Hindi Pa Ako Kailanman

Hindi niya ito binanggit kinaumagahan.

Iyon ang praktikal na gawin, ang maingat na hakbang, at si Quin ay palaging pareho. Nagtimpla siya ng kape gamit ang maliit na makinang dinala niya at umupo sa kanyang mesa habang mapayapang natutulog si Mara na tila ba naging payapa na ito sa buong mundo. Hindi bakante ang kama ni Jade. Sa kung anong oras ng gabi ay bumalik na ito.

Ipinasok niya ang password sa isang lihim na dokumento sa kanyang laptop, saka nagsimulang mag-type. Hindi pa niya napagdedesisyunan kung ano ang gagawin niya sa dokumentong iyon, gayunpaman, may ilang mga kakaibang ideya na pumapasok sa kanyang isipan.

Ilang minuto habang ginagawa iyon, gumalaw si Mara sa kanyang kama. Mabilis na isinara ni Quin ang kanyang laptop.

Lumipat siya sa kanyang aklat sa biology, nagbasa ng apat na pahina, at wala ni katiting siyang naintindihan o natandaan doon.

Patuloy niyang iniisip ang nangyari kagabi.

Hindi pa rin siya makapaniwala. Labing-walong taong gulang na siya at hindi naman siya ganoon kainosente para isiping nagkamali siya sa pagkakakilanlan sa tunog na iyon. Nauunawaan niya ang kalikasan noon sa teorya, tulad ng pagkaunawa niya sa karamihan ng mga bagay na hindi pa niya nararanasan: malinaw, teoretikal, mula sa labas.

Ang pagiging nasa labas lamang ang tanging panig na mayroon siya.

Hindi ito bagay na madalas niyang sinusuri. Isa lamang itong katotohanan tungkol sa kanyang sarili, nakatabi kasama ng iba pang mga impormasyon, kasing karaniwan ng kanyang tangkad o ng uri ng kanyang dugo. Hindi pa siya nagkaroon ng nobyo sa Clearbrook kung saan siya nanggaling. Hindi rin naman niya partikular na ginusto iyon kailanman. Ang mga lalaki roon ay tila mga hindi tapos na bersyon ng kung ano, at ang mga babae naman ay tila gumaganap sa isang dula kung saan hindi siya nag-audition, at ginugol ni Quin ang apat na taon sa high school sa ganoong uri ng pagtatanghal—nanonood nang may malamig na interes mula sa likurang hanay.

Minsan na siyang nakipaghalikan sa kung sino. Saglit lang, sa isang party noong junior year. Parang pagdidiin lang iyon ng kanyang bibig sa isang tanong na hindi naman sapat ang kanyang interes para alamin pa.

Kaya ayun. Iyon ang kabuuan ng kanyang karanasan.

Nagising si Mara nang alas-nuebe y kinse, biglang umupo nang tuwid sa kama habang sabog ang buhok at agad na masiglang gising ang mukha—walang transisyon, walang bakas ng antok—at nagsabi:

"Magsabi ka sa akin ng isang totoo tungkol sa sarili mo. 'Yung hindi mo ilalagay sa college application mo."

Nag-angat ng tingin si Quin mula sa kanyang libro.

"Magandang umaga rin sa'yo." May bahid ng paghuhusga sa kanyang mga mata.

"Magandang umaga. Sumagot ka na ngayon. Tradisyon 'to. Ginagawa ko 'to sa lahat ng nakakasama ko sa bahay." Walang bahid ng hiya sa kanyang boses; hindi siya kumikilos na parang isang taong nakipagtalik at nakipaghalikan sa harapan ng iba kagabi lang.

"Nakatira ka na sa ibang tao dati?"

"Sa mga summer program. Model UN. Sa bahay ng lola ko, na halos para nang komunidad ng mga hippie. Huwag ka nang magpalusot."

Nag-isip si Quin. Pwede siyang magbigay ng ligtas na sagot. Marami siyang nakaimbak na ganoon, 'yung mga sagot na mukhang personal pero hindi naman talaga, isang praktisadong pagiging bukas, tulad ng paraan ng pagtuturo sa kanya ng kanyang academic counselor kung paano sumagot sa mga panayam. Tiningnan niya ang diretsahan at walang pag-aalinlangang mukha ni Mara at nagdesisyong huwag gawin iyon.

"Hindi pa ako kailanman napunta sa isang lugar kung saan hindi ako ang pinakamatali sa kwarto," sabi niya, maingat at pantay ang boses. "At hindi ako sigurado kung totoo pa rin 'yun dito, at hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko tungkol doon."

Nagsimula silang mag-usap tungkol sa iba pang mga bagay. Si Mara ay mula sa New Orleans, kumukuha ng pre-law, at may nakatatandang kapatid na lalaki na nagngangalang Cole, na inilarawan niya bilang nakakainis at napakatalino sa iisang hininga. Si Jade naman ay mula sa Los Angeles, kumukuha ng international business, at may nobyong nagngangalang Dex na naglalaro ng tennis para sa Hargrove at, base sa paraan ng pagbanggit niya sa pangalan nito, ay may kumplikadong posisyon sa kanyang buhay.

"Eh ikaw?"

Sabi ni Mara, habang iniikot ang kanyang tinidor, nakatitig nang mataman kay Quin. "Taga-saan ka? Anong pinag-aaralan mo?"

"Clearbrook, Ohio. Pre-med track, biology concentration."

"Pre-med," sabi ni Jade, bahagyang tumaas ang mga kilay. "So ikaw 'yung responsableng tipo."

"Ako 'yung tahimik," sabi ni Quin, pinananatiling kalmado ang kanyang boses. "Magkaibang bagay 'yun."

Itinuro siya ni Mara gamit ang tinidor nito. "Gusto ko siya."

Itinagilid ni Jade ang kanyang ulo, pinagmamasdan si Quin nang may mas matalas na interes ngayon, na tila ba binabago ang nauna niyang pagtatasa rito. Pagkatapos ay lumabas na ito ng silid.

Bumangon si Mara at nag-inat tulad ng isang taong nagtrabaho buong magdamag—nakataas ang mga braso sa ulo, nakabaluktot ang likod, walang anumang pagkaasiwa sa sarili—at pinagmasdan ito ni Quin nang may parehong atensyon na ibinibigay niya sa lahat ng bagay.

Panatag ito sa kanyang sarili.

Gusto niya ng ganoon. Hindi lang siya sigurado kung magkakaroon siya ng ganoon kailanman.

Lumitaw si Jade nang tanghaling-tapat; tiningnan niya si Quin sa paraang hindi nito maipaliwanag, ngunit mabilis din itong umiwas ng tingin—tila ba nakararamdam ito ng kaunting hiya, taliwas kay Mara.

Naligo ito, nagpalit ng malinis na puting kamiseta, at umupong naka-de-kwatro sa kama habang kumakain ng granola bar at nag-i-scroll sa kanyang telepono.

"Magsisimula ang mga orientation event nang alas-dos, hindi ka ba pupunta?" tanong nito nang hindi nag-aangat ng tingin. "May mixer, campus tour, at isang financial aid seminar na dapat mong puntahan kahit hindi mo kailangan ng financial aid ngayon, dahil natatandaan ng mga taong nagpapatakbo sa mga opisina na 'yun ang mukha mo."

"Sige," maikling sagot ni Quin; nakakaramdam din siya ng hiya kung tutuusin; nahuli siya nitong nanonood.

Pumunta si Quin sa mixer. Gayundin si Mara. Ang tatlo sa kanila ay gumalaw sa kaganapan sa bakuran sa kani-kanilang magkakaibang paraan: si Mara ay lumalapit sa lahat, nag-iiwan ng tawanan sa kanyang dinaraanan; si Jade ay sadyang nakikipag-ugnayan sa mga partikular na tao, kinokolekta sila tulad ng mga asset; at si Quin ay nakatayo sa gilid ng mga grupo, nakikinig at nagtatala sa isip.

Isang lalaking nagngangalang Marcus ang nagpakilala ng sarili. Matangkad ito, may mabagal na ngiti, at tumingin kay Quin nang mas matagal nang kaunti kaysa sa karaniwan. Napansin niya iyon. Itinabi sa kanyang alaala. Nagpatuloy sa paglalakad.

Isang babaeng nagngangalang Petra, na nasa ikalawang taon na, ang nagkwento sa kanila tungkol sa hindi opisyal na mapa ng pakikisalamuha sa campus—kung saan talaga pumupunta ang mga tao tuwing weekend, anong mga club ang wala sa brochure, at aling gusali ang may rooftop na mapupuntahan mo kung alam mo ang tamang hagdanan.

Alam na nina Mara at Jade ang tungkol sa rooftop; tutal, nasa ikalawang taon na sila; hindi na sila bago roon.

Nang gabing iyon, umorder silang tatlo ng pizza sa dorm at kinain ito sa sahig dahil walang mga upuan, at nag-usap sila hanggang hatinggabi.

Masiglang nagkwento si Mara tungkol sa kanyang pamilya, na para bang pinaghirapan talaga nitong unawain sila. Si Jade naman ay nagsalita tungkol kay Dex nang may paggalang; matagal na silang magkasama. Sumasagot si Quin kapag tinatanong at nagtatanong din pabalik, at hindi nagbibigay ng impormasyon nang higit sa kanyang nilalayon.

Alam niya na nang gabing iyon, naging malapit silang tatlo sa isa't isa.

Ang unang linggo ng mga klase ni Quin ay lahat ng kanyang inaasahan: mabigat, kapana-panabik, at nakaayos ayon sa iskedyul na binuo niya nang may matinding pag-iisip. Lektura sa biology tuwing alas-otso. Martes at Huwebes ng hapon, chemistry lab. Introduction to Academic Research, isang klaseng pinasukan niya dahil ang punong propesor ay isa sa mga mananaliksik na may pinakamaraming nailathalang gawa sa larangan nito, at inaasahan niyang mapapasama sa advanced seminar nito pagtuntong niya ng ikalawang taon.

Magaling siya sa lahat ng ito. Hindi ito kayabangan; ito ang katotohanan.

Ngunit may kakaiba sa paraan ng pagpapalipas niya ng kanyang mga araw. Noong unang gabi ng kanyang pagdating, narinig niya ang kanyang mga kasama sa silid na nagtatalik, at nagkaroon ng malinaw na pagbabago bago at pagkatapos ng gabing iyon sa mga bagay na kanyang napapansin. Nagsimula siyang makapansin ng mga lalaki, maging ng mga babae; hindi pa siya kailanman naakit sa mga babae bago ang gabing iyon, ngunit ngayon ay tinitingnan na niya ang mga cleavage ng mga babae; bigla-bigla na lang niyang naiisip kung ano ang magiging lasa ng kanilang pagkababae sa ibaba. Hindi na niya agad nilalagpasan ang mga X-rated na larawan kapag nakakakita siya nito. Tuwing umaga, tinitingnan niya ang sarili niyang repleksyon sa salamin sa banyo nang mas matagal kaysa karaniwan.

Sinabi niya sa sarili na ito ay bahagi lang ng pag-aadjust. Bagong lungsod. Bagong mga pampasigla. Normal sa aspeto ng neurolohiya.

Alam niyang hindi ganoon iyon.

Noong Biyernes ng gabi, bumalik siya mula sa aklatan nang alas-siyete at nadatnang nakaupo sina Mara at Jade sa kama ni Mara, nagpapalitan ng isang bote ng alak na halos tiyak si Quin na bawal sa dorm, at nagtatawanan tungkol sa isang bagay na tila nangyari sa lektura ni Jade sa economics na kinasasangkutan ng isang teaching assistant at ng pumalyang projection screen.

"Halika, umupo ka rito," sabi ni Mara, tinatapik ang espasyo sa tabi niya nang hindi pinuputol ang kwento.

Umupo si Quin. Inabot sa kanya ni Mara ang alak nang hindi nagtatanong. Kinuha niya ito nang walang pagtutol.

Magaan ang naging daloy ng usapan: ang kapalpakan sa lektura ni Jade, ang reading group ni Mara sa pre-law, isang lalaking nagngangalang Leo na tila sinusubaybayan ang mga galaw ni Jade simula pa noong simula ng semestre sa paraang nakakakilig o nakababahala—hindi pa napagdedesisyunan ni Jade kung alin sa dalawa. Nakinig si Quin at paminsan-minsan ay nag-aambag sa usapan, at naramdaman ang kanyang sarili na unti-unting nagiging bahagi ng hugis ng silid na ito, ng ganitong kaayusan, at ng dalawang taong ito.

Naisip niya ang Clearbrook. Ang apat na taon ng pagiging totoo sa sarili nang hindi nagpapapasok ng kahit sino. Ang paraan kung paano siya palaging nakatayo sa gilid ng mga grupo sa mga party sa paaralan, nanonood habang nakahalukipkip ang mga braso, nag-iisip, Hindi ko maintindihan kung ano ang labis nilang hinahabol nang ganoon kadesperado. Hindi ko iyon nararamdaman.

Nararamdaman na niya ito ngayon. O ang isang bagay na malapit doon. Isang bagay na may parehong pagmamadali ngunit may ibang timpla.

"Tahimik mo ngayong gabi," sabi ni Mara, habang nakatingin sa kanya.

"Palagi naman akong tahimik."

"May regular kang tahimik at may uri ng tahimik na may tumatakbo sa likod ng isip mo. Pangalawang uri 'to."

Pinaikot ni Quin ang bote ng alak sa kanyang mga kamay. "May iniisip lang ako."

"Tungkol saan?"

Nag-angat siya ng tingin. Ibinibigay nito sa kanya ang espesyal na tinging iyon: mainit, matiyaga, walang pamimilit. Ang uri ng mukha na nagpaparamdam na ang katapatan ang pinakamadaling opsyon.

"Tungkol sa katotohanang labing-walong taong gulang na ako at hindi pa ako kailanman..." Huminto siya.

"Hindi pa kailanman ano?"

Tanong ni Mara, mas malumanay na ngayon.

Ibinaba ni Quin ang bote ng alak sa sahig. Tumingin siya sa dingding. "Wala. Huwag mo nang pansinin."

Sinundan ni Mara ang kanyang tingin. Saka muling tumingin kay Quin, at may nagbago sa ekspresyon nito—dumating ang pagkaunawa, tahimik at buo.

Hindi ito namilit. Hindi ito nag-alok ng payo o komento o ng masigla at may mabuting layuning impormasyon na kinatatakutan ni Quin simula noong gabing marinig niya sila. Iniunat lang nito ang kamay at muling nilagyan ng laman ang baso ni Quin.

"Kung may halaga man 'to," sabi ni Mara, kalmado ang boses, na parang wala lang silang pinag-uusapang mahalaga, "walang tamang panahon. Mayroon lang panahon kung kailan titigil ka na sa paghihintay ng dahilan."

Tumingin sa kanya si Quin.

Nakatitig si Mara sa kisame, sumisimsim ng alak, napaka-kaswal lang.

Nang gabing iyon, pinanood niya silang muli sa ikalawang pagkakataon ngayong linggo; pagdating ng oras na makatulog siya, nakapasok na ang kanyang kamay sa loob ng kanyang panti.