All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่: Chapter 131 - Chapter 140

เช้าวันรุ่งขึ้นคิมหันต์พาภรรยากลับเดินทางกลับบ้านที่หมู่บ้านไผ่งาม ในการเดินทางกลับบ้านก็ไม่ได้เร่งรีบอะไรมากมาย เดินทางเรื่อยๆ เอื่อยๆ ค่ำไหนนอนนั่น อยากทำอะไรก็ทำ อยากเข้าป่าล่าสัตว์ระหว่างทางก็เข้าคิมหันต์ผู้ตามใจภรรยาไม่ว่าใบหม่อนจะอยากทำอะไรเขาที่เป็นสามีจะเห็นดีเห็นงามไปกับภรรยาตลอดไม่เคยขัดใจภรรยาเลยสักครั้ง โดยปกติแล้ว การเดินทางจากหมู่บ้านน้ำเค็มถึงหมู่บ้านไผ่งามใช้เวลาในการเดินทางเพียงแค่ 3 วันเท่านั้นแต่คิมหันต์กับใบหม่อนใช้เวลาไปถึง 4 วัน ในการเดินทางและถึงหมู่บ้านไผ่งามในเช้าวันที่ 4บ้านเชิงเขาหมู่บ้านไผ่งาม ในห้องครัวเรือนใหญ่ บัวตองที่กำลัง ตั้งหน้าตั้งตาสอนหลานสาวทั้งสามทำอาหารง่ายๆ เด็กหญิงทั้งสามคนนั้นถึงแม้ว่าจะสืบทอดหน้าตาของผู้เป็นแม่มาแต่ฝีมือการทำอาหารกลับไม่มีพรสวรรค์เลยถึงแม้สามสาวจะชอบนั่งดูท่านป้าทำงานครัวมีช่วยล้างผัก หั่นผักบ้าง แต่ยังมีบัวชมพูน้องเล็กสุดที่ฝีมืองานครัวแย่ที่สุด เหตุเกิดจาก เมื่อวานตอนเช้า บัวชมพูที่อยากกินไข่ไก่นิลตุ๋นจึงได้ขอให้ท่านป้าทำให้ และนางยังนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตาแต่ก็ไม่รู้ว่าในตอนนั้นบัวชมพูคิดอะไรอยู่ ถึงได้หยิบเอาฟืน

“เอาเถอะๆ ตามใจพวกเจ้า พี่ขอตัวไปดูคนงานทำผักดองก่อน”“น้องคิดว่ายังไง เกี่ยวกับเรื่องที่พี่สะใภ้ให้หาคนมาสอนงานบ้าน งานเรือนให้ลูกสาวของเรา”“เอาไว้ข้าจะสอนพวกนางเองเจ้าค่ะท่านพี่ ลูกของเราเป็นเด็กฉลาด น้องไม่เชื่อว่าลูกจะทำไม่ได้เลย อาจจะไม่ได้มีฝีมืองานครัว แต่ก็ยังสามารถทำออกมาแล้วกินได้ แค่นี้ก็พอแล้วเจ้าค่ะ ให้ลูกได้ทำอย่างที่พวกนางต้องการเถอะ ลูกๆ สมควรได้ใช้ชีวิตวัยเด็กบ้างเพราะเรามีลูกตอนที่ยังยากจนอยู่ อาทิตย์และน้องชายทั้งสองจึงเป็นเด็กที่โตเกินวัยช่วยพวกเราสองคนทำงานมาตลอดไม่ได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กๆ ในหมู่บ้าน น้องสงสารลูกเจ้าค่ะ”“อืม พี่เข้าใจเช่นนั้นก็เอาตามที่น้องว่าเถอะอีกอย่างพี่ได้ข่าวไม่ค่อยจะดีมา ตอนนี้เมืองหลายๆ เมืองเกิดปัญหาภัยแล้งและมีโจรป่าออกอาละวาดปล้นจี้ชาวบ้าน และกระจายเป็นวงกว้างออกมาเรื่อยๆ และออกปล้นชาวบ้านเรื่อยๆ พี่ไม่รู้ว่าพวกมันจะมาถึงเมืองและหมู่บ้านของพวกเราหรือไม่เมืองเขียวไพรของเราแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเกิดภัยแล้งเลยสักครั้ง เมืองของเราอุดมสมบูรณ์พี่กลัวว่าจะกลายเป็นสิ่งที่ล่อตาล่อใจพวกโจรให้เข้ามาปล้นชาวบ้าน ในเมืองโจรคงไม่กล้าลงมือเพราะมีทหารรักษา

“โอ้มาได้สักทีนะสาวงาม ข้ากำลังรอเจ้าอยู่เลย”“รอเหรอ รอข้าหรือ ได้ข้าจะสนองเจ้าให้ถึงใจเลยทีเดียว”“ระวังตัวด้วยนังหนู ป้าว่าเจ้ากลับเข้าเมืองไปขอความช่วยเหลือดีกว่า อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงเลย”“ท่านป้าไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธีเจ้าค่ะ”“ใครให้หน้าพวกเจ้ามาทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ พวกเจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหน”“น้องสาวมาเล่นสนุกกับพี่ดีกว่านะ อย่าพูดให้เหนื่อยเลย” หัวหน้าโจรเดินเข้ามาหาใบหม่อนและยื่นมือมากำลังจะแตะถึงตัวนาง แต่โจรคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวหน้าตางดงามจะตีนหนักปานนี้ เพราะหัวหน้าโจรเจอใบหม่อนถีบสวนออกมา“นังนี่ข้าพูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบความรุนแรงหรือ ได้เช่นนั้นก็อย่ามาร้องขอทีหลังก็แล้วกัน”หลังจากนั้นใบหม่อนก็ใช้วิชาที่มีจัดการหัวหน้าโจร หัวหน้าโจรที่กำลังต่อสู้อยู่กับใบหม่อนนั้น เขาไม่เคยเห็นวิชาการต่อสู้แบบนี้ทั้งหมัดทั้งเท้า แต่ละครั้งโจมตีหนักหน่วง หัวหน้าโจรที่กำลังจะเสียท่าจึงได้เรียกให้ลูกน้องเข้ามาช่วยรุมใบหม่อนและก็เช่นเดิมใบหม่อนกระโดดถีบขาคู่ออกไปและตามด้วยจระเข้ฟาดหาง ทำให้โจรชั่วสลบไปทันที ใบหม่อนออกอาวุธเต็มที่เวลาสิบกว่าปีที่มาอยู่ที่นี่นางยังไม่ได้นำออกมาใช้เลย นอกจากสอนลูก

“เพลิงกัลป์เอาเสียมใส่ตะกร้าให้น้องๆ ด้วยนะลูก จะได้รีบเดินประเดี๋ยวแม่กลัวว่าจะสายแล้วมันจะร้อน”“ขอรับท่านแม่ ท่านแม่เอาน้ำไปเพิ่มอีกดีหรือไม่ขอรับ เดี๋ยวข้าจะให้หนึ่งกับสองตามไปด้วยจะได้คอยระวังหากมีสัตว์ป่าอันตรายเข้ามาใกล้”“น้ำไม่ต้องแล้วล่ะลูกแค่นี้พอแล้ว ลูกไปตามหนึ่งกับสองเถอะ ฝากบอกสีนวลดูบ้านด้วยและให้สีเงินพาพวกที่เหลือไปดูรอบๆ ไร่ด้วยล่ะ”“ขอรับท่านแม่”หลังจากสั่งงานทั้งคนทั้งหมาเสร็จแล้วหกคนแม่ลูกและสองหมาป่า ก็ออกเดินทางทันที ระหว่างทางก็จะมีเสียงพูดคุยของลูกสาวจอมแก่นทั้งสามเจื้อยแจ้วไม่หยุด ส่วนลูกชายคนที่สี่อย่างวายุนิสัยค่อนข้างไปทางอาทิตย์ เริ่มจะเงียบขรึมและประหยัดคำพูด เพลิงกัลป์ถึงแม้จะโตขึ้นและเริ่มเป็นหนุ่มน้อยจะก็ยังคงแสบเช่นเดิม หรือบางทีอาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ และเป็นคนที่ลงมือทำมากกว่าพูด ลูกๆ ทั้งสามคนของใบหม่อนเติบโตมาอย่างดี ส่วนลูกๆ ที่ยังเล็กอยู่อีกสี่คน นางไม่ห่วงลูกชายคนเล็กแต่กลับรู้สึกปวดหัวกับลูกสาวทั้งสามคนแทนไม่ต้องพูดถึงงานครัว ไม่เผาครัวก็ดีเท่าไหร่แล้ว งานเย็บปักก็ไม่มีพรสวรรค์ แต่ในเรื่องการต่อสู้กลับทำให้ท่านพ่ออย่างคิมหันต์พอใจและภูมิใจ

ในอนาคตข้างหน้าไม่ว่าจะอะไรจะเกิดขึ้น นางสาบานว่าจะต่อสู้ และทำทุกอย่างให้ครอบครัวของนางยังคงอยู่ต่อไปและมีความเป็นอยู่ที่ดี ลูกๆ มีชีวิตที่ดี เติบโตขึ้นมาเป็นคนดีและประสบความสำเร็จในชีวิต เท่านี้ คนเป็นแม่อย่างนางก็ดีใจแล้วและคงไม่ต้องห่วงและกังวลกับอนาคตของลูกนางกับสามีเคยสัญญากันเอาไว้เมื่อลูกๆ โตเป็นผู้ใหญ่หมดแล้วคิมหันต์และใบหม่อนจะออกเดินทางท่องเที่ยวไปในที่ต่างๆ สองคนผัวเมียใช้ชีวิตให้มีความสุขในแต่ละวัน“เอ๋ นี่อะไรน่ะ” ในขณะที่ใบหม่อนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ลูกสาวคนเล็กก็เหมือนจะเจอเข้ากับอะไรที่นางไม่รู้จักเข้าแล้ว“บัวชมพูลูกเจออะไรหรือจ้ะ”“ท่านแม่นี่ตัวอะไร กินได้หรือไม่ แข็งเหมือนหินเลย หอยอะไรหรือเจ้าคะ”“ว้าว ลูกสาวแม่โชคดีมากเลย ลูกหาหอยมุกน้ำจืดเจอด้วย”“หอยมุกหรือเจ้าคะ กินได้หรือไม่”“หอยมุก ไม่มีใครนิยมกินหรอกนะลูก ข้างในตัวหอยมุกพอแกะออกมาแล้วจะได้ไข่มุกสีสวย เอาไปทำเครื่องประดับยังไงล่ะจ้ะ”“จริงหรือเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็ดีมากเลย ข้าจะหาอีกเอาไปทำปิ่นให้ ท่านแม่นะเจ้าคะ”“พวกเราก็จะช่วยหาด้วย เจ้าค่ะ”หลังจากนั้นทุกคนก็จับกุ้งไปด้วยหาหอยมุกไปด้วย และก็ไม่ทำให้ผิ