جميع فصول : الفصل -الفصل 140

อีกสองวันจะถึงวันมงคลสมรส ตอนนี้บ่าวในจวนกำลังประดับตกแต่งจวน หลินตงหยางเป็นคนเตรียมสินสอดให้มารดาด้วยตัวเอง ส่วนผู้อาวุโสที่เดินทางมาจากหมู่บ้านเจียชุน หลินตงหยางให้บ่าวในเรือนพาออกไปเดินเล่นชมเมืองบ้าง หรือแม้กระทั่งซื้อของ แม่เฒ่าจูกลับมาบ่นกระปอดกระแปดว่าที่เมืองหลวงมีแต่ของแพง ๆ ทั้งนั้น บางสิ่งบางอย่างที่ไม่สมควรขายแพงก็ยังแพงได้อีก อย่างเช่นข้าวโพดที่บ้านพวกเขาจินละไม่กี่อิแปะ พอมาถึงเมืองหลวงขายจินละ 20 อิแปะ หลังจากนั่งบ่นไปเรื่อยแม่เฒ่าจูก็ได้ลงความเห็นว่า คนที่เมืองหลวงชอบดูถูกชาวไร่ชาวนาแต่ยังต้องอาศัยชาวไร่ชาวนาปลูกผัก ปลูกข้าว และอีกมากมาย เมื่อเป็นเช่นนี้ขายแพงหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ว่าชาวบ้านจะเดือดร้อนเอาได้ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีฐานะร่ำรวย แม่เฒ่าจูยังพูดโอ้อวดบ่าวในเรือนเรื่องข้าวปลาอาหารที่หมู่บ้านเจียชุน บอกว่าตนเองโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นชาวนาอย่างน้อยก็ไม่ต้องซื้อไปเสียทุกอย่างหลินตงหยางยังคงเตรียมสินสอดให้หลินเหมยเจียง อี้เทียนหลงส่งพ่อบ้านติงมาช่วยจัดการเรื่องบันทึกรายการสินเดิม สิบสามกับสิบสี่ก็ยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น สินสอดที่เตรียมเอาไว้มีทั้งหมด 228 หีบ ชุดแต่งงานของห

“ตกลง พ่อเห็นด้วยกับเจ้า ส่วนขอทานในเมืองหลวงให้ท่านลุงรัชทายาทของเจ้าจัดการคัดเลือกเถอะ แนวคิดของเจ้าพ่อจะนำไปเสนอให้เสด็จปู่กับลุงของเจ้าให้เอง ขอบใจเจ้านะที่คิดเพื่อชาวบ้านเสมอ จนบางครั้งพ่อเองรู้สึกละอายใจที่ต้องให้เจ้ามาแบกรับภาระ พ่อจะพยายามทำให้เต็มที่ เจ้าไม่ต้องห่วงไปจัดการงานของเจ้าเถอะ หากมีอันใดต้องการความช่วยเหลือให้บอกพ่อ ส่วนเรื่องคน เจ้าพาองครักษ์ทมิฬไปด้วย 50 คน ให้พวกเขาคอยช่วยงานเจ้า อย่าได้ทำคนเดียวเสียหมดเจ้าเข้าใจหรือไม่”“ขอรับท่านพ่อ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน จะพาต้าหู่ไปเดินเล่นในเมืองหลวงก่อนกลับหมู่บ้าน”“ไปเถอะ ก่อนกลับก็ไปลาเสด็จย่ากับเสด็จปู่ของเจ้าเสียด้วย ทั้งสองพระองค์บ่นถึงเจ้าแทบทุกวัน”“ขอรับ เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปเข้าเฝ้าทั้งสองพระองค์”“พี่ใหญ่ ท่านเพิ่งมาถึงก็จะไปแล้วหรือขอรับ” เหวินหยางที่เดินถือตำราออกมาจากห้องหนังสือ“ข้ามีงานต้องทำ เจ้าเองก็ตั้งใจเล่าเรียนให้ดี”“ข้ารู้แล้วน่า ข้าเองก็ตั้งใจแล้ว แต่บางทีข้าก็เบื่อที่จะอยู่แต่ในห้องตำรา” เหวินหยางเบะปาก“เช่นนั้นเจ้าจะทำเช่นไรเล่า บัณฑิตอย่างพวกเจ้าไม่ใช่ชอบห้องตำราที่สุดรึ” หลินตงหยางเลิกคิ้วมอง

“แว้ก กินได้หรือไม่ กินได้หรือไม่ ข้าอยากกิน กินได้หรือไม่”“ต้าจิน เจ้าช่วยหยุดตะกละก่อนจะได้หรือไม่ เรายังไม่รู้เลยว่านี่เป็นสวนผลไม้ของผู้ใด ใครเป็นผู้นำมาปลูกไว้ เจ้าจะกินโดยพลการไม่ได้ เข้าใจหรือไม่”“แว้ก แต่ข้าว่าไม่น่าจะมีคนอยู่แล้วกระมัง หรือว่าเราไปเดินตามหาเจ้าของสวนผลไม้กันก่อน จะได้ถามเขาให้ชัดเจนไปเลยว่าข้าขอชิมจะได้หรือไม่”“ไม่พ้นเรื่องกิน นี่พ่อแม่เจ้ารู้หรือไม่ วาเจ้าเป็นนกตะกละกินเช่นนี้”“แว้ก นายท่าน ทุกตัวต่างก็ชอบของกินทั้งนั้น โดยเฉพาะของอร่อย”หลินตงหยางเดินเข้ามาในสวนผลไม้เรื่อย ๆ จนมาถึงเขตบึงบัวที่มีดอกบัวสีเหลือง สีเขียว สีแดง สีชมพู สีม่วง สีขาว ขนาดใหญ่ บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอม บางดอกมีถึงห้าสีในดอกเดียวกัน น้ำในสระบัวก็เป็นสีเขียวมรกต ต้าจินที่เดินโยกเยกตามหลังหลินตงหยางมาติด ๆ ถึงกับร้องออกมาเสียงดัง“แว้ก นายท่าน นี่มันของดีชัด ๆ ท่านพ่อเคยเล่าให้ข้าฟัง”“ของดีอันใดของเจ้า”“แว้ก ก็บัวมรกตห้าสีเช่นไรเล่า ท่านดูสิ น้ำเป็นสีเขียวมรกต นายท่าน ท่านพบของดีเข้าให้แล้ว”“พบแล้วอย่างไร ไม่พบแล้วอย่างไร หาใช่ของของเราไม่ อาจจะมีเจ้าของอยู่ก็เป็นได้”“แว้ก ไม่มีแน

ย้อนกลับมาที่เมืองหลวง หลินเหมยเจียงได้พาลูกออกไปเดินซื้อของพร้อมด้วยบ่าวไพร่ อี้เทียนหลงไปค่ายทหารกับหลินเหมยหลิงแล้วจะรีบกลับมากินมื้อเที่ยงที่โรงเตี๊ยมตระกูลหลิ่วตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้ หลินเหวินหยางจึงได้ตามท่านแม่ออกไปซื้อของเพียงคนเดียว พร้อมด้วยบ่าวไพร่ในเรือน“ท่านแม่ ข้าว่าพี่ใหญ่คงจะทำงานหนักจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าวเป็นแน่ ขอรับ”“นั่นสิ ยิ่งพวกเรายังไม่กลับหมู่บ้าน พี่ใหญ่ของเจ้าคงจะไปหมกตัวแต่อยู่ในป่าในเขาเป็นแน่ แม่ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ของเจ้ากำลังจะทำอันใดกันแน่”“ท่านแม่อย่าได้กังวลเลยขอรับ พี่ใหญ่ทำอันใดล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องที่สมควรทำทั้งสิ้น พี่ใหญ่ไม่มีทางทำเรื่องไม่ดี หรือทำให้ตัวเองเดือดร้อนเป็นแน่”“แม่รู้ แต่พี่ใหญ่ของเจ้าทำงานหนักมากจริง ๆ ทั้งโรงหมักสุรา ทั้งสวนผลไม้ ไหนจะภาระต่าง ๆ ที่เขาแบกอยู่บนบ่า”“ข้าเชื่อว่าพี่ใหญ่ทำได้ขอรับ พวกเรารีบไปซื้อของกันเถอะ ประเดี๋ยวน้องเล็กกับท่านพ่อก็จะกลับมาแล้ว”สองแม่ลูกเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ ไม่ว่าจะเป็นร้านเครื่องประดับ ร้านผ้า ร้านเครื่องหอม ล้วนไปมาหมดทั้งสิ้น เข้าออกแต่ละร้านก็มีของติดไม้ติดมือมาด้วยเสียทุกครั้งสองแม่ลู

“กลับมาแล้วขอรับท่านปู่ นอกจากนี้ยังมีข่าวจากภายนอกมาด้วย”“ข่าวอันใดรึ”“ตอนนี้แคว้นฉู่ได้กลายเป็นรัฐฉู่ของต้าโจวแล้ว นับจากนี้ไปจะไม่มีแคว้นฉู่อีกขอรับ แล้วก็ท่านพ่อยังบอกว่า เจ้าคนโฉดผู้นั้นได้ถูกจวิ้นอ๋องน้อยปั่นคอไปแล้วขอรับ”“จวิ้นอ๋องน้อยคือผู้ใดรึ”“จวิ้นอ๋องน้อยเป็นโอรสองค์โตของชินอ๋องอี้เทียนหลงขอรับ มีนามว่าหลินตงหยาง”“หลินตงหยาง แซ่หลินรึ เจ้าบอกว่าเป็นโอรสของชินอ๋องเหตุใดไม่ใช้แซ่อี้”“พระมารดาของจวิ้นอ๋องแซ่หลินขอรับ ว่ากันว่าเดิมทีชินอ๋องแอบไปมีภรรยาและลูก ๆ อยู่หัวเมืองชายแดน แต่ปิดบังเอาไว้ไม่บอกผู้ใด อีกทั้งบุตรธิดาต่างใช้แซ่ของมารดาขอรับ แต่ภายหลังเมื่อฮ่องเต้ทรงทราบได้นำชื่อเข้าทำเนียบราชวงศ์แล้ว แต่จวิ้นอ๋องน้อยยังคงใช้แซ่หลินอยู่ มีเพียงแซ่อี้ในทำเนียบราชวงศ์เท่านั้นขอรับ อีกอย่างจวิ้นอ๋องน้อยชันษาเพียง 13 ย่าง 14 ที่สำคัญจวิ้นอ๋องน้อยมิชอบให้ผู้ใดเรียกจวิ้นอ๋องน้อยพ่ะย่ะค่ะ แต่ทว่าสะดวกให้เรียกคุณชายใหญ่มากกว่า”“แซ่หลินรึ แซ่หลิน ฮ่า ฮ่า สวรรค์มีตาแล้ว ข้าหวังว่าคุณชายใหญ่ผู้นั้นจะเป็นทายาทผู้สืบทอดของเผ่าเรา แล้วคนภายนอกพูดอันใดอีก คุณชายใหญ่หน้าตางดงามมากกว่