ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่

ใบหม่อน หญิงสาวชาวไทยเชื้อสายจีน อายุ 25 ปี สาวสวยรวยและโสดมาก พ่อแม่เสียชีวิตไปเมื่อ 5 ปีที่แล้วด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์หลังจากที่เสียพ่อแม่ไป ใบหม่อนที่ไม่มีใครรออยู่ที่บ้านแล้วเวลาทั้งหมดทุ่มเทให้กับงานและการอ่านนิยายวันนี้ใบหม่อนไปทำงานด้วยอารมณ์บูด จนเพื่อนร่วมงานไม่กล้าเข้าใกล้สาเหตุมาจากนิยายที่เธออ่าน เนื้อหาในนิยายกล่าวเอาไว้ว่านางเอกได้ทะลุมิติไปยังโลกคู่ขนานที่จะเรียกว่ายุคโบราณก็ไม่ได้ จะเรียกว่ายุคปัจจุบันก็ไม่ได้อีก ทั้งภาษาและวัฒนธรรมผสมปนเปกันไป การแต่งตัวเหมือนชนเผ่าอะไรสักเผ่าของชาวจีนแต่กลับไม่ได้ใช้ภาษาจีนในการสื่อสารอีกทั้งยังเป็นโลกที่ด้อยพัฒนาหาเทคโนโลยีไม่เจอ ไม่มีพลังภายใน ไม่มีพลังวิเศษอะไรทั้งนั้นแถมเริ่มต้นมาก็ดราม่าอีก แบบนี้จะไม่ให้ใบหม่อนคนคูลอารมณ์เสียได้ยังไง ตอนที่นางเอกทะลุมิติไปอยู่ในร่างหญิงสาวที่กำลังคลอดลูกพอดีแถมครอบครัวยากจนมากๆ ให้นางเอกทะลุมิติมาแบบไม่มี ตัวช่วยอะไรมิตงมิติก็ไม่มี ตอนนี้หาสติของตัวเองเจอก็ดีเท่าไหร่แล้วโผล่มาก็กำลังคลอดลูกแถมยังต้องมาอดมื้อกินมื้อปลูกผักเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ ซ้ำร้ายสามีของนางเอกก็โดนแม่เลี้ยงขับไล่ออกจากบ้า

บัวตองนั่งรอสามีและน้องชายของสามีอยู่เป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้จนกระทั่งทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพที่ไม่ดีนัก นางตกใจเป็นอย่างมากและร้อนรนถามผู้เป็นสามีออกไป“ท่านพี่เกิดอันใดขึ้นทำไมถึงได้มีสภาพเช่นนี้ท่านบาดเจ็บหรือ เจ้าคะ”“ใจเย็นๆ บัวตองไม่มีอะไรหรอกแค่เกิดเรื่องนิดหน่อยเท่านั้น” อนันต์ตอบผู้เป็นภรรยา“พี่บัวตองแล้วเมียของข้าล่ะนางไปไหน” คิมหันต์ถามพี่สะใภ้ของตนเองเพราะไม่เห็นผู้เป็นภรรยาออกมารอเหมือนทุกครั้ง“โอ๊ย ข้าลืมไปเสียสนิทเลย ภรรยาของเจ้าคลอดแล้วบุตรของเจ้าเป็นชายทั้งหมด”“พี่บัวตองท่านหมายความว่าอย่างไรที่ว่าเป็นชายทั้งหมด”“ก็หมายความว่าเจ้าได้ลูกแฝดยังไงล่ะแถมไม่ใช่แฝดสองด้วยแต่เป็นแฝดสาม”“นี่ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่พี่บัวตอง”“เอ๊ะ คิมหันต์ข้าเป็นพี่สะใภ้เจ้าไม่ใช่เพื่อนเล่นเจ้านะจะได้มาล้อเล่นได้ แล้วเรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นได้ด้วยหรือ”“ข้ารู้แล้วๆ ท่านอย่าโกรธไป ข้าขอโทษข้าเพียงถามให้แน่ใจเท่านั้น”“จะมาถามอะไรก็เข้าไปดูเองสิ จริงๆ เลยคนบ้านนี้เป็นอะไรกันไปหมด”“พอเถอะๆ คิมหันต์เจ้าเลิกถามเซ้าซี้ส่วนบัวตองอย่าโมโหเดี๋ยวลูกเกิดมาหน้าเหี่ยว” อนันต์ห้ามทั

คิมหันต์ที่กลับจากการล่าสัตว์เร่งฝีเท่ากลับบ้านไปทันที เขาลัดเลาะมาตามทางลัดที่ทะลุถึงหลังบ้านเขาพอดิบพอดี ในใจเขาร้อนรนว่าภรรยา ของเขาจะกลับมาแล้วหรือยัง เมื่อมาถึงบ้านเห็นภรรยาของเขาอยู่ในห้องครัวเขาค่อยโล่งใจหน่อย“หม่อนน้องกลับมานานแล้วหรือยัง” คิมหันต์ถามออกไป“กลับมานานแล้วเจ้าค่ะท่านพี่ ท่านพี่ได้อะไรมาบ้างเจ้าคะ”“ไก่ป่าสองตัวและหมูป่าอีกหนึ่งตัวน่ะ”“เช่นนั้นท่านพี่ ขายแค่หมูพอเจ้าค่ะส่วนไก่ท่านช่วยข้าทำความสะอาดทั้งสองตัวเลยเจ้าค่ะจะได้ทำอาหารค่ำ”“ได้จ้ะ พี่จะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ แล้วลูกๆ ล่ะตื่นหรือยัง”“ยังเจ้าค่ะ พี่บัวตองช่วยดูแลให้น่ะเจ้าค่ะ”“อ่อเช่นนั้นหรือ นอกจากทำความสะอาดไก่แล้วมีอะไรให้พี่ช่วยอีกหรือไม่”“ไม่มีแล้วเจ้าค่ะท่านทำความสะอาดไก่เสร็จก็ไปอาบน้ำได้เลย จะได้มาทานข้าว”คิมหันต์ถอนขนไก่ควักเครื่องในและล้างทำความสะอาดจากนั้นก็นำมาให้ภรรยาทำมื้อค่ำ เขาไปอาบน้ำที่ลำธารหลังบ้านพร้อมกับซักเสื้อผ้าของตัวเองด้วย ในตอนที่อาบน้ำนั้นคิมหันต์รู้สึกว่าทำไมเมียเขาแปลกๆ จะว่าเปลี่ยนไปก็ไม่เชิงเอาเป็นว่าเปลี่ยนเล็กน้อยก็แล้วกัน อาบน้ำไปสักพักอนันต์ผู้เป็นพี่ชายก็เดิน

“ใบหม่อนน้องเก็บก้อนหินจะเอาไปทำอะไรหรือ”“นี่ไม่ใช่ก้อนหินนะท่านพี่มันเป็นหอยชนิดหนึ่ง ความรู้สึกข้าบอกมาเช่นนั้น”“มันกินได้หรือไม่”“ข้าก็ไม่รู้แต่ถ้ามันเป็นหอยกาบก็น่าจะกินได้นั่นแหละหรือไม่ ถ้าหากเราโชคดีกว่านั้นก็อาจจะเจอไข่มุกน้ำจืดข้างในตัวเจ้าหอยนี่”“น้องพูดจริงๆ หรือถ้ามีไข่มุกจริงพี่จะช่วยเจ้าหาเจ้าหอยนี่” คิมหันต์ถามออกมาด้วยความตื่นเต้น“ข้าก็ไม่รู้ คงต้องเอาไปแกะดูเท่านั้น ท่านพี่ท่านช่วยกลับไปเอาถัง ที่บ้านมาหน่อยเจ้าค่ะข้าเห็นกุ้งตรงซอกหินตัวใหญ่มาก”“ได้ๆ พี่จะรีบไปรีบกลับ” คิมหันต์ไม่เคยสงสัยในคำพูดของภรรยาอีกตั้งแต่นางบอกเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง เขาก็เชื่อนางจนหมดใจไร้ข้อกังขาทันที คิมหันต์ไปไม่นานก็กลับมาพร้อมถังไม้ ทั้งสองช่วยกันจับกุ้ง และหาหอยกาบหรืออาจจะเป็นหอยมุกน้ำจืดก็เป็นได้ หาอยู่นานได้หอยมาห้าตัวใหญ่ๆ และกุ้งอีกครึ่งถังไม้ นางจึงเดินขึ้นไปดูกับดักที่ดักปลาไว้ว่ามีปลามาติดหรือไม่ ถ้ามีจะได้เอากลับไปทำกับข้าวตอนเย็น“ท่านพี่เดี๋ยวเราไปดูกับดักที่น้องดักปลาก่อนว่ามีปลามาติดหรือไม่ ถ้ามีจะได้เอากลับไปทำกับข้าวมื้อเย็น”“ได้ๆ ไปกันเถอะป่านนี้เด็กๆ คงจะตื่น

คิมหันต์และอนันต์มุ่งหน้าตรงมายังร้านขายเครื่องประดับในตลาดทันที ทั้งสองชั่งใจว่าจะเข้าร้านไหนดีคิมหันต์จึงบอกกับผู้เป็นพี่ชายว่าหาก ร้านไหนพนักงานไม่มีสีหน้าดูถูกหรือพูดจาดูถูกทั้งสองคนให้เข้าไปร้านนั้น อนันต์เห็นด้วยกับน้องชายทันที ทั้งสองเดินไปที่ร้านขายเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเมือง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากซักถามอะไร พนักงานก็ไล่พวกเขาทั้งสองคนออกมาแล้วคิมหันต์จึงพาพี่ชายเดินไปที่ร้านใหญ่เป็นอันดับที่สองของเมืองพนักงานพูดจาดี และสุภาพกับเขาพี่น้องมาก และถามถึงความต้องการของเขาทั้งสองคน“เชิญขอรับ ไม่ทราบว่าท่านต้องการเครื่องประดับชนิดใดขอรับ ที่ร้านของพวกเรามีมากมายให้เลือกสรรค์ตั้งแต่ราคาย่อมเยาไปจนถึงราคาแพงขอรับตามคุณภาพของงานและฝีมือของช่าง”“ข้าสองคนไม่ได้มาซื้อเครื่องประดับหรอกข้ามีบางสิ่งที่ต้องการขายน่ะไม่ทราบว่าทางร้านจะรับซื้อหรือไม่”“อะไรหรือขอรับ ขอข้าดูได้หรือไม่”คิมหันต์เอาไข่มุกออกมาให้พนักงานดูหนึ่งเม็ด พนักงานเห็นก็ตกใจทันที สีของไข่มุกสวยงามมากเขาไม่รู้หรอกว่าทั้งสองคนไปเอามาจากที่ใด แต่ในเมื่อนำมาขายเขาคิดว่าเถ้าแก่เนี้ยต้องรับซื้อแน่ๆ จึงได้ให้ทั้งสองคน