“กอดคอข้าเอาไว้ให้ดี” คล้ายกับว่าหานเถิงซีจะรู้ว่าในสุราดอกท้อนั้นใส่ยาปลุกกำหนัด ร่างกายของเขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าแต่ในทางตรงกันข้ามร่างกายของนางกลับอ่อนแรงลงไป“อยู่ ๆ หม่อมฉันก็รู้สึกไม่มีแรงเพคะ” ถางเมิ่งหรูไม่เคยถูกวางยาปลุกกำหนัดมาก่อนในชีวิต จึงทำได้เพียงซบหน้าลงที่ซอกคอของจวิ้นอ๋อง ลมหายใจร้อน ๆ ของโฉมสะคราญทำให้บุรุษปั่นป่วนแต่ก่อนที่ทั้งสองชายหญิงจะเดินถึงประตูวัง องค์ชายแปดที่ไม่รู้ว่าเดินมาจากที่ใดก็เข้ามาขวางทางเสียก่อน“เดี๋ยวก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หานหรงชิงตะโกนออกมา“เจ้ามีอะไรก็ค่อยพูดกันพรุ่งนี้” หานเถิงซีเอ่ยบอกแล้วจะอุ้มถางเมิ่งหรูเดินต่อ ทว่าหานหรงชิงก็พูดออกมาว่า“จวิ้นอ๋องหย่ากับนางได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” คำพูดประโยคนี้ทำให้ถางเมิ่งหรูเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความตกใจ อยู่ ๆ องค์ชายแปดก็เกิดเป็นอะไรขึ้นมาจวิ้นอ๋องแววตาเข้มขึ้น “ข้าจะถือว่าไม่ได้ยินเจ้าพูดเรื่องนี้” ไม่ใช่ว่าเขาจะมองไม่ออก ว่าหานหรงชิงนั้นชอบถางเมิ่งหรู แต่ก็ไม่เคยคิดว่าหานหรงชิงจะกล้าพูดเรื่องนี้ต่อหน้ามาก่อนองค์ชายแปดตัวสั่นพยายามควบคุมตัวเองอย่างมาก “แต่ว
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-25
เข้าสู่ระบบ
