Todos os capítulos de สยบรักผู้ปกครองร้าย: Capítulo 1 - Capítulo 10

เสียงดนตรีแนว EDM จังหวะหนักหน่วงกระหึ่มไปทั่วทุกตารางนิ้วของ AMBER LION ไนต์คลับหรูระดับไฮเอนด์ที่ขึ้นชื่อและทรงอิทธิพลที่สุดในย่าน ด้วยการตกแต่งภายในเน้นโทนสีดำและแดงเป็นหลัก ผนังบุหนังสีดำด้านสลับกับแผ่นโลหะสีแดงเข้ม โต๊ะวีไอพีถูกล้อมด้วยโซฟาหนังสีดำทรงโมเดิร์น ขณะที่เสาและเคาน์เตอร์บาร์ประดับด้วยไฟ LED สีแดงเรืองรองราวเปลวเพลิงให้ความรู้สึกแข็งแกร่งและทรงพลังจนทำให้หลายคนปักหลักให้เป็นร้านที่ต้องมาก่อนตายแสงไฟนีออนสาดสลับไปมาส่องกระทบแก้วเครื่องดื่มราคาแพงบนโต๊ะวีไอพีชั้นสอง ที่ซึ่งร่างเพรียวระหงของลียาทายาทสาวเพียงคนเดียวของตระกูล BLACK LION นั่งพิงพนักโซฟาด้วยมาดของเจ้าของร้านแสนสวย เรือนผมสีชมพูอ่อนยาวสลวยทิ้งตัวเป็นลอนขับให้ใบหน้าหวานละมุน ดวงตากลมโตฉายประกาย ขนตางอนยาวรับกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่น่ามอง เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวเนื้อบางพลิ้วไหว โดยนัยน์ตาสีอำพันคู่หวานกวาดมองไปรอบอาณาจักรที่เธอทุ่มเทสร้างมาจนครบหนึ่งปีเต็มด้วยความภาคภูมิใจ“วันนี้ดีเจใหม่เหรอ หุ่นโคตรแซ่บเลยมึง” เสียงนั้นคือเดียร์น่า เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนผู้เป็นเพื่อนสนิท ปรายสายตามองคนบนเวที พลางทำตาเป็นป

“โอ๊ย…จะปล่อยทำไมเนี่ย!” ลียาร้องลั่นพลางตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล ความเจ็บแล่นปราดจากก้นกบขึ้นมาถึงสันหลังจนเธอต้องนิ่วหน้าหมดกันสภาพเจ้าหญิงในเทพนิยาย ทั้งที่กำลังรอรับจุมพิตจากเจ้าชายแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องมานั่งจ้ำเบ้าหมดสภาพเพราะถูกเจ้าชายปลอม ๆ ปล่อยมืออย่างไม่ไยดี“...” ฟิลิกซ์ทำเพียงแค่กอดอกแน่น นัยน์ตาคมกริบสีดำขลับเบือนมองไปทางอื่นราวกับไม่อยากจะเสียเวลาเสวนากับสิ่งมีชีวิตที่ไร้ระเบียบอย่างเธอแม้แต่วินาทีเดียว“มา…เดี๋ยวคนหล่อช่วยเองเจ้” ลีโอยื่นมือมาให้พี่สาวอย่างนึกขำ เขาเห็นเหตุการณ์พร่ำเพ้อเมื่อครู่อย่างเต็มตา จนแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไอ้คนใจดำ ไอ้คนไม่มีน้ำใจ” ลียาไม่ได้มีอารมณ์จะรับมุกจากน้องชายแม้แต่น้อย เป้าหมายเดียวที่เธออยากจะพ่นไฟใส่คือไอ้พี่ฟีลิกซ์ผู้ไร้มนุษย์สัมพันธ์ตรงหน้าต่างหาก“ปล่อยมาได้ยังไง ถ้าหลังฉันหักใครจะรับผิดชอบ!”“เธอทำท่าประหลาด ๆ ก่อน นึกว่าตัวเองกำลังแสดงละครหลังข่าวอยู่หรือไง?”“ฉะ ฉันไม่ได้คิดจะจูบพี่นะ” ลียาโพล่งออกมาเสียงดังจนหน้าแดงลามไปถึงลำคอ นึกอยากจะตบปากตัวเองนักที่ไม่รู้ว่าผีตัวไหนเข้าสิง หรือเป็นเพราะฤทธิ์แ

“ให้ผู้หญิงเขาได้ตั้งตัวหน่อยก็น่าจะดีมั้ง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับมือหนาที่พุ่งเข้าคว้าข้อมือของชายคนหนึ่งไว้มั่นก่อนที่ปากขวดแหลมคมจะทันได้แตะต้องแผ่นหลังบางของลียาหญิงสาวชะงักกึกพลางเอี้ยวตัวกลับมามองตามต้นเสียงทันที“ไอ้พี่ฟิลิกซ์!” เธออุทานเสียงแผ่ว นัยน์ตาเบิกกว้างมองมือของศัตรูที่ฟิลิกซ์ทำเพียงแค่รั้งไว้ให้เสียจังหวะ ก่อนที่เขาจะปล่อยมือแล้วถอยหลังไปยืนกอดอกดูเหตุการณ์ต่อหน้าตาเฉย“ฉันช่วยเธอแล้วนะ” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูแสนจะกวนประสาท ที่เหลือเขายังคงปล่อยให้เธอเป็นคนสะสางเองทั้งหมด แม้จะเห็นว่าพวกการ์ดพยายามจะพุ่งเข้าไปช่วยเจ้านายสาว แต่เขากลับปรายสายตาเย็นชาพลางส่ายหน้าห้ามไว้ เพราะอยากเห็นคนเก่งจัดการขยะพวกนี้ด้วยตัวเองให้จบกระบวนความ“เล่นทีเผลอเหรอไอ้สัส!” ลียาแผดเสียงลั่นด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน เธอวาดลวดลายซัดเข้ากลางยอดหน้าของไอ้คนถือขวดปากฉลามจนมันหงายหลังในหมัดเดียวร่างเพรียวเดินดิ่งเข้าไปหาบอดี้การ์ดของคนเป็นพ่อที่ยืนคุมเชิง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวของลูกน้องคนนั้นขึ้นมาถือไว้แล้วกระชากขึ้นลำเสียงดัง แกร็ก!“ถ้าพวกมึง

“มาเร็วกว่าที่คิดนี่...” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าขนลุกดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานถูกผลักออก ลียายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของคนที่เธอไม่เคยชอบหน้า นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวโปรดของเธออย่างถือวิสาสะ“ไอ้พี่ฟิลิกซ์!?” ในหัวของเธอมีแต่คำถามเต็มไปหมด แต่พอถึงเวลากลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ“ออกไปก่อน เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง” ฟิลิกซ์ปรายตามองไปทางคเชนทร์ที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ข้าง ๆ“ครับ คุณลียาผมขอตัวก่อนนะครับ” ผู้จัดการหนุ่มรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงออกไปทันที ทิ้งให้เจ้าของร้านสาวตัวจริงยืนสั่นเทิ้มด้วยความโกรธอยู่กลางห้อง“พี่เข้ามาในห้องทำงานฉันทำไม ไม่สิ...พี่เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง นี่มันห้องส่วนตัว ไม่เห็นป้ายที่หน้าประตูหรือไงว่าบุคคลภายนอกห้ามเข้า!” ลียาพยายามตั้งสติเพื่อหาคำตอบให้ตัวเอง ก่อนจะแผดเสียงลั่นพลางก้าวฉับ ๆ เข้าไปประจันหน้าคนตัวโต มือเรียวชี้หน้าอย่างไม่เกรงกลัวฟิลิกซ์ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่หยิบเอกสารปึกหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงคำถาม“อะไร?”“อ่านสิ!” ลียาคว้ากร

“เฮีย...ถามจริงเถอะ มึงรู้ได้ไงว่าเมื่อคืนลียามันต้องหาเรื่องใส่ตัวแน่ๆ มึงถึงได้กำชับให้กูคอยจับตาดูพี่สาวตัวเองแจขนาดนั้น” ลีโอเอ่ยถามพลางเขี่ยเม็ดข้าวในจานอย่างสงสัย เขาถึงขั้นยอมลงทุนข้ามฟากจากตึกคณะบริหารที่อยู่อีกฟากของมหาวิทยาลัย เพื่อมานั่งจับเข่าคุยกับฟิลิกซ์ที่โรงอาหารคณะวิศวะซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความดุดันของหนุ่ม ๆ ในช็อปสีกรมท่า“พี่มึงไม่ใช่คนเดายากขนาดนั้น ท่าทางพยศตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ากัน มันก็บอกชัดอยู่แล้วว่ายัยนั่นไม่มีทางเชื่อฟังใครง่าย ๆ” ฟิลิกซ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่าทางเขาตอนตักข้าวเข้าปากดูใจเย็นผิดกับบรรยากาศมาคุเมื่อคืนลิบลับ“ไม่น่าเชื่อเลยว่ะ ระดับเฮียจะยอมเสียเวลามานั่งคุมพี่สาวกู”“ก็ไม่ได้ลำบากอะไร แค่ดัดนิสัยเด็กเอาแต่ใจ ไม่ได้เหนื่อยไปกว่าการเขียนแบบส่งอาจารย์หรอก”“ที่ว่าไม่ยาก เพราะเฮียยังไม่เคยเจอไม้เด็ดของพี่กูมากกว่ามั้ง” ลีโอวางช้อนลงกะทันหัน พลางขยับตัวเข้ามาใกล้พี่ชายคนสนิท นัยน์ตาฉายแววขี้เล่นแต่แฝงไปด้วยคำเตือน“ไม้เด็ดอะไรของมึง?” ฟิลิกซ์ปรายตามองน้องชายของเด็กในปกครองด้วยสายตาที่ยังคงนิ่งสนิท“เฮียรู้ไหม สิ่งเดียวในโลกที่ทำให้ป๊าจอมโ