Todos os capítulos de สยบรักผู้ปกครองร้าย: Capítulo 21 - Capítulo 30

“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณผู้ชาย เสื้อผ้าของทั้งสองท่านดิฉันแยกใส่ถุงเตรียมส่งซักแห้งด่วนให้เลยนะคะ แล้วยังไงเสร็จเรียบร้อยดิฉันจะรีบนำกลับมาส่งให้ที่ห้องให้ค่ะ” เสียงของพนักงานแม่บ้านที่ฟิลิกซ์กดเรียกมาให้ช่วยจัดการถอดเปลี่ยนชุดเปื้อนคราบอ้วกให้กับยัยคนเมาไร้สติเอ่ยขึ้นดึงสติชายหนุ่มที่ยืนกอดอกหันหลังให้เตียงนอนตลอดช่วงเวลาการทำงานของเธอค่อย ๆ หมุนกายหันกลับมามอง พลันสายตาคมกริบก็ปะทะเข้ากับสภาพเรือนร่างของยัยตัวแสบที่ถูกจับสวมอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวตัวโคร่งของโรงแรม นอนแผ่หลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวใช่แล้ว...ฟิลิกซ์ผู้ทนทานต่อกลิ่นอับเหม็นเปรี้ยวของซากอ้วกบนรถสปอร์ตและบนอกเสื้อเชิ้ตของตัวเองต่อไปไม่ไหว ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะหักพวงมาลัยเลี้ยวแวะเข้าพักที่โรงแรมละแวกใกล้เคียงเป็นการชั่วคราว โดยเสื้อผ้าชุดเก่งของเขาและเธอกำลังถูกส่งซักรีดด่วน ควบคู่ไปกับรถยนต์คันหรูที่เขาฝากฝังให้พนักงานของโรงแรมนำไปล้างทำความสะอาดชุดใหญ่ คาดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็พร้อมจะแบกยัยตัวดีกลับไปส่งบ้านให้พ้น ๆ หน้าเสียที“ขอบคุณครับ ยังไงรบกวนช่วยเร่งซักรีดให้หน่อยนะครับ”

เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้าในเช้าวันต่อมา ร่างสวยพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นกลับต้องเบ้หน้าด้วยความรู้สึกปวดระบมไปทั้งร่างกาย โดยเฉพาะความเจ็บหน่วงตรงจุดกึ่งกลางความเป็นสาวที่ทวีความรุนแรงเป็นพิเศษ ราวกับเรือนร่างของเธอเพิ่งผ่านสมรภูมิรบอันดุเดือดเลือดพล่านมายังไงอย่างนั้น“เชี่ย...” ทันทีที่สมองเริ่มประมวลได้ ลียาถึงกับเบิกตากว้างฉายแววช็อกสุดขีดกับภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อน ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา ที่มันค่อย ๆ วิ่งกระหน่ำไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆและภาพของแผ่นหลังกว้างของฟิลิกซ์ที่กำลังยืนพิงขอบระเบียงอยู่ด้านนอก มันก็ยิ่งตอกย้ำความจริงอันน่าเหลือเชื่อให้เด่นชัดขึ้นจนปฏิเสธไม่ได้ลียากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทาค่อย ๆ เลิกผ้าห่มผืนหนาขึ้นเพื่อก้มเช็กสภาพเนื้อตัวของตัวเอง สลับกับปรายสายตามองร่างสูงใหญ่ริมระเบียงเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง“เรื่องจริงเหรอวะอีลียา...” หญิงสาวขยำทึ้งเส้นผมสีแดงเพลิงของตัวเองเพื่อเรียกสติกับความจริงแสนน่าอาย ร่องรอยสีกุหลาบเข้มและรอยนิ้วมือหนาตามเนื้อตัวขาวผ่องมันชัดเจนทุกตารางนิ้วแถมผู้ชายตัวโตที่เป็นคนตีตราจองซึ่งกำลังยืนสูบบุหรี่ปล่

“มองอะไรขนาดนั้น?” ทันทีที่เปิดประตูขึ้นมานั่งบนเบาะหนังปรับอุณหภูมิของรถสปอร์ตคันหรู ลียาก็รีบเอ่ยปากถามขึ้นทันควัน ยามเมื่อพบว่าเจ้าของรถร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยกำลังตีหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่น แถมยังส่งสายตาคมกริบไล่สำรวจเรือนร่างของเธอไม่ยอมละสายตาไปไหน“เสื้อรัดๆ กับเศษผ้าบาง ๆ ที่เธอเอามาตัดทำกระโปรงฉันขอซื้อต่อได้ไหมนะลียา เธอจะได้เลิกใส่แล้วถอดมันทิ้งไปซะเดี๋ยวนี้เลย” กระแสเสียงทุ้มต่ำเอ่ยประชดประชันแกมดุ นัยน์ตาคู่คมยังคงฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด“อะไรของพี่เนี่ย ฉันก็แต่งตัวของฉันแบบนี้ทุกวันป่ะ ทำไมวันนี้ถึงเกิดไม่พอใจขึ้นมา หวงฉันหรือไง?” ยัยตัวดีลอยหน้าลอยตาถามประชดกลับขำ ๆ หวังจะกวนประสาทให้เขาหลุดมาดเหมือนทุกที“ใช่...ฉันหวง” แต่คำตอบรับสั้น ๆ และตรงไปตรงมาตามสไตล์มาเฟียหนุ่มกลับทำคนฟังถึงกับใจเต้นรัว ลียาอ้าปากค้างเติ่ง หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ นึกด่าตัวเองในใจที่ไม่น่าเอ่ยปากถามคำถามขุดหลุมฝังตัวเองจนไปไม่เป็น“อะ อะไรของพี่เนี่ย พูดจาเลอะเทอะ” หญิงสาวอ้อมแอ้มตอบเสียงแผ่ว“ฉันไม่ชอบ และไม่ชอบมาก ๆ เวลาที่มีไอ้พวกหน้าไหนก็ไม่รู้มาส่งสายตาโลมเลียของขอ

“อยู่นั่นครับเฮีย!” เสียงเข้มของคเชนทร์ดังก้องท่ามกลางความตึงเครียด ใบหน้าของผู้จัดการหนุ่มชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อพลางชี้นิ้วนำทางให้ฟิลิกซ์และลีโอที่วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังให้กวาดสายตามองไปยังรถตู้ทึบที่กำลังถูกล้อมกรอบไปด้วยกลุ่มชายชุดดำร่างยักษ์“ลียา!!” ฟิลิกซ์ไม่เสียเวลาคิดหรือรีรออะไรอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าใส่กลุ่มคนพวกนั้น โดยไม่สนแม้แต่อาการไข้รุมเร้าในกายที่ยังไม่หายดีรู้เพียงแต่วินาทีนี้ เขาต้องช่วยยัยเด็กแสบออกมาจากนรกตรงหน้าให้ทันท่วงทีเท่านั้นร่างสูงฝ่าวงล้อมรัวหมัดหนัก ๆ ซัดเข้าใส่ลูกน้องหมาหมู่จนพวกมันร่วงลงไปกองกับพื้นทีละคน ก่อนจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคเชนทร์และการ์ดประจำผับเข้ามาเคลียร์เศษซากซ้อนท้าย ส่วนตัวเขาก็ตรงไปยังประตูด้านหลังรถตู้ที่เปิดแง้มเอาไว้และทันทีที่สายตาตวัดไปเห็นร่างเล็กกำลังถูกกดขี่อยู่ใต้ร่างของไอ้สารเลวที่พยายามจะซุกไซ้ซอกคอและระดมจูบอย่างหยาบโลน มันก็ทำให้เขตความอดทนเส้นสุดท้ายของฟิลิกซ์ขาดสะบั้นลงทันทีหมับ!มือแกร่งยื่นไปกระชากคอเสื้อของไอ้ขยะ เพียงครั้งเดียวร่างของมันก็ลอยหวือกระเด็นหลุดออกมาจากร่างบางทันควัน“ใครวะไอ้สัส!” มันสบ

ฟิลิกซ์แยกตัวออกมาคุยโทรศัพท์ที่บริเวณนอกระเบียงกว้างเพื่อไม่ให้ยัยตัวดีได้ยิน แต่สายตาคู่คมก็ยังคงทอดมองผ่านกระจกบานใหญ่ ที่ยังเห็นร่างบอบบางในห้องนั่งเล่นกำลังนั่งกอดเข่ามองตามหลังเขาออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่ต่างกัน(ไอ้คนที่แกไปรัวหมัดใส่จนปางตายเมื่อคืน เป็นลูกชายของกิเลนสกุล) เสียงทุ้มต่ำของปลายสายเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า“ครับป๊า” ขณะที่ฟิลิกซ์น้อมรับคำด้วยน้ำเสียงสุภาพ นัยน์ตาคมปลาบนิ่งสนิทไร้แววหวั่นเกรง เขาจำเค้าโครงใบหน้าของไอ้คุณหนูตระกูลดังนั่นได้ตั้งแต่ตอนที่ลงมือกระชากคอเสื้อของมัน รู้ดีตั้งแต่ตอนนั้นว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ และเตรียมใจพร้อมรับการลงทัณฑ์จากคนเป็นพ่อเอาไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ออกแรงซัดหมัดใส่มัน(แกรู้ใช่ไหมว่ากิเลนสกุลถือเป็นหุ้นส่วนและคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดของบริษัทเราในไตรมาสนี้ แกมีอะไรอยากจะอธิบายให้ป๊าฟังหน่อยไหม?)“...” มาเฟียหนุ่มเลือกที่จะปิดปากเงียบสนิท ความกดดันอันหนักหน่วงแล่นริ้วขึ้นจู่โจมอย่างหนักทว่าเขากลับไม่คิดจะเอ่ยปากเล่าความจริง เพราะเขารู้ดีว่าหากเรื่องราวหลุดรอดออกไป สัญญาลูกผู้ชายที่ให้ไว้กับลียาจะพังทลายลงทันที และเรื่องคอขาดบาดตายนี้จะต