Amanda’s POV Nakaupo ako sa balcony ng mansion overlooking at the wide garden below. And for some reason, my mind went back. Back to four years ago. Back to the day my life stopped being mine.---I was eighteen. Fresh graduate ng senior high. May acceptance letter na ako sa UP for Business Administration. Pangarap ko magtrabaho, mag-ipon, tumulong kay Lolo at makatulong sa kaniyang negosyo Pero that night, pinatawag ako ni Lolo Reynaldo sa kwarto niya sa hospital.Payat na siya. Maputla. Bagamat hindi naka-oxygen. Iyung mga mata niya, matalas pa rin."Apo," sabi niya. Mahina ang boses. "Upo ka."Lumapit ako. Hinawakan niya ang kamay ko. Malamig."Amanda, may kailangan akong sabihin sa’yo. Last wish ko ito."Kinabahan ako. "Lolo...""Pakakasalan mo ang apo ni Rosa Montenegro." deretsong pahayag niya, walang pause, walang comma. Natigilan ako. "What?""I know it’s sudden," he said. "But this is how it works in the business world, iha. To strengthen companies. To protect business
Last Updated : 2026-08-22 Read more