Lahat ng Kabanata ng นางบำเรอ: Kabanata 111 - Kabanata 120

“ชาร์ลดุน้องแบบนั้นบ่อยเหรอคะ” ของขวัญถามขณะที่ทั้งสองเดินทางออกจากบ้านเพื่อไปหาหมอ ความจริงหมอนัดไว้วันหยุดของสามีแต่สามีไม่ยอมไปทำงานเลยของขวัญเลยโทรไปเลื่อนให้เป็นวันนี้ช่วงเช้าแทนซึ่งหมอก็โอเค “เล็กมันดื้อ พ่อเอาไม่อยู่ไงถึงส่งกลับมาให้พี่” ชาร์ลบอก มือที่โอบเมียพร้อมกับอีกข้างที่โอบท้องเอาไว้ “เล็กดูกลัวพี่จริงๆ” “พี่เลี้ยงเล็กมา ความจริงจะเอามาเป็นลูกบุญธรรมพี่ได้ด้วยซ้ำแต่พ่ออยากรับเอาไว้เอง” “ไปเจอมายังไงเหรอคะ” ของขวัญถาม เพราะคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะรู้ได้ทุกเรื่อง “เลกซัสเป็นลูกของเพื่อนสนิทพี่สมัยเรียน... พ่อแม่ของเล็กประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ ลมหายใจสุดท้ายของเพื่อนมันฝากลูกชายมันไว้กับพี่เพราะมันไม่มีญาติที่ไหน ตอนนั้นเลกซัสอายุแค่ขวบเดียว” “น่าสงสารจังเลยค่ะ” ของขวัญน้ำตาคลอเมื่อได้ฟัง “พี่กับพ่อเลี้ยงเล็กมาอย่างดี ให้ทุกอย่างทั้งเงินทองและความรัก และคงตามใจมันมากเกินไปถึงได้ดื้อขนาดนี้” “น้องแค่ยังเด็กเองค่ะ” ของขวัญยิ้ม

ชาร์ลกลับมาถึงบ้านเกือบสองทุ่ม เรียกปิ่นมาคุยว่าวันนี้คุณขวัญของเธอทานข้าวรึเปล่า ปิ่นที่โดนอีกคนขอไว้ไม่ให้บอกว่าตัวเองกลับมาอาเจียนอีกรอบเลยบอกแค่ว่าคุณขวัญของเธอลงมาทานข้าวพร้อมกับคุณเลกซัสและกลับขึ้นไปนอนบนห้องตั้งแต่ทุ่มนึง คนตัวโตรับรู้แล้วกลับขึ้นห้องของตัวเอง ความมืดภายในห้องเป็นสิ่งที่ชาร์ลไม่ค่อยคุ้นชินนัก แต่ก็กลัวว่าจะรบกวนอีกคนเลยไม่ได้เปิดไฟ และชาร์ลกลับปิดประตูลงอีกครั้งแล้วเลือกที่จะไปใช้ห้องน้ำในห้องรับรองชั้นสองแทน ของขวัญสะดุ้งตื่นมาเพราะเสียงปิดประตู มองไปรอบๆห้องที่มีแค่ความมืด มือบางควานหาไปรอบๆก็เจอแค่ความว่างเปล่า เพ่งมองไปในความมืดก็ไม่เจอใคร ป่านนี้แล้วชาร์ลยังไม่กลับมาเลย.. ของขวัญหลับตาลงอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับมีหยดน้ำตาไหลลงมาด้วย... เธอแค่เพียงกลับตาก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูอีกครั้งตามด้วยเสียงปิด และไม่นานแรงยวบข้างตัวก็ทำให้รู้ว่าอีกคนกลับมาแล้ว ของขวัญนอนตะแคงเหมือนอย่างเช่นทุกครั้งเพราะรู้สึกอึดอัดตั้งแต่ท้องโตขึ้น และอีกคนมักจะสวมกอดเธอจากด้านหลังก่อนนอนทุกๆคืน แต่วันนี้ชาร์ล

“อ้วกกก อุ๊กก อ๊วกกก” “ไปหาหมอกันนะครับคนดี หนูแพ้นานเกินไปแล้วนะ” ชาร์ลลูบหลังเมียรักที่ตอนนี้ท้องก็โตขึ้นมากเพราะอายุครรภ์ก็เกือบ5 เดือนแล้ว “อื้อ ชาร์ล หนูปวดหัว” ของขวัญแทบหมดแรง ได้อีกคนมาพยุงและคอยซับปากให้คนตัวเล็กซุกลงกับอกของสามี สูดดมกลิ่นกายสะอาดปราศจากน้ำหอมแล้วทำให้ดีขึ้น “ไปหาหมอนะครับ พี่เป็นห่วง” “เราเพิ่งไปกันเมื่อวานซืนเองนะคะ หมอบอกไม่ได้เป็นอะไรแค่แพ้ท้องแต่นานกว่าคนอื่นแค่นั้นเอง” ก็ตั้งแต่เครียดคราวนั้นของขวัญก็แพ้มาตลอด อาจจะไม่ทุกวันแต่ก็วันเว้นวันจนปวดหัวไปหมด ชาร์ลพยุงน้องมานั่งบนเตียงส่วนตัวเองก็คุกเข่าลงกับพื้น ลูบท้องนูนอย่างแสนรัก “ทำไมหนูดื้อกับม่ามี๊จังเลยล่ะคะตัวเล็ก” แค่พูดท้องนูนก็ขยับเหมือนว่าตัวเล็กในท้องรู้เรื่องในสิ่งที่แด๊ดดี้พูด ชาร์ลหัวเราะแล้วกดจูบลงไปย้ำๆ จำได้ครั้งแรกที่น้องดิ้นชาร์ลและของขวัญตื่นเต้นมาก แต่ก็สงสารเมียเพราะบางทีก็เจ็บจนน้ำตาไหล “อย่าว่าลูกสิคะ” ของขวัญยู่ปากใส่คนตัวโต ชาร์ลยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น ของขวัญรักและตามใจลูกมาก

ห้องวีไอพีที่รองรับแขกที่เข้ามาเยี่ยมของขวัญและตัวน้อยเจ้าขาแทบจะเต็มห้องทั้งท่านปู่ท่านย่า อาหญิง คุณแม่ ฝั่งของคุณพ่อของชาร์ลและเพื่อนๆของของขวัญด้วย ตอนนี้ทุกคนใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม “เจ็บมากมั๊ยแก” นีน่าถาม จับมือเพื่อนเอาไว้เบาๆ “เจ็บมาก” “ฮื่อ แต่หลานโคตรน่าชังเลย” มายด์ว่าอย่างตื่นเต้น เธอได้อุ้มไปแล้วล่ะตอนที่เข้ามา ได้เล่นกับหลานแล้วด้วยจนผู้ใหญ่ที่ทยอยกันเข้ามาเธอเลยส่งหลานไปให้คนอื่นอุ้มด้วย “ตัวเล็กนิดเดียวเนอะ” “ไม่เล็กแล้ว ตั้งสามกิโลกว่าแน่ะ ดูแก้มสิ” นีน่าว่า มองดูหลานจากไกลๆก็ต้องยิ้มออกมาโดยที่มีนิคที่อยู่ไม่ไกลคอยมองนีน่าแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู “หลานปู่ทำไมน่าชังขนาดนี้หื้ม” คุณเศรษฐ์อุ้มเด็กตัวเล็กผิวสีชมพูใสมาไว้ในอ้อมกอด กดจูบเบาๆลงบนจมูกเล็กนั่น ท่านลงทุนเลิกบุหรี่ตั้งแต่รู้ว่าของขวัญท้องเพราะเวลาแบบนี้นี่แหละ ไม่อยากให้ได้กลิ่นบุหรี่ที่แสนอันตรายเวลาที่อุ้มหรือหอมแก้มแบบนี้ “แม่ชอบชื่อจังเลยลูก เจ้าขา” คุณหญิงดวงแขที่ทิ้งประชุมมาหาลูกสาวทันทีที่รู้

“เจ้าขา” เสียงหวานเรียกลูกสาวที่ตอนนี้คลานเตาะแตะอยู่กับพื้น “แอ๊ แอ~~~” เสียงเล็กตอบกลับ ใบหน้าอวบอ้วนจ้ำม่ำส่งยิ้มให้คนเป็นแม่ “มาหาม่ามี๊มาเร็วค่ะ มามะ” ของขวัญตบมือเล็กให้ลูกคลานมาหาตัวเอง เด็กน้อยยิ้มแฉ่งโชว์ฟันซี่ล่างสองซี่ให้คนเป็นแม่ดู ของขวัญหัวเราะน้อยๆให้กับความน่ารักของลูก ตอนนี้เจ้าขาได้เจ็ดเดือนแล้ว ส่วนมากจะอยู่กับปิ่นในช่วงกลางวันเพราะคุณม่ามี๊ไปมหาลัย แต่วันนี้วันหยุด ของขวัญจะพาลูกไปทำบุญที่วัด ตอนนี้แม่นมปิ่นก็แต่งตัวให้เจ้าขาเรียบร้อยแล้ว “มาให้แด๊ดดี้อุ้มมาค่ะ” “แด๊ดดี้ไปดูคุณอาเล็กดีกว่าค่ะว่าเสร็จรึยัง เดี๋ยวม่ามี๊อุ้มเองนะ” ของขวัญบอกสามีที่กำลังจะเข้ามาอุ้ม “อืม เอางั้นก็ได้” “ไม่ต้องไปตามแล้วครับ อาเล็กมาแล้ว” ไม่ทันที่ชาร์ลจะได้หันหลังกลับเพื่อเดินออกจากห้อง เสียงของคนที่กล่าวถึงก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงๆเดินเข้ามา “เสร็จเร็วจัง” “เดี๋ยวร้อนครับ” เลกซัสยิ้มให้พี่สะใภ้ ขยับไปอุ้มเจ้าหนูตัวอ้วนมาไว้ในอ้อมแขน “เจ้า