Alle Kapitel von นางบำเรอ: Kapitel 1 – Kapitel 10

แนะนำตัวละครชาร์ล อิทธิโกศลเจ้าของคาสิโนถูกกฎหมายของฮ่องกง และกิจการสีขาวและเทาหลายอย่างในเมืองไทยหนุ่มหล่ออายุ 35 ปีเพอร์เฟ็คไปทุกด้าน ประสบความสำเร็จในทุกๆอย่าง ...ทุกอย่างที่ชาร์ลคิดว่าสามารถซื้อมาได้ด้วยเงินแม้แต่ความรัก.."เธอก็เหมือนผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหาฉัน ไม่ต่างกันสักนิด!! แค่นางบำเรอ!!"ของขวัญ อฐิคิราห์ พรหมสูทสาวสวยวัย 19 ปี ผู้หญิงที่มีผิวขาวสวยดุจน้ำนมใบหน้าหวานสวยราวปั้นแต่ง บอบบางจนคิดว่าแค่แตะแรงๆก็อาจจะแตกหักเธอไม่ได้ต้องการเงินของเค้า.. เธอต้องการแค่ความรัก แม้จะต้องแลกมาด้วยคำว่านางบำเรอ.."ใช่ค่ะ หนูเป็นแค่นางบำเรอของท่านจริงๆ.."ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของนางบำเรองานเลี้ยงที่ไม่ได้จัดขึ้นอย่างเปิดเผย แต่มันก็ไม่ได้เป็นความลับสำหรับคนมีเงินที่จะเข้ามาหาความสุขงานเลี้ยงที่มีแต่คนที่มีเม็ดเงินหนาถึงจะเข้ามาร่วมงานครั้งนี้ได้ เป็นงานที่เป็นแค่งานโปรดของพวกผู้ชายมีเงินงานประมูลสินค้า.. “เจอท่านอีกแล้วนะครับ” เสียงทักทายของผู้ที่มาร่วมงานทักทายผู้ชายที่ท่าทางน่าเกรงขาม ใบหน้าที่หล่อเหลานั่นเรียบนิ่ง แววตาที่คมดุดุจราชสิงห์ตอนนี้ตวัดกลับมามองคนทักท

เมื่อคืนของขวัญนอนไม่ค่อยหลับ เธออดที่จะตื่นเต้นที่มาอยู่ที่นี่ไม่ได้ มากไปกว่านั้น เธอกลัว..ร่างบางในชุดนอนบางเบาโดยมีเสื้อคลุมอีกตัวสวมทับอยู่เดินลงมาชั้นล่างของบ้าน “ตื่นแล้วเหรอคะคุณ” เสียงของพี่ปิ่นร้องถาม “ขวัญตื่นสายไปหน่อยค่ะ อรุณสวัสดิ์นะคะพี่ปิ่น” ของขวัญยิ้มแย้มกันคนในบ้าน ในเช้าของวันแรกของการมาอยู่ที่นี่ วันนี้จนครบสัญญา 1 ปี หากไม่มีอะไรที่เธอจะโดนยกเลิกสัญญา.. “ไม่สายเลยค่ะ เพิ่งแปดโมงเอง อรุณสวัสดิ์นะคะ” ปิ่นยิ้ม นึกชอบใจกับนิสัยของคุณเขาขึ้นไปอีก “ชินน่ะค่ะ ปกติวันไหนไม่มีเรียนขวัญก็มักจะตื่นสายหน่อย” เธอว่า นั่นทำให้ปิ่นขมวดคิ้ว “งั้นวันธรรมดาคุณขวัญต้องไปเรียนเหรอคะ” เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ “ค่ะ ขวัญมีเรียนวันธรรมดาเว้นวันพุธวันนึง” ของขวัญยิ้มอธิบาย “อ๋อค่ะ” ปิ่นพยักหน้ารับรู้ มีบ้างที่ที่นี่เคยรับผู้หญิงที่ยังเรียนหนังสืออยู่ เพราะส่วนมากเด็กของท่านก็เป็นสาววัยรุ่นวัยมหาลัย แต่ตอนนี้ทุกคนที่นี่อายุ 25อัพแล้วทั้งนั้น “พี่ปิ่น ขว

ของขวัญยอมรับว่าตอนนี้ตื่นเต้นมากๆจนแทบจะหายใจผิดจังหวะด้วยซ้ำ มือหนาของท่านไล้มาตามผิวเปลือยเปล่าของเธอ ความแข็งแกร่งของกล้ามหน้าท้องของท่านที่เธอนั่งทับมันลงไปเต็มๆทำให้เสียวช่องท้องไปหมด “ไหนลองทำให้ฉันดูหน่อยสิของขวัญ.. ว่าเธอพร้อมที่จะมาเป็นคนของฉันแค่ไหน” ท่านพูดเสียงทุ้ม มือหนาที่ไล้ผ่านขึ้นมาจนถึงเต้าอวบตึงของเธอ เต้าที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อน.. “อือ” ของขวัญร้องออกมาเบาๆเมื่อปลายนิ้วของท่านสะกิดลงกับยอดอกของเธอจนแข็งเป็นไต “เด็กดี..” ท่านเรียกเสียงทุ้ม ของขวัญปรือตาและค่อยๆโน้มตัวลงไป ปากอิ่มประกบลงกับปากหยักของชาร์ลช้าๆ ละเลียดอย่างที่ท่านทำ “อืมม” ชาร์ลครางอึงในลำคอเบาๆอย่างพอใจกับจูบรสหวานที่แสนไร้เดียงสานี้ “จุ๊บ จุ๊บ” ของขวัญปล่อยริมฝีปากออก ปากอิ่มไล่จูบไปตามแก้มที่สากไปด้วยหนวดเคราแสนเท่ห์นั่น ไล้ลงมาจนถึงลำคอที่ของขวัญแค่จูบแต่ไม่กล้าที่จะทิ้งอะไรเอาไว้เพราะกลัวจะโดนชาร์ลไม่พอใจปากอิ่มไล่จูบลงมาเรื่องขนถึงอกแกร่ง ปลายลิ้นอุ่นแวะตวัดลงบนตุ่มไตสีเข้มของชาร์ล จนมือหนาที่จับอยู่ที่สะโ

หลังจากได้ยินคำนั้นจากท่านชาร์ลของขวัญก็ได้แค่ยิ้มอ่อนๆก่อนจะหลับลงอย่างเหนื่อยล้าบวกกับที่ปวดไปทั้งตัว ท่านชาร์ลก้มลงไปกดจมูกลงบนหน้าผากเกลี้ยงที่ยังชื้นเหงื่อ ห่มผ้าให้คนตัวเล็ก ก่อนจะใส่เสื้อผ้าและก่อนออกมาจากห้องก็ปรับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศให้สูงขึ้นอีกนิดเพราะกลัวว่าอีกคนจะป่วย “ท่านคะ..” ปิ่นเรียกคนที่เป็นเจ้านายหลังจากที่ท่านหายขึ้นไปบนห้องนั้นเกือบสองชั่วโมง “มื้อเย็นฉันยังมาทานที่นี่นะ เตรียมด้วย” ชาร์ลหันไปสั่ง “ได้ค่ะท่าน” “ออ แล้วเดี๋ยวสักบ่ายๆขึ้นไปดูคุณเค้าด้วยนะ ทำความสะอาดห้องด้วย” ท่านสั่งเสียงเรียบ “ค่ะท่าน” ปิ่นรับคำอย่างเข้าใจทุกอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยซ้ำแล้วมองท่านที่เดินจากไปมันค่อนข้างจะเป็นเรื่องที่แปลกใจสักหน่อยที่ท่านมาที่นี่ตั้งแต่เที่ยงวันแบบนี้ ทีแรกแค่บอกจะขึ้นไปทักทายแต่หายไปเป็นชั่วโมงแบบนี้ปิ่นก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ที่ท่านคงเอ็นดูคุณขวัญไม่มากก็น้อยเข้าแล้วล่ะ ก็น่ารักขนาดนั้นนี่นาผ่านไปหลายชั่วโมงร่างเล็กที่กลับอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยก็ตื่นขึ้นมา ความปวดยามที

แผ่นหลังเปลือยเปล่าที่แตะลงกับโซฟาตัวใหญ่ พร้อมกับร่างของท่านที่คร่อมลงมา ของขวัญมองด้วยดวงตาที่สั่นระริก อยากให้ท่านกอด แต่ด้านล่างก็ยังเจ็บอยู่ดี.. แต่ของขวัญเองก็คิดไว้แล้ว หากเป็นความปราถนาของท่านของขวัญก็จะไม่ปฏิเสธ “กลัวเหรอ” ชาร์ลกระซิบถาม “เปล่าค่ะ” ของขวัญส่ายหน้า มือบางวางลงบนอกแกร่งแล้วลูบไล้ไปมาเบาๆ “แต่ตัวเธอสั่น” ชาร์ลยิ้มยามเอ่ยบอก “แค่ตื่นเต้นค่ะ” ของขวัญตอบกลับไป เขายิ้มกับความน่ารักนั่นก่อนจะโน้มลงไปกระซิบชิดริมหูอีกครั้ง “ฉันจะอ่อนโยนให้มากที่สุดนะ” แค่คำนั้นก็ทำให้ของขวัญหัวใจพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ริมฝีปากหยักบดเบียดลงมาอย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นที่ตวัดกับปลายลิ้นเล็กยามที่ริมฝีปากอิ่มเผยอออกรับอย่างรู้งาน มือหนาของชาร์ลปลดชุดของของขวัญที่เหลือออกอย่างง่ายดายยามที่ยังบดจูบพร้อมกับเชิ้ตของตัวเองที่ไม่นานกระดุมก็ปลดออกจากรังทั้งหมดชาร์ลที่เปลือยเปล่าท่อนบนอวดกล้ามเนื้อสวยงามของตัวเองอีกครั้งกำลังมองเด็กตัวเล็กแต่บรรลุนิติภาวะมากพอที่จะรับความสุขจากตัวเขาที่กำลังจะมอบให้ ใบหน้าหล่อโน้มลงไปฉ