جميع فصول : الفصل -الفصل 120

สามวันต่อมาหลินตงหยางเดินทางมาถึงเมืองหลวง หลังจากยื่นป้ายที่ขันทีหลิวให้เอาไว้ในตอนที่เขานำพระราชโองการและรางวัลที่ฮ่องเต้พระราชทานให้กับหลินตงหยางในครั้งนั้น ทหารเฝ้าประตูตกใจแทบเข่าทรุดหลังจากรถม้าที่ติดตามหลินตงหยางมาทั้งสี่คันวิ่งผ่านประตูเมืองเข้าไปแล้ว ในตอนแรกเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลินตงหยางถึงไม่ขึ้นรถม้าเข้าไปในเมืองแต่กลับเดินกลับไปด้านหลังแทน ส่วนรถม้าที่ต่อแถวรอเข้าเมืองอยู่ด้านหลังก็ต้องตื่นตระหนกเช่นเดียวกัน เพราะต้าหู่ยืนจังก้าอยู่ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ทำอันใดเพียงแค่ยืนต่อแถวรอเข้าเมืองเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ แต่ม้าที่ลากรถม้ามานั้นแตกตื่นยังดีที่หลินตงหยางควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหลินตงหยางขี่หลังต้าหู่เข้าไปในเมือง ทำเอาผู้คนแตกตื่นอีกครั้ง ลูกบ้านไหนกัน เหตุใดถึงได้เก่งกาจเช่นนี้ คนอื่นเขาให้ม้าเป็นพาหนะกันแต่เด็กคนนี้กลับใช้เสือตัวใหญ่แทน ไม่นานเรื่องที่มีเด็กขี่เสือเข้ามาในเมืองนั้นก็เป็นที่โจษจันของชาวบ้าน แต่พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดทหารถึงได้ยอมให้เอาเสือที่ถือว่าเป็นสัตว์ป่าดุร้ายเข้ามาในเมืองได้ บ้างก็ว่าเด็กคนนั้นมีป้ายผ่านทางเหตุใดจะเข้

หลังจากเดินเล่นจนพอใจแล้วหลินตงหยางกับต้าหู่ก็กลับไปที่โรงเตี๊ยมหลังตงหยางให้เสี่ยวเอ้อร์ยกน้ำร้อนมาให้ จากนั้นเขาก็อาบน้ำและเข้านอนทันที ส่วนต้าหู่วิ่งแจ้นไปเล่นกับพวกท่านลุงทั้งหลาย กู้ซิวยังแอบเก็บไก่ย่างเอาไว้ให้ต้าหู่หนึ่งตัว หลังจากนั้นยังสอนอะไรต่อมิอะไรให้ต้าหู่อีกมากมาย นอกจากสอนแล้วยังมีบริการล้างหน้า ขัดฟัน แปรงขน ต้าหู่เองก็ยินยอมให้ทำแต่โดยดี บางครั้งหลินตงหยางเองก็รู้สึกว่ามันช่างทำตัวเหมือนกับแมวเข้าไปทุกวัน หากใครมีของกินยิ่งเข้าไปออดอ้อนเขาเข้าไปอีก หลายครั้งต่อหลายครั้งเข้าหลินตงหยางก็คร้านจะสนใจมันแล้วเช้าวันต่อมาหลินตงหยางตื่นมาตั้งแต่เช้ามืด หลังจากปลุกทุกคนตื่นขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่พวกเขาตัดมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ หลังจากกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วหลินตงหยางก็พาทุกคนเดินทางมุ่งหน้าเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ต้าหู่เองวันนี้กู้ซิวจัดการช่วยมันล้างหน้าขัดฟันแปรงขนเรียบร้อยแล้ว มันก็ตามเข้าไปในวังด้วยเช่นเดียวกัน หลินตงหยางยังคงนั่งไปบนหลังต้าหู่โดยมีช่างไม้เดินตามหลัง เมื่อมาถึงประตูวังหลวงก็พบว่าหลิวกงกงมารออยู่ก่อนแล้ว“คารวะหลิวกงกงขอรับ” ช่างไม้“ตามสบ

“ไป เช่นนั้นเราไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อกัน เราจะช่วยเจ้าเอง การที่มีหลานชายมากความสามารถเช่นนี้นับว่าดียิ่ง ระหว่างที่ตงหยางอยู่เมืองหลวง เราจะให้ไท่จื่อเฟยพาโอรสของเรามาทำความรู้จักกับเจ้าหนูตงหยางเสียแล้ว”หลังจากนั้นองค์รัชทายาทกับอี้เทียนหลงก็ไปที่ตำหนักคุนหนิงเพื่อขอเข้าเฝ้า ฮ่องเต้ องค์รัชทายาทตั้งใจว่าไม่ว่าจะอย่างไรเขาย่อมต้องพูดจาโน้มน้าวเสด็จพ่อให้จงได้ นี่ไม่เท่ากับว่าเขาได้ผู้สนับสนุนที่ดีหรอกรึ หากมีหลานมากความสามารถเช่นนี้เขาผู้เป็นลุงก็จะได้ไม่ต้องห่วงว่าใครจะมารุกรานแผ่นดินต้าโจว ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนในยามที่เกิดศึกสงคราม“ไห่กงกง เจ้าไปทูลเสด็จพ่อ เรากับน้องสามมีเรื่องจะกราบทูล”“พ่ะย่ะค่ะ” ไห่กงกงเข้าไปในห้องทรงพระอักษร ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับเชิญให้ทั้งสองคนเข้าไป“เชิญองค์รัชทายาท เชิญองค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ”“ขอบใจไห่กงกง”“ถวายพระพรเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้น ๆ ไม่ต้องมากพิธี เจ้าสองคนพี่น้องมาหาพ่อมีเรื่องอันใด หรือว่าเรื่องที่เจ้าสามจะแต่งเมีย เจ้าคิดจะมาขอพระราชทานสมรสใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ เป็นเช่นที่เสด็จพ่อตรัสมิมีผิดพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นเจ้าจึงไปหาพี่ชาย

ร้านผ้าบนถนนสายหลัก“เซี่ยฮูหยิน สบายดีนะเจ้าคะ” ฮูหยินจวนเสนาบดีกรมโยธา“เอาที่ไหนมาสบายกัน หร่วนฮูหยินสบายดีนะเจ้าคะ ข้าล่ะอิจฉาท่านจริง ๆ สามีรักใคร่ไม่รับอนุให้เจ็บช้ำน้ำใจ แม้ว่าจะไม่มีบุตรก็ไม่เป็นไร สามีของท่านยังคงรักและเอาใจใส่ท่านเสมอมา ท่านดูสามีของข้า เพราะเรื่องอันหรานเขาถึงกลับจะแต่งอนุข้ามาพร้อมกันเสียทีเดียวห้าคน”“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเบื้องบนคิดอันใดอยู่ ก็แค่ผู้หญิงขาจุ่มโคลนเท่านั้นมีอันใดดีกัน นางคู่ควรเป็นฮูหยินเอกรึ ยิ่งกับท่านแม่ทัพยิ่งแล้วใหญ่ นางไม่มีความเหมาะสมแม้แต่น้อย มีลูกชายหญิงแล้วอย่างไร นางหาได้เหมาะสมไม่ ก็แค่หญิงชาวนาไร้การศึกษาผู้หนึ่ง บุตรสาวของท่านทั้งงดงามทั้งมากความสามารถ ไม่มีผู้ใดเทียบได้ แต่องค์ชายสามกลับยกย่องนางเสียอย่างนั้น น่าขันสิ้นดี”หลินตงหยางมองสตรีวัยกลางคนสองคนกำลังนินทาว่าร้ายมารดาของตนด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงหันหลังออกจากร้านขายผ้าไป ตอนแรกเขาตั้งใจจะมาซื้อผ้าไปฝากท่านแม่กับน้องสาวและท่านป้าทั้งหลายในหมู่บ้าน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะต้องไปที่จวนเสนาบดีกรมโยธาเสียแล้ว“คุณชายใหญ่จะเรียนให้ท่านแม่ทัพทราบหรือไม่ขอรับ” สิบสามที่ตอน

วันนี้หลินตงหยางให้บ่าวในจวนพาช่างไม้จากหมู่บ้านเจียชุนไปซื้อของฝาก อีกสามวันพวกเขาจะเดินทางกลับบ้านเกิดแล้ว ส่วนหลินตงหยางนั้นวันนี้เขาต้องเข้าวังพร้อมกับอี้เทียนหลง ด้วยฮองเฮายังไม่เคยพบคุณชายใหญ่เลยตั้งแต่หลินตงหยางเดินทางมาที่เมืองหลวง วันนี้ฮองเฮามีรับสั่งให้หลินตงหยางเข้าเฝ้าที่ตำหนักคุนหนิง ส่วนองค์หญิงใหญ่เองก็อยากพบหลานชายผู้นี้เช่นเดียวกัน การที่หลินตงหยางเข้าวังนั้นคนที่ดีใจที่สุดเห็นจะเป็นองค์รัชทายาท วันนี้องค์รัชทายาทถึงกับให้ซื่อจื่อหยุดเรียนเพื่อรอพบหลินตงหยางกันเลยทีเดียวถึงแม้ว่าฮองเฮาจะทรงทราบอยู่แล้วว่าหลินตงหยางหาใช่หลานในสายเลือดของตน แต่พระนางก็ยินดีและเต็มใจที่จะรับหลินตงหยางและครอบครัวเข้าสู่ทำเนียบราชวงศ์ หลินตงหยางมาพร้อมกับต้าหู่ที่สวมเสื้ออาญาสิทธิ์ปักดิ้นทอง เดินเข้าวังมาด้วยท่าทางเชิดหน้าคอตั้งแม้ว่าจะมองไม่ค่อยเห็นคอของมันสักเท่าไหร่ ซื่อจื่อน้อยวัย 5 ขวบเองก็รู้สึกตื่นเต้นมาก เสด็จพ่อบอกว่าวันนี้พี่ชายตงหยางที่เป็นบุตรชายคนโตของเสด็จอาจะเข้าวังมาเข้าเฝ้าเสด็จปู่กับเสด็จย่า เสด็จพ่อต้องการให้เขาได้พบกับพี่ชายที่เก่งกาจทำให้วันนี้เขาไม่ต้องเข้าเรียนกับท