นายหญิงไม่ต้องห่วงเรื่องนี้นะขอรับ ครอบครัวพวกข้าเองก็ยึดหลักผัวเดียวเมียเดียวเช่นกัน” พ่อของดอนรีบตอบจะ