Alle Kapitel von นางบำเรอ: Kapitel 81 – Kapitel 90

ผ่านมาเกือบอาทิตย์ที่เรื่องราวที่ทำให้ของขวัญเจ็บทั้งตัวและใจในวันนั้น ตอนนี้แก้มของคนตัวเล็กหายเป็นปกติ ไม่เจ็บหรืออะไรแล้ว “พรุ่งนี้เราไปลองชุดกันนะคะ” ของขวัญต่อสายหาคนตัวโตในตอนพักเที่ยง (ชุดที่หนูเลือกไว้บอกคุณทับทิมแล้วใช่มั๊ยครับ) “บอกแล้วค่ะ คุณทับทิมบอกว่าวันนี้ชุดจะเข้ามาทางร้านแล้วให้ไปลองพรุ่งนี้ได้เลย นะคะ ชาร์ลว่างมั๊ย” ของขวัญถามในตอนท้าย มันเป็นวันเสาร์ก็จริง แต่ช่วงนี้ชาร์ลงานยุ่งจนของขวัญไม่แน่ใจ (ถ้าเราไปช่วงบ่ายได้มั๊ยครับ ตอนเช้าพี่มีประชุม) ชาร์ลหยุดคิดไปนิดแล้วตอบกลับมา “ได้ค่ะ.. งั้นหนูรอชาร์ลที่บ้านนะ ชาร์ลเสร็จงานแล้วมารับหนู” (เดี๋ยวเราค่อยคุยกันคืนนี้นะครับ หนูทานข้าวรึยัง) ชาร์ลถาม ของขวัญนิ่งไปนิด “..ทานแล้วค่ะ ชาร์ลล่ะทานรึยัง” (เรียบร้อยแล้วครับ) “.. งั้นชาร์ลทำงานเถอะค่ะ หนูไปเรียนก่อน” ของขวัญยิ้มจางๆยามที่บอก (งั้นแค่นี้นะครับ) “ค่ะ” (อ้อ ของขวัญ) “คะ?”

“ถ้าไม่รัก.. ฮึก.. หนูก็จะไป” “หนูจะทิ้งพี่เหรอของขวัญ” “ใครกันแน่คะที่จะทิ้ง.. ฮึก หนูจะกลับไปอยู่บ้าน” ของขวัญยังคงสะอื้น “พี่ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น ฟังพี่อธิบายและขอโทษก่อนนะครับ พี่ขอร้อง” ชาร์ลยังคงกอดน้องแน่น “หนูเข้าใจ.. ฮึก พี่ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ชุดที่หนูสั่งไว้หนูให้เค้าขายไปแล้วนะ ส่วนเรื่องอื่นหนูรบกวนให้พี่จัดการด้วยนะคะ ฮึก เรื่องที่วังหนูจะจัดการเอง” ของขวัญบอกทั้งน้ำตา “ไม่ทำแบบนี้นะคนดี พี่ไม่มีทางยกเลิกงานหมั้นของเราเด็ดขาด” ของขวัญดันอีกคนออกแล้วพยายามจะลุกจนกระโปรงชุดนอนมันรั้งขึ้น “คนดีครับ..อึก เจ็บมั๊ย” ชาร์ลก้มลงมอง ท่อนขาอ่อนที่เคยขาวเนียนบัดนี้มันแดงเป็นริ้วไม่ต่างกับท่อนแขนของน้องเลย ชาร์ลไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองผิดพลาดจนทำให้ของขวัญทำร้ายตัวเองได้ขนาดนี้ “ไม่เจ็บหรอกค่ะ ฮึก เทียบไม่ได้กับหัวใจหนูเลยด้วยซ้ำ” ของขวัญดึงกระโปรงของตัวเองลง แล้วพยายามลุกออกจากตรงนั้น “พี่ขอโทษ ขอโทษที่ทำงานจนละเลยหนู งานพี่ยุ่งเพราะที่ฮ่องกงมีปัญหา พี

“วันนี้ชาร์ลอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั๊ยคะ เดี๋ยวหนูทำให้” ของขวัญถามอีกคนขณะที่นั่งรถไปยังห้าง “อยากทำให้พี่ทานเหรอ” “ค่ะ เราไม่ได้ทานอาหารเย็นอร่อยๆด้วยกันมาหลายวันแล้วนี่นา” ของขวัญขยับไปซบลงบนอกของอีกคน “วันนี้เราอยู่ด้วยกันทั้งวัน พี่ไม่อยากให้หนูเหนื่อยต้องไปทำอาหารให้พี่ทานเลยครับ ถ้าหนูอยากทำให้ เราเอาไว้วันอื่นดีมั๊ย วันนี้อยู่ให้พี่กอดแบบนี้ดีกว่านะ” ชาร์ลบอก “ถ้างั้นพี่ชาร์ลอยากไปไหนมั๊ยคะ” “หนูอยากไปซื้อของไม่ใช่เหรอ” “หงึ หนูแค่คิดว่าจะไปซื้ออาหารมาทำให้พี่ทาน งั้นเรากลับบ้านกันเลยดีมั๊ยคะ เดี๋ยวหนูนวดให้” ของขวัญรู้ว่าพี่เหนื่อยงานมามากแล้ว “ไม่เอาครับ ไม่อยากให้หนูมาเมื่อยแทนพี่” “อ่าวว ทำไมเป็นงั้นละคะ” ของขวัญหน้ายู่ “ก็ไม่อยากให้เหนื่อยจริงๆครับ” “งั้น.. เราไปทานอาหารเที่ยงกันก่อน เดินเล่นสักพักแล้วไปสปากันมั๊ยคะ ไปนวดให้พี่หายเมื่อย สบายตัวแล้วเดี๋ยวเรากลับไปดินเนอร์กันที่สระน้ำ ดีมั๊ย” ของขวัญถามอีกคนด้วยรอ

“จุ๊บ” “คิคิ งื้อ สวยมั๊ยคะ ซื้อมายังไม่เคยใส่เลย” ของขวัญถามคนตัวโตที่รั้งร่างของเธอเข้าหาแล้วกดจูบลงบนอกอวบแถมยังไซร้ไปตามซอกคอของเธอด้วย “สวยครับ สวยไปทั้งตัวเลย” ชาร์ลบอก ใบหน้ายังคงซุกอยู่กับตัวหอมๆของของขวัญ “ไปสระกันเถอะค่ะ พี่ปิ่นมาตั้งโต๊ะให้แล้วล่ะ” ของขวัญบอกคนตัวโต ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในชุดว่ายน้ำกันเรียบร้อยแล้ว อย่างที่บอกว่าวันนี้จะดินเนอร์กันที่สระ ของขวัญอยากเอาใจชาร์ลด้วยที่เหนื่อยเรื่องงานมาทั้งอาทิตย์ “อยากเล่นน้ำในห้อง” ชาร์ลผละตัวแล้วบอกเสียงพร่า “อือ ไปที่สระนะคะ เดี๋ยวเราได้เล่นน้ำแน่ค่ะ แต่เราต้องทานอะไรกันก่อนนะ” ของขวัญยิ้มบอก แค่นั้นชาร์ลก็ตามใจอีกคนมาถึงปิ่นก็ให้คนจัดโต๊ะเสร็จพอดี “ขอบคุณมากค่ะพี่ปิ่น มีอะไรเดี๋ยวขวัญจะโทรเรียกนะคะ” “ได้ค่ะคุณขวัญ ทานให้อร่อยนะคะ” “ค่ะ” ของขวัญยิ้มให้พี่เลี้ยงคนดีของเธอ “จะลงสระก่อนมั๊ยคะหรือทานอะไรกันก่อนดี” ของขวัญถาม ตอนนี้ก็เกือบหกโมงแล้ว รอบสระประดับด้วยไฟหลายดวงสวยน่ามอง

ชาร์ลควงของขวัญไปทั่วงาน “วันนี้วันดีจริงๆนะครับ” นักธุรกิจแนวหน้าของฮ่องกงเอ่ยทักและมองชาร์ลที่เดินควงคู่กันของขวัญอย่างชื่นชม “ยังไงก็ขอให้สนุกนะครับ ถ้ามีโอกาสจะเรียนเชิญท่านนะครับ” ชาร์ลยิ้มบอก “ผมหวังว่าจะได้รับเกียรตินะครับ คนรักคุณสวยและเหมาะสมกับคุณมาก” “ขอบคุณค่ะ” ของขวัญยิ้มรับคำเอ่ยชมนั่น “งั้นผมขอตัวนะครับ ตามสบายเลยนะ” ชาร์ลบอกแขกแล้วค้อมศีรษะพาของขวัญเดินออกไปเพื่อพบแขกท่านอื่น “หนูหิวมั๊ยครับ” “ก็นิดหน่อยค่ะ” “งั้นเราไปหาอะไรทานกัน ป่ะ”มือหนาไล้อยู่เหนือสะโพกขาวเปลือยเปล่า ของขวัญหยิบขนมชิ้นเล็กๆมาทานโดยที่ยืนหันหน้าไปหาชาร์ลและชาร์ลก็พิงสะโพกอยู่กับโต๊ะ มือหนาโอบเอวน้องเอาไว้ไม่ห่าง “หนาวมั๊ย” กว่าที่ชาร์ลจะยอมให้ของขวัญใส่ชุดนี้ คนตัวเล็กทั้งอ้อนทั้งขอร้องกว่าจะยอมเพราะอยากสวยให้สมกับเป็นคนรักของเจ้าของที่แห่งนี้ “ไม่หนาวค่ะ ชาร์ลกินนี่ดูสิ อร่อย” ของขวัญส่งขนมที่เธอกัดไปแล้วป้อนให้ ชาร์ลเองก็รับเข้าปากอย่างไม่อิดออดแม้