جميع فصول : الفصل -الفصل 150

“ท่านแม่ ไม่ไปด้วยกันหรือเจ้าคะ”“ไม่ล่ะ พวกเจ้าไปกับท่านพ่อเถอะ แม่ต้องช่วยท่านป้าของพวกเจ้าทำงาน ตอนนี้ผักดองทำไม่ทันแล้ว”“เจ้าค่ะท่านแม่ข้าจะจับปลามาฝากเยอะๆ เลย”หลังลูกสาวและสามีออกไปจับปลาแล้วใบหม่อนก็ตั้งหน้าตั้งตาทำผักดองต่อทันที ระยะนี้ผักดองในแบบต่างๆ ขายดีมากรวมถึงแตงกวาดองและถั่วฝักยาวดองด้วยใบหม่อนอยากทำน้ำพริกเผากุ้งขายแต่แรงงานไม่พอ ตอนนี้คนงานทำงานหนักมากพอแล้ว จึงยังไม่คิดทำออกมาขายเพียงแต่ทำเอาไว้กินในบ้านเท่านั้น ตอนนี้ลูกๆ เริ่มโตขึ้นไม่ค่อยมีใครมาคอยออดอ้อนนางแล้ว แต่ไม่ใช่กับเพลิงกัลป์ถึงแม้ว่าจะโตแล้วแต่เขาก็ยังคงออดอ้อน ท่านแม่แข่งกับน้องๆ อยู่เสมอ สำหรับเพลิงกัลป์ท่านแม่อยู่เหนือท่านพ่อ ในใจเขาเสมอใครจะว่าเขาลำเอียงก็ช่าง“พี่บัวตอง น้ำค้างไม่ใช่ตื่นแล้วหรือ พี่ไปดูลูกก่อนประเดี๋ยวนางตื่นขึ้นมาไม่เจอใครจะร้องไห้เอา”“ไม่เป็นไรหรอกวันนี้หมอกไม่ได้ตามพี่ชายไปทำงานวันนี้เขาอาสาเลี้ยงน้อง”“อ่อ ดีแล้วเจ้าค่ะ หมอกโตแล้วสามารถดูแลน้องช่วยท่านแม่ได้แล้ว”“พี่พอแล้วล่ะ สามคนก็แย่แล้วถ้ามีลูกเยอะเหมือนพวกเจ้าพี่ไม่ไหว”“พี่อนันต์จะยอมหรือเจ้าคะ”“ไม่ยอมก็ต้องยอมล่

ใบหม่อนและสามีเดินทางมาถึงหมู่บ้านน้ำเค็มในอีกสามวันต่อมา เดิมทีใบหม่อนอยากจะให้ชาวบ้านทำมะพร้าวแก้วและลูกอมมะพร้าวส่งขายเพิ่มแต่เอาเข้าจริงๆ แล้วนางก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้เพราะตอนนี้ชาวบ้าน ในหมู่บ้านน้ำเค็มงานล้นมือจนจะทำไม่ทันแล้วทำให้นางหยุดความคิดที่จะเพิ่มชนิดของสินค้าทันทีในทางกลับกันชาวบ้านในหมู่บ้านไผ่งามและหมู่บ้านป่าไม้แดงยังว่างานอยู่อีกมากนางจึงคิดว่าจะลองทำมะม่วงกวนและทุเรียนกวนรวมไปถึงผลไม้อบแห้งชนิดต่างๆ แต่สามีของนางไม่อยากให้นางต้องเหนื่อยไปมากกว่านี้ งานในไร่ลูกชายลูกสาวก็ช่วยกันรับผิดชอบและทำออกมาได้ดีมากแล้วตอนนี้ถึงเวลาที่ใบหม่อนจะต้องพักผ่อนบ้าง นางเหนื่อยมามากแล้ว“พี่ว่าน้องอย่าทำอะไรเพิ่มอีกเลย เท่าที่มีอยู่ก็เยอะจนทำไม่ไหวแล้ว เอาไว้ถ้าลูกๆ มาขอคำแนะนำแล้วค่อยให้คำแนะนำกับลูกๆ ให้พวกเขาได้ลองทำด้วยตัวเองดีกว่านะพี่ไม่อยากให้น้องต้องเหนื่อยไปมากกว่านี้”“เอาแบบนั้นก็ได้เจ้าค่ะ เอาไว้ถ้าเกิดลูกๆ อยากทำเราค่อยช่วยลูกๆ ในตอนนั้นก็แล้วกัน”“ดีแล้ว เจ้าเหนื่อยมามากแล้วพักผ่อนเสียบ้าง”“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้านอนพักสักครู่แล้วค่อยตื่นไปซื้ออาหารทะเล มาทำมื้อเย็น”“

หลังจากที่คิมหันต์และใบหม่อนกลับมาจากหมู่บ้านน้ำเค็มรายการอาหารที่ปรุงด้วยผงกะหรี่ได้ถูกเพิ่มเข้าไปเป็นอาหารชนิดใหม่ของร้านอาหารในเรือนท้อ และได้ผลตอบรับจากลูกค้าที่มาใช้บริการในส่วนของร้านอาหารอย่างล้นหลามบางคนถึงกับสั่งกลับไปด้วยเพื่อให้คนในครอบครัวได้ลิ้มลอง นอกจากนี้ยังมีอาหารประเภทหลนเช่นหลนเต้าเจี้ยวเป็นต้นตบท้ายด้วยเมนูขนมหวานและผลไม้ตามฤดูกาล กิจการของครอบครัวนับวันยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ลูกชายทั้งสี่คนเติบโตมาท่ามกลางความรักของทุกคนในครอบครัว เมฆและหมอกเองก็ทำงานหนักมากเช่นกันถึงแม้ว่าจะรับผิดชอบงานแค่ภายในเมืองเขียวไพรแต่งานก็ยังหนักและมีงานล้นมืออยู่เพราะพ่ออย่างอนันต์อยากจะพักผ่อนแล้วแล้วให้ลูกชายที่พึ่งเริ่มโตเป็นหนุ่มและยังไม่โตของตัวเองรับช่วงต่อส่วนตัวเองมานั่งรับซื้อของป่าจากชาวบ้านเช่นเคยส่วนท่านปู่อย่างศีลที่ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ทำมากนอกจากเดินเข้าหมู่บ้านไปเดินหมากกับสมศักดิ์หัวหน้าหมู่บ้านและมีบ้างแวะทักทายอาจารย์เฉินที่โรงเรียน ตอนนี้หมู่บ้านไผ่งามนับว่าพัฒนาไปไกลและเจริญรุ่งเรืองขึ้นคนในหมู่บ้านถือว่าทุกตนมีฐานะที่ดีห่างไกลจากคำว่ายากจนมากนัก พรุ่งนี้จะเป็น

คิมหันต์มองดูลูกชายทั้งสี่คนที่ในมือของแต่ละคนมีของอยู่ต่างชนิดกัน เขาได้แต่ส่ายหน้านี่คงจะหาของไปให้ภรรยาของเขาและแย่งความดีความชอบกันในหมู่พี่น้องแน่ๆ แม้กระทั่งพี่ใหญ่ของบ้านอย่างอาทิตย์ก็เป็น ไปด้วยกับน้องๆ เขาจึงได้บอกให้ลูกชายมาช่วยกันขนซากสัตว์ที่ล่ามาได้กลับออกจากป่าจะได้กลับบ้านเสียที พี่ชายและหลานๆ ของเขาคงมาถึงจุดนัดพบแล้วรวมถึงภรรยาและลูกสาวด้วย“พวกเจ้าหายไปที่ไหนกันมา มาช่วยพ่อขนเอาพวกนี้แล้วออกไปหาแม่กับน้องสาวได้แล้ว”“ขอรับท่านพ่อ แล้วท่านลุงกับพวกน้องชายเล่าขอรับ”“ป่านนี้คงไปรอที่จุดนัดพบแล้ว เพราะพ่อหาพวกเจ้าไม่เจอถึงได้รออยู่ตรงนี้ เร็วๆ เข้าเดี๋ยวจะกลับออกจากป่ามืดค่ำกันพอดี”“ขอรับๆ จะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”“ลูกสามแบกอะไรมา แล้วนี่ลูกรองเจ้าเก็บผลอะไรมา”“หน่อไม้ขอรับท่านพ่อข้าแน่ใจว่ากินได้ถึงมันจะใหญ่โตกว่าหน่อไม้ที่เคยกินมาก็เถอะ หน่อไม้จะมีขนาดใหญ่ก็ไม่แปลกลูกเจอป่าไผ่ทางด้านโน้นไผ่แต่ละต้นมีขนาดใหญ่มากขอรับ”“แล้วเจ้าล่ะลูกสี่ไปหาอะไรมาให้ท่านแม่ของเจ้ารึ”“รวงข้าวสีดำขอรับท่านพ่อ ข้าเองก็ไม่แน่ใจแต่ท่านแม่น่าจะรู้แน่ๆ ว่ามันคือข้าวชนิดไหน”“ลูกรองลูกหนามๆ นี่เ

หลังจากเมฆจากไปไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับคนงานชายสองคนและทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าเข้าป่าไปโดยมีสีเงินที่ตามมาด้วยตอนนี้ลูกๆ หลานๆ ของมันกลับเข้าป่าไปบ้างแล้วมีเพียงสีเงินและสีนวลพร้อมทั้งลูกๆ ที่ตามออกมาจากป่าก็คือพวกเจ้าหนึ่งส่วนลูกๆ ที่เกิดหลังจากเจ้าห้าไปแล้วล้วนกลับไปสร้างครอบครัวในป่าลึกแต่ในวันครอบครัวพวกมันจะออกจากป่ามาร่วมกินอาหารที่ไร่เชิงเขาเพราะพวกมันเองก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเช่นเดียวกันตอนนี้สีเงินเองก็กลายเป็นท่านปู่ท่านตาไปแล้วเหมือนกัน พวกเจ้าหนึ่งเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีครอบครัวเพียงแต่พวกมันเลือกที่จะทิ้งลูกและเมียเอาไว้ในป่ากับฝูงที่น้องชายมันเป็นหัวหน้าฝูงอยู่ แต่อีกไม่นานมันจะรับลูกและเมียมาอยู่ที่ไร่รอจนลูกๆ โตแล้วค่อยปล่อยให้แต่ละตัวเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองส่วนตัวของมันจะอยู่ที่ไร่เชิงเขากับนายของมันไปตลอดชีวิตคนทุกคนย่อมมีทางเดินชีวิตของตัวเองหมาป่าสีเงินอย่างพวกมันก็เช่นกันถ้าเกิดไม่ได้นายหญิงช่วยเอาไว้วันนั้นพวกมันคงจะสูญพันธุ์ไปแล้ว เมฆที่ตอนนี้ฝึกยิงธนูจนคล่องแล้ว เวลาเขาเจอพวกไก่ฟ้า กระต่ายป่าระหว่างทางเขาก็ไม่ลังเลใจที่จะใช้ธนูที่เขาเอามาด้วยล่าสัตว์พวกนี้เ