جميع فصول : الفصل -الفصل 160

เปิดร้านวันแรกมีลูกค้ามาใช้บริการเป็นจำนวนมากโดยเฉพาะ หญิงสาวลูกผู้ดีมีเงินที่พากันหลั่งไหลเข้ามาใช้บริการร้านน้ำชา รสชาติของขนมและน้ำชานั้นไม่ต้องพูดถึงขนมทุกอย่างอร่อยน้ำชารสชาติดีเยี่ยมและ ที่สำคัญพวกเขาหวังว่าจะได้เจอนายน้อยทั้งสี่ของเรือนป่าท้อเพราะสืบทราบมาว่านายน้อยทั้งสี่คนนั้นไม่มีคู่หมั้นคู่หมายและยังหน้าตาหล่อเหลามาก หากว่าพวกนางสามารถเป็นที่ถูกตาต้องใจได้ก็จะดีไม่น้อยแต่พวกนางหารู้ไม่ว่าชายหนุ่มทั้งสี่ไม่ต้องการแต่งงานกับหญิงสาวที่ไม่สามารถทำไร่ทำนาได้ สวยอย่างเดียวเอามาทำอะไรถ้าหากจะแต่งงานพวกเขาจะต้องหาหญิงสาวที่เหมือนท่านแม่ นอกจากจะสวยแล้วยังเก่งด้วย ลูกผู้ดีมีเงินในเมืองเขียวไพรนี้จึงไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา ถึงแม้ว่าชบาว่าที่น้องสะใภ้ของพวกเขาจะเป็นข้อยกเว้นก็ตาม นางต่างจากหญิงสาวเหล่านี้มาก นางช่วยท่านเศรษฐีหมื่นทำงานตั้งแต่ยังเล็กๆ ทั้งยังตามพี่ชายไปค้าขายด้วยแถมนางยังรู้วิชาต่อสู้ด้วย นับว่าน้องชายเมฆหาภรรยาได้เหมาะสม“ท่านป้าจะแต่งลูกสะใภ้เข้าบ้านแล้ว ท่านแม่แล้วบ้านเราล่ะเจ้าคะเมื่อไหร่จะแต่งสะใภ้เข้าบ้านบ้าง”“ถามพี่ใหญ่ของเจ้าสิ เรื่องนี้ถามแม่ไม่ได้หรอกนะ

“อ้าว น้องรองทำไมเจ้าพูดแบบนี้เล่า มันไม่สำคัญว่าจะโดนเรียกท่านปู่กี่คนหรอก สำคัญที่ว่าใครจะได้เป็นท่านปู่ก่อนต่างหากเล่า เจ้าหาลูกสะใภ้ไม่ได้ก็อย่ามาพาลข้าสิ”“หึ ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว ไปหาเมียข้าดีกว่า น่ามองกว่าหน้าของท่านเยอะ เพราะว่าเมียข้าสวยมาก”อนันต์ที่เจอเข้ากับคำพูดแบบนี้ของน้องชายถึงกับหน้าเหวอไปเลยทีเดียว ตอนแรกตัวเองจะมาพูดจาข่มน้องชายแต่ไหงดันถูกน้องชายข่มเสีย ไปไม่เป็นเลยเล่า ก็ใครใช้ให้น้องสะใภ้สวยมากขนาดนี้ล่ะแต่ก็ใช่ว่าเมียเขาจะไม่สวยสักหน่อยแค่สวยสู้เมียน้องชายไม่ได้เท่านั้น เหอะอย่าให้ถึงทีข้าบ้าง ก็แล้วกันอนันต์ได้แต่บ่นในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา คิมหันต์ที่เดินเข้ามาในบ้านและบอกให้คนงานไปบอกเพลิงกัลป์ที่โรงเหล้าให้ส่งเหล้ามาที่บ้าน หลังจากนั้นก็เดินตามหาเมียคนสวยไปเสียทั่วบ้านก็ยังหาไม่เจอหรือว่า ใบหม่อนเข้าป่าไปอีกแล้วไม่บอกเขากันคิมหันต์เดินตามหาใบหม่อนไปทั่วบ้านก็เจอเข้ากับท่านพ่ออย่างศีลที่กำลังเดินหมากกับท่านลุงสมศักดิ์อยู่ในศาลาข้างบ้าน“ท่านพ่อ เห็นเมียข้าหรือไม่ขอรับ”“อะไรของเจ้า เมียของเจ้าแล้วมาถามข้าทำไม ข้าจะไปรู้ได้ยังไง” ศีลที่กำลังจะเดินหมากแพ้

ในตอนสายของวันรุ่งขึ้นคิมหันต์ตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าสดชื่นมีความสุขหลังจากกินข้าวเช้าเมื่อตอนสายแล้วก็ออกไปร้านน้ำชาของลูกสาวทันที ในเมื่อเขาไม่มีอะไรทำเป็นท่านพ่อผู้ว่างงานเขาก็จะหางานให้ตัวเองทำก็แล้วกัน นั่นก็คืองานเฝ้าลูกสาวเพื่อระวังไม่ให้พวกแมลงวันแมลงหวี่มาตอมหากใครมีท่าทีมาเกาะแกะหรือพูดจาหยอกเย้าลูกสาวของเขาพวกนั้นจะได้เจอดีแน่ๆ เพราะเหตุนี้จึงทำให้ร้านน้ำชาของสามสาวมีท่านพ่อมานั่งคอยถลึงตาใส่ลูกค้าที่เป็นชายหนุ่มทุกคน ทำให้ลูกค้าที่มาใช้บริการร้านน้ำชาของพวกนางน้อยลงไปเพราะกลัวคิมหันต์“ข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ ตลอดสามวันที่ท่านพ่อมานั่งทำหน้ายักษ์ใส่ลูกค้าอยู่ที่นี่ยอดขายตกลงไปมาก” บัวชมพู“นั่นสิ ลูกค้าสาวๆ เองก็กลัวท่านพ่อจนแทบจะไม่กล้าหายใจแล้ว” บัวบงกช“แล้วท่านพ่อจะมานั่งทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนตายที่ร้านน้ำชาทำไมเนี่ย ทำไมไม่ไปดูโรงพักม้าแทนพี่ใหญ่” บัววารี“ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปร้านเราได้ขาดทุนย่อยยับแน่” บัวชมพู“ให้คนงานไปส่งข่าวให้ท่านแม่ที่บ้านและให้ท่านแม่มาเอาตัว ท่านพ่อกลับไปโดยเร็วก่อนที่ลูกค้าจะหายหมด” บัวบงกช“อืมคงมีทางเดียวแล้วล่ะ คงต้องให้ท่านแม่ช่วยแล้ว”หลังจากท

“เจ้าค่ะ รอดูก็รอดู”ทั้งสองคนใช้เวลาในป่ามากกว่าทุกครั้งที่เข้าป่ามา ใบหม่อนเดิน เข้าไปในป่าที่เป็นส่วนลึกที่สุดของป่า ในป่าส่วนลึกสุดนั้นเต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าและหายากทั้งนั้น ทั้งสองคนช่วยกันเก็บอย่างแข็งขัน เมื่อเห็นว่าได้เวลากลับแล้วทั้งสองคนก็มุ่งหน้าออกจากป่าทันที พร้อมด้วยสมุนไพรล้ำค่านานาชนิด แม้แต่โสมคนอายุหลายร้อยปีก็ยังมี นับว่าวันนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อยเลย“ท่านพี่หลังงานมงคลของเมฆแล้วเราสองคนออกเดินทางท่องเที่ยวดีหรือไม่เจ้าคะ”“อืม ตามใจเจ้า อยากไปที่ไหนพี่จะพาเจ้าไปเอง”“เอาไว้ข้าขอคิดดูก่อนนะเจ้าคะ ตอนนี้เรากลายเป็นคนว่างงานแล้ว อาทิตย์ไม่ยอมให้เราทั้งสองคนทำงานอะไรเลย ข้าจึงรู้สึกเบื่อเป็นอย่างมาก”“อืม ลูกทำเพราะรักและหวังดีอยากให้เราพักผ่อน อย่าน้อยใจลูกเลยนะ”“ข้ารู้เจ้าค่ะ ข้าไม่เคยโกรธหรือน้อยใจลูกสักครั้ง แต่ในทางกลับกัน ข้าอดเป็นห่วงเขาเสียมิได้ ทำงานหนักกันเกินไปเจ้าค่ะ”“พี่ รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงแต่ลูกๆ โตกันแล้ว ลูกสามารถดูแลงานและการค้าได้ดีกว่าพี่เสียอีกที่สำคัญลูกรู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ เจ้าวางใจเถอะ”“เจ้าค่ะ เรารีบกลับกันเถอะเจ้าค่ะท่านพี่ วันนี้ข้าต

หลังจากวันนั้นที่อาทิตย์ฝันว่ามีหญิงสาวมาเรียกเขาว่าท่านพี่และมีเด็กชายมาเรียกเขาว่าท่านพ่อ ก็ผ่านมาแล้วนับเดือน แต่เขายังฝันแบบเดิมๆ อยู่บ่อยครั้ง และหลังๆ มาก็ฝันถี่ขึ้น จนทำให้เขานอนไม่พอเพราะสะดุ้งตื่นเพราะความฝันและทำให้เขานอนไม่หลับ เลยทำให้สภาพของเขาตอนนี้ดูเหมือนคนนอนน้อยพักผ่อนไม่เพียงพอ ทำเอาน้องๆ เป็นห่วงกันมาก พอถามว่าพี่ใหญ่มีปัญหาอะไรหรือไม่ หรือว่างานจะมากเกินไปจนทำไม่ทัน ก็ได้คำตอบว่าไม่มีอะไร ข้าแค่นอนไม่หลับก็เท่านั้น“พี่รอง พี่สามเจ้าคะ พี่ใหญ่เป็นแบบนี้ไม่ดีแน่ๆ เดี๋ยวได้ล้มป่วยแน่ๆ ท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่รู้จะกลับมาตอนไหน” บัวบงกชที่รักและเคารพพี่ใหญ่ของนาง อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา“พี่รองถามแล้วก็ไม่ได้ความอะไร พี่ใหญ่มีอะไรในใจก็ไม่ยอมบอก พี่เองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว คงต้องให้ท่านปู่มาช่วยพูดแล้วล่ะ” เพลิงกัลป์ได้แต่ถอนหายใจ“พวกท่านไม่ได้โยนงานให้พี่ใหญ่ทำคนเดียวใช่หรือไม่” บัวชมพู“นั่นสิโดยเฉพาะท่านพี่รอง ท่านน่ะชอบหนีออกไปเที่ยวต่างเมืองบ่อยๆ โดยเอางานมาบังหน้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้” บัววารี“อะไรกัน น้องสาวพวกเจ้าจะมากล่าวโทษพี่เช่นนี้ไม่ได้นะ งานของพี่ที่รับผิดชอบพ