Lahat ng Kabanata ng นางบำเรอ: Kabanata 101 - Kabanata 110

ของขวัญเดินขึ้นห้องมาอย่างระวัง เกาะราวบันไดแน่นจนถึงชั้น3 “ของขวัญครับ” “...” ของขวัญไม่ได้ตอบ แค่เดินเข้าไปในห้องโดยไม่ฟังอีกคน “ของขวัญ” “พี่ไปทำงานเถอะค่ะ หนูอยากนอน” ของขวัญบอกแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ยกผ้านวมผืนหนาขึ้นมาคลุมจนมิดชิด ชาร์ลมองด้วยดวงตาที่อ่อนลงแล้วเดินขึ้นไปบนเตียงบ้าง “เดี๋ยวหายใจไม่ออกครับ” ชาร์ลดึงผ้าห่มให้ลงมาแต่ของขวัญก็ยื้อเอาไว้ไม่ยอมให้อีกคนทำได้สำเร็จ “โอเค พี่ขอโทษที่งอนหนูแบบนั้น” ชาร์ลบอกคนตัวเล็ก พยายามดึงผ้าห่มลงจนในที่สุดมันก็ลงมาจนเห็นหน้าแดงๆที่มีน้ำตาเปรอะ “ไม่ร้องไห้นะ พี่ขอโทษ” ชาร์ลเช็ดน้ำตาให้ “ฮึก หนูทำพี่โกรธจนพี่ไม่สนใจหนู ไม่สนใจลูก” ของขวัญสะอื้น “ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ” “ฮึก หนูหิวลูกก็หิวแต่พี่ก็ไม่สนใจ ฮึก ต่อไป อึก ถ้าเกิดพี่งอนหนูอีกพี่จะไม่สนใจหนูแบบนี้ใช่มั๊ย ฮึก ไม่สนใจลูกด้วย” ของขวัญร้องไห้จนหน้าแดง “พี่ขอโทษครับ ขอโทษนะ พี่จะไม่ทำแบบนี้อีกนะ” “ชาร์ลใ

โปเต้ขับรถมาส่งของขวัญถึงคฤหาสน์ของชาร์ลได้แค่หน้าประตู “มาหาใครครับ” เสียงของบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูถาม ของขวัญเปิดหมวกกันน็อคให้คนนั้นได้มองเห็นหน้าเธอชัดๆ “คุณผู้หญิง” ทันทีที่เห็นหน้าผู้ชายตัวโตก็ก้มศีรษะลงทันทีจนโปเต้ตาโตเพราะความประหลาดใจ “ขับเข้าไปเลยค่ะพี่เต้” ของขวัญบอกเสียงอ่อน เพราะรู้สึกเพลียๆโปเต้ขับเข้าไปจนถึงหน้าบ้าน พื้นที่หลายจุดเต็มไปด้วยชายชุดดำอย่างที่โปเต้เห็นแล้วได้แต่เสียวสันหลัง “ขอบคุณมากนะคะที่อุตสาห์มาส่งหนู” ของขวัญยิ้มบอกยามที่คืนหมวกกันน็อคไปให้อีกคน “ไม่เป็นไรครับ บ้านน้องขวัญสวยจังเลยนะครับ” โปเต้ยิ้ม มองไปรอบบ้านหลังใหญ่ที่ทั้งหรูหราและสวยงาม “ไม่ใช่บ้านขวัญหรอกค่ะ บ้านแฟน” ของขวัญบอกอีกคน “แฟนที่ว่านี่ใช่คนที่ไปรับไปส่งน้องขวัญบ่อยๆน่ะเหรอครับ” “ค่ะ.. ความจริงก็ไม่เชิงแฟนหรอกค่ะ เป็นคู่หมั้น” ของขวัญยิ้มและไม่คิดจะปิดบัง “คู่หมั้น..” เพราะโปเต้ไม่ใช่คนที่จะเสพข่าวธุรกิจหรือแวดวงไฮโซ เลยไม่เคยเห็นข่าวที่อีกคนหมั

เป็นเช้าวันเสาร์ที่ของขวัญลุกมาอาเจียนตั้งแต่หกโมงเช้า “อึกก อ้วกกก” เสียงที่แสนทรมานจากคนตัวเล็กที่ชาร์ลยืนลูบหลังให้ไม่ห่าง “พี่ว่าเราต้องเลื่อนงานแต่งออกไปแล้วล่ะครับ” ชาร์ลบอกคนตัวเล็ก “แต่..” “หนูแพ้ท้องขนาดนี้จะไหวได้ยังไงของขวัญ จะแต่งตอนไหนหนูก็เป็นเมียพี่อยู่ดี” ชาร์ลซับมุมปากของน้องให้อย่างอ่อนโยน “แต่หนูอยากแต่ง..”ของขวัญบอกเสียงสั่น “ตอนนี้เรายังไม่เชิญแขกเหรื่อ” “ชาร์ล.. หนูไหว” ของขวัญช้อนตาแดงๆขึ้นบอกคนพี่ “เห้อ งั้นเราต้องไปปรึกษาหมอกันนะครับ หนูเคยลองทานยาแก้แพ้รึยัง” “ยังไม่เคยทานเลยค่ะ” “อืม งั้นหนูต้องลองทานเราจะได้รู้เวลาที่หนูแพ้ ตอนนี้หนูอ้วกหนักคือช่วงเช้าและตอนค่ำ” แค่สามวันชาร์ลก็สังเกตุอีกคนได้หมด “อื้อ” ของขวัญพยักหน้า “คลื่นไส้อีกมั๊ย จะได้ลงไปทานข้าวกัน หิวรึยังครับ” ชาร์ลกอดน้องเอาไว้แล้วถาม “หิวแล้วค่ะ” “งั้นไปครับ” ชาร์ลลูบแก้มนิ่มแล้วกดจมูกลงไปย

งานแต่งงานของของขวัญและชาร์ลจัดขึ้นตามกำหนดอย่างหรูหราใหญ่โตภายในโรงแรมหรูใจกลางเมือง อาการแพ้ที่ยังมีอยู่บ้าง อาการที่หนักในช่วงเช้าทำให้งานในตอนเย็นไม่ค่อยจะมีปัญหาสักเท่าไหร่ “ไหวมั๊ยครับ” ชาร์ลถามเจ้าสาวแสนสวยของตัวเองที่ยืนรับแขกเหรื่ออยู่ข้างๆ “ไหวค่ะ หนูทานยาแก้แพ้ไปแล้วเมื่อกี้” ของขวัญบอก “ไม่ไหวบอกพี่นะ” ชาร์ลลูบแก้มนิ่มเบาๆ “ค่ะ” ของขวัญพยักหน้าวันนี้แขกสำคัญของชาร์ลในแวดวงธุรกิจรวมถึงนักการเมืองคนสำคัญต่างๆก็มาร่วมงานกันอย่างเนืองแน่น ทั้งสองถูกเชิญขึ้นไปบนเวที “ต้องบอกก่อนเลยนะครับว่าวันนี้เจ้าสาวและเจ้าบ่าวของเราทั้งสวยทั้งหล่อกันทั้งคู่ เหมาะสมกันมากๆ ไม่ทราบว่าไปเจอและรักกันได้ยังไงครับ” พิธีกรเอ่ย ชาร์ลและของขวัญยิ้มเมื่อได้ฟังคำถาม “พ่อของผมและพ่อของน้องเป็นเพื่อนสนิทกันครับ ผมกับของขวัญเจอกันตั้งแต่น้องยังเด็กๆ หากถามว่าเพราะอะไรเราถึงได้มารักกัน ก็คงเป็นเพราะพรหมลิขิต.. และเราก็เกิดมาเป็นคู่กันละมั้งครับ” ชาร์ลตอบพร้อมรอยยิ้ม ทุกคนในงานปรบมืออย่างชื่นชมในคำตอบของเ

“จุ๊บ อรุณสวัสดิ์ครับภรรยา” แค่ของขวัญลืมตาขึ้นมาก็ได้รับจุ๊บหวานๆของสามีเป็นการต้อนรับวันใหม่ ก่อนที่ร่างหนาจะขยับลงไปแล้วกดจูบลงบนหน้าท้องกลมที่นูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเพราะอายุครรภ์ตอนนี้ก็เข้าสัปดาห์ที่ 16แล้ว “จุ๊บ อรุณสวัสดิ์ครับลูกแด๊ดดี้” เช่นเคยอย่างที่ทำทุกวัน “วันนี้หนูตื่นสายอีกแล้ว” ของขวัญว่าเสียงหงอย ตัวเธอตื่นสายเกือบจะทุกวันเลยเพราะตอนนี้ก็ปิดเทอมใหญ่ไปเรียบร้อยแล้ว “ตื่นสายกว่านี้ก็ได้ครับ พี่ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” ชาร์ลลูบแก้มนิ่มเบาๆ “วันนี้ไปว่ายน้ำกันนะคะ” ของขวัญอ้อน “อยากว่ายช่วงเช้าเลยมั๊ย” “ได้มั๊ยคะ” “ได้ครับ” “อ้อ.. แล้วชาร์ลไม่ไปทำงานเหรอ” ของขวัญถามเมื่อนึกขึ้นได้ “ไม่ไปครับ จะอยู่กับหนู” “แต่อาทิตย์นี้ชาร์ลไม่ไปทำงานสักวันเลยนะคะ” “ก็อยากอยู่กับหนูนี่ครับ” “เดี๋ยวไม่มีเงินมาเลี้ยงหนูกับลูกนะ” ของขวัญยิ้มแซว “พูดแบบนี้ไม่อยากให้พี่อยู่ด้วยเหรอ”