جميع فصول : الفصل -الفصل 50

พวกเขาเร่งทำงานกันทั้งวันทั้งคืนโดยสลับสับเปลี่ยนกันทำงาน พวกเขาต้องการสร้างกังหันวิดน้ำให้เสร็จเร็วยิ่งขึ้น ทุกคนต่างอยากรู้ว่ากังหันวิดน้ำจะสามารถทำงานได้หรือไม่ และจะสามารถผันน้ำจากลำธารเข้าที่นาได้หรือไม่ ตอนนี้ชาวบ้านบางส่วนได้มีการขุดคลองแยกจากลำธารเข้าที่นาแล้ว เหลือแค่รอกังหันวิดน้ำสร้างเสร็จเป็นอันทดลองใช้งานเท่านั้นเวลาผ่านไปอีกสิบวันในที่สุดกังหันวิดน้ำก็สร้างเสร็จ วันนี้จะเป็นการทำการทดลองใช้กังหันวิดน้ำครั้งแรก หลังจากที่ช่างไม้ขนกังหันวิดน้ำไปที่ลำธาร บริเวณริมลำธารมีชาวบ้านมามุงดูไม่น้อย นับว่าบรรยากาศคึกคักมาก ชาวบ้านแต่ละคนมีรอยยิ้มเต็มหน้าต่างเฝ้ารอด้วยความหวัง หากว่ากังหันวิดน้ำสามารถทำงานได้ราบรื่น ชาวบ้านเจียชุนจะสามารถผ่านความยากลำบากในครั้งนี้ไปได้แน่นอน ชาวบ้านทุกคนเชื่อว่าหากมีน้ำสามารถเพาะปลูกได้พวกเขาจะมีอาหารเพิ่มและไม่จำเป็นต้องอพยพย้ายถิ่นฐานละทิ้งบ้านเกิด เพื่อไปหาที่ตั้งรกรากใหม่ในที่สุดเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง ช่างไม้และชาวบ้านช่วยกันยกกังหันน้ำลงไปติดตั้งที่ลำธารในจุดที่กำหนดเอาไว้ หลินตงหยางยกมือวาดเบา ๆ กังหันวิดน้ำก็หมุนทันที ชาวบ้านที่มามุงดูต่

“แล้วในหมู่บ้านไม่มีนายพรานหรือขอรับ”“ถึงจะมีแต่จะให้ไปสู้กับเสือตามลำพังก็คงจะไม่ไหว”“แล้วเหตุใดหัวหน้าหมู่บ้านไม่ไปแจ้งทางการเล่าขอรับ หากมีสัตว์ป่าออกอาละวาด ทางการจะต้องส่งทหารรักษาเมืองมาปราบ” สิบสามถามด้วยความงุนงง“พวกเราไปแล้ว แต่นายอำเภอที่เข้ามารับตำแหน่งใหม่ไม่รับฟัง ทั้งยังสั่งโบยคนไปแจ้งอีก 20 ไม้กระดาน” ชายชราพูดออกมาด้วยความสิ้นหวัง“ใช่แล้วละเจ้าหนู ตอนนี้บนภูเขาพวกข้าเองก็ไม่กล้าขึ้นไปหาของป่า อีกทั้งไม่รู้สาเหตุที่สัตว์ป่าดุร้ายออกมาจากป่าเขตในด้วย ชาวบ้านที่เสี่ยงขึ้นไปหาผักป่าโดนหมีควายตบตายสามคนแล้ว”“ขอโทษด้วยนะเจ้าหนูแม้กระทั่งน้ำเปล่าพวกเราก็ไม่สามารถนำมาต้อนรับเจ้าได้” หญิงสาวที่อุ้มเด็กทารกที่ตอนนี้หยุดร้องไห้และหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ขอโทษพวกหลินตงหยางที่ไม่สามารถต้อนรับได้“ไม่เป็นไรขอรับท่านน้า พวกข้าไม่หิวอีกทั้งพวกข้ามีเสบียงติดตัวมาด้วย”“เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว” นางส่งยิ้มขื่น ๆ ให้หลินตงหยาง“ท่านน้าขอรับ น้องชายป่วยหรือขอรับ”“ใช่จ้ะ เพราะอาหารขาดแคลน น้าเองไม่มีน้ำนมพอที่จะให้เด็กคนนี้ได้กินจนอิ่มก็เลยเป็นอย่างที่เจ้าเห็น”“ขอรับ หากท่านน้าไม่รังเ

“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ หมูป่า หมูป่า มาจากที่ใดขอรับ” จงซิน ลูกชายของหญิงชราตกใจจนร้องโวยวายขึ้นเสียงดัง หลินตงหยางได้แต่มองตาปริบ ๆ เขานั่งเล่นกับน้องชายตัวเล็กอยู่ แต่จงซินกลับมองไม่เห็นเขาไปเสียอย่างนั้น“เจ้าใหญ่ หมูป่าอันใด หมูป่าลงมาที่หมู่บ้านรึ” ชายชราจงเองก็ตกใจถามลูกชายออกไปเสียงดัง“หยุดโวยวายกันได้แล้วทั้งพ่อทั้งลูกนั่นละ น่าอับอายขายขี้หน้าเสียจริง ๆ” หญิงชราได้แต่ก่นด่าลูกชายกับสามีจากนั้นนางก็หันมาส่งยิ้มขอโทษขอโพยให้กับหลินตงหยาง“คิก คิก ท่างป้อ ตลก” เจ้าหนูที่หลินตงหยางอุ้มอยู่หัวเราะออกมา“ท่านลุงใจเย็น ๆ ขอรับ หมูป่าตัวนี้พวกข้าล่ามาจากภูเขา เลยนำกลับมามอบให้ครอบครัวพวกท่าน ท่านรีบ ทำความสะอาดก่อนเถอะขอรับ” หลินตงหยาง“เอ่อ คือ ว่า เหมือนจะมีน้ำไม่พอล้างทำความสะอาด” จงซิน“เรื่องน้ำท่านไม่ต้องเป็นห่วงหลังจากท่านทำความสะอาดหมูป่าตัวนี้แล้ว ข้าจะพาท่านไปตักน้ำบนเขา ตอนนี้ผู้ติดตามของข้ากำลังไปตักน้ำมา ท่านก่อไฟเผาขนหมูก่อนเถอะขอรับ”“ตกลง”ชายชราจงที่ได้สติแล้วก็เข้ามาช่วยลูกชายทำความสะอาดหมูป่ารวมถึงลูกสะใภ้ที่กลับมาพร้อมรอยขีดข่วนเต็มใบหน้า ต่างเข้ามาช่วยกันทำความสะ

สิบสามรับหน้าที่เป็นสารถีบังคับรถม้า โดยมีสิบสี่นั่งอยู่ข้าง ๆ ส่วนหลินตงหยางนั้นนอนอยู่ในกองของขวัญภายในรถม้า เงินที่ได้มาจากอดีตบิดาแสนเลวผู้นั้น เขาจะเอาไปบริจาคสร้างกำแพงล้อมรอบหมู่บ้านเสียดีหรือไม่ แบ่งให้ท่านแม่เอาไปทำบุญเติมน้ำมันตะเกียงที่วัด หรือจะแก้ไขปัญหาคนยากจนในหมู่บ้านต่าง ๆ ดี เห็นทีว่าจะต้องออกไปนอกหมู่บ้านให้บ่อยขึ้น ไปตามหมู่บ้านต่าง ๆ หากเห็นใครที่มีชีวิตยากลำบากก็ให้การช่วยเหลือเสีย แบบนี้น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการใช้เงินหีบนี้ นอกรถม้าสิบสามกับสิบสี่คุยกันเสียงเบา ทั้งสองคนไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพใหญ่จะทำเช่นไรต่อไป พวกคนเหล่านั้นลงมือหนักเข้าไปทุกวัน ขนาดคิดสังหารท่านแม่ทัพใหญ่ หากเป็นพวกเขาทั้งสองคนก็คงต้องไปแก้แค้นทันที แต่ท่านแม่ทัพใหญ่ในตอนนี้ตกที่นั่งลำบาก ด้วยหลักฐานและพยานหลักฐานในมือมีไม่พอ หากได้คุณชายใหญ่มาคอยช่วยเหลือไม่นานพวกเขาก็คงจะสามารถจัดการกับคลื่นใต้น้ำพวกนี้ได้ในเวลาไม่นาน อย่าเห็นแค่เพียงว่าคุณชายใหญ่เป็นเพียงเด็กอายุ สิบขวบปี แต่ความรู้ความสามารถไม่ได้น้อยกว่าผู้ใหญ่เลย ทางด้านวรยุทธ์ไม่แน่ว่าอาจจะสูงส่งกว

ซ่งเหอเจานึกถึงคืนวันเก่า ๆ ที่บ้านเกิดพวกตนไม่เคยต้องมาตกระกำลำบากขนาดนี้ เขาเองอยากจะใช้ชีวิตดี ๆ สักครั้ง เหตุใดถึงยากลำบากขนาดนี้ หากพวกเขาไม่ยืนยันที่จะย้ายตามน้องสี่มาก็คงไม่เกิดเรื่องเช่นวันนี้ ซ่งเหอจือเองก็เสียใจไม่น้อย ลูกชายทั้งสองคนถูกทุบตี ภรรยาอยู่ในภาวะวิตกกังวล ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเขาเดินทางผิด หากไม่ย้ายตามน้องสี่มาคงไม่เกิดปัญหามากมายเช่นนี้ แต่ตอนนั้นเขาเป็นบุตรชายคนโตฟังคำสั่งจากท่านแม่ ย้ายตามน้องชายเพื่อความเจริญรุ่งเรือง แต่พวกเขายังไม่ทันได้เสพสุขก็เกิดเรื่องมากมาย ท่านแม่ของเขาเองแม้แต่ชีวิตยังรักษาเอาไว้ไม่ได้ น้องสี่กับภรรยาไปไกลเกินกว่าที่พวกเขาคิด ครั้งนี้นับว่าพวกเขาเดินทางผิด กลับบ้านเกิดครั้งนี้พวกเขาจะสู้หน้าน้องสามได้อย่างไรกัน ท่านแม่ทิ้งที่ดินทำกินให้น้องสามเพียงสองหมู่กับบ้านหลังเก่าที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิด ครั้งนี้พวกเขาคงต้องบากหน้าไปขออาศัยกับน้องสามก่อน ค่อยหาทางซื้อที่ทางขยับขยาย เงินทองในมือก็ร่อยหรอเต็มที แต่สิ่งที่ทั้งซ่งเหอจือกับซ่งเหอเจาไม่รู้คือ ซ่งเหอฉางได้ซื้อที่ดินผืนใหม่แล