Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ขันทีจางมีสีหน้าอ้ำอึ้งไปไม่น้อย ไม่คิดว่าพระชายาจะสั่งยาห้ามครรภ์มาเสวยเอง แน่นอนว่าการกระทำนี้อันตรายมาก ถ้าหากได้หมอจัดเทียบยาที่ไม่ชำนาญมากพอ ก็อาจทำให้เป็นหมันถาวรหรือตกเลือดจนตายได้จวิ้นอ๋องมองเห็นสีหน้าขันทีข้างกายดูลังเลใจจึงรู้ได้ทันทีว่ายาพวกนี้ไม่ใช่ยาที่ดี แรงบีบที่ข้อมือสตรีแรงขึ้นจนพระชายานิ่วหน้า“ตกลงแล้วมันเป็นยาอะไรกันแน่”ขันทีจางเลยตอบไปตามความจริง “กระหม่อมคาดว่าน่าจะเป็นยาห้ามครรภ์พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นประโยค ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างตกใจจนหน้าถอดสี“เจ็บ! ท่านอ๋องปล่อยเพคะ จะพาหม่อมฉันไปที่ไหนอีก” ถางเมิ่งหรูถูกลากไปที่ตำหนักใหญ่ ส่วนซ่งเอ๋อก็ถูกลงโทษโบยโทษฐานที่พาพระชายาออกไปข้างนอก มิหนำซ้ำยังโกหกเรื่องยาห้ามครรภ์อีกด้วยร่างบางพยายามขืนตัวไว้แต่ก็ถูกร่างสูงแบกขึ้นบ่ากว้างจนได้ หานเถิงซีอุ้มถางเมิ่งหรูเดินผ่านหน้าองค์ชายเจ็ดที่เดินมาทางนี้พอดี“น่ะ นั่น พวกเจ้าจะไปไหนกันน่ะ” ต้องยอมรับว่าหานหลินตกใจมากที่เห็นว่าหานเถิงซีบังคับถางเมิ่งหรูเช่นนั้นจวิ้นอ๋องไม่ตอบคำถามแต่เดินผ่านหน้าสหายไปเลย ถางเมิ่งหรูก็พยายามใช้มือทุบตีไปที่แผ่นหลังของบุรุษองอาจ ไม่ได้สนใจองค์ชาย

เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังอยู่ครึ่งก้านธูปก็เงียบลงไป ขันทีจางเห็นว่าคนด้านในหมดแรงแล้วก็สั่งให้ขันทีน้อยมาเฝ้าหน้าห้องเอาไว้ ส่วนตัวเองก็ไปพักผ่อนแอบอู้ตามนิสัยที่ไม่ดี“เฝ้าพระชายาไว้ให้ดีล่ะ ข้าจะไปนอนเอนหลังพักเสียหน่อย” จางหว่านอี้สั่งขันทีน้อย“ขอรับ” ขันทีอายุน้อยสองคนขานรับพร้อมกัน พวกเขารู้กันทั้งนั้นว่าจางหว่านอี้เวลาท่านอ๋องไม่อยู่จวน มักชอบอู้ไปนอนหลับที่เรือนริมน้ำภายในห้องบรรทมถางเมิ่งหรูใช้เวลาอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถแก้มัดสายคาดเอวที่มัดมือทั้งสองข้างได้เลย จนกระทั่งได้ยินเสียงผิวปากที่ข้างหน้าต่าง เป็นอู๋เฉิงที่แอบเข้ามาและได้ยินพวกขันทีน้อยคุยกันเรื่องที่พระชายาถูกจับขังในห้องบรรทมของจวิ้นอ๋อง“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้ถางเมิ่งหรูมีความหวัง“อาอู๋หรือ”“พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้ามีมีดหรือไม่ ข้าถูกจับมัดมือเอาไว้ โยนมาหน้าต่างที่ใกล้กับเตียงนอนหน่อย” โชคดีที่จวิ้นอ๋องนั้นไม่ได้สั่งให้ขันทีปิดหน้าต่างข้างเตียงนอน อาอู๋ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แม้ว่าเขานั้นจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ กับพระชายาก็ตาม แต่ก็ถือว่าเป็นญาติสายเลือดเดียวกัน“มีพ่ะย่ะค่ะ โปรดรอสักครู่” อู

“พระชายาเพคะ” แต่นางกำนัลชุดใหม่ที่มาทำหน้าที่แทนซ่งเอ๋อกลับส่งเสียงขึ้นมาเสียก่อน สตรีโฉมสะคราญจึงหันไปตีหน้านิ่งใส่“ข้าสั่งพวกเจ้าว่าอะไร?! รีบไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้” ถางเมิ่งหรูทำเสียงดุ เป็นครั้งแรกที่นางกล้าออกคำสั่งเช่นนี้ แน่นอนว่าหยิบยืมอำนาจมาจากจวิ้นอ๋องที่มอบให้นางช่วงนี้ นางกำนัลทั้งหลายมีสีหน้าลังเลแต่สุดท้ายก็ยอมทำตามคำสั่งของพระชายาถางเมิ่งหรูกลับเข้าไปในห้องบรรทมของตน จากนั้นก็เริ่มเก็บข้าวของบางส่วนที่คิดว่าต้องได้ใช้ รวมทั้งเปลี่ยนชุดมาสวมใส่ชุดบุรุษเพื่อความสะดวกในการเคลื่อนไหวและเขียนจดหมายขึ้นมาอีกฉบับหนึ่งถึงจวิ้นอ๋อง ซึ่งไม่นานอาอู๋ก็ย้อนกลับมาที่นี่ เขายืนซ่อนตัวอยู่ริมหน้าต่างด้านหลังที่จะไม่มีใครสังเกตเห็น“คุณหนูขอรับ”“อาอู๋หรือ” สตรีในชุดบุรุษส่งเสียงร้องถามเบา ๆ เพื่อให้แน่ใจ“ใช่ขอรับ รถม้าเตรียมเสร็จแล้ว” อาอู๋ทำงานว่องไว เขาพาซ่งเอ๋อไปรออยู่ที่ประตูเมืองด้านหลัง ไม่ได้พาไปโรงหมออย่างที่ทุกคนในจวนอ๋องเข้าใจ พร้อมทั้งติดสินบนทหารที่ชื่อเจียงหลงซึ่งมีหน้าที่เฝ้าประตูเมืองด้วย ทั้งหมดนี้เป็นถางเมิ่งหรูวางแผนเอาไว้ให้ทุกอย่างถางเมิ่งหรูหันมองไปรอบห้องบ

“จริงอยู่ที่ยาปลุกกำหนัดผสมในสุราไม่อาจทำให้ไร้ทายาทได้ แต่ทว่าดอกท้อหมักมีผลเสียข้างเคียงเมื่อผสมเข้ากับยาปลุกกำหนัดที่มีส่วนประกอบของสมุนไพร เมื่อทำปฏิกิริยากันกับสุราแล้ว จะทำให้ผู้ที่มีโรคประจำตัวหรือร่างกายไม่แข็งแรงได้รับผลกระทบได้พ่ะย่ะค่ะ อีกอย่างพิษนี้จะตกค้างอยู่ในร่างกาย ใช้เข็มเงินถอนพิษก็ถอนได้ไม่หมด ซึ่งองค์ชายเจ็ดมีสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง หากเทียบกับจวิ้นอ๋องหรือว่าองค์ชายแปด” หมอหลวงรายงานด้วยสีหน้าจริงจัง ดีที่เขากับองค์ชายเจ็ดวางแผนรับมือเรื่องนี้มาเป็นอย่างดี เรื่องอะไรที่ดูขาวสะอาดในยามนี้ก็เปลี่ยนเป็นดำสกปรกได้ทั้งหมดองค์หญิงใหญ่ทำท่าจะเถียงหมอหลวง แต่ถูกจักรพรรดิห้ามเอาไว้เสียก่อน “หมอหลวงคือหมออันดับหนึ่งแห่งแคว้นเฉิน ไม่มีทางวินิจฉัยโรคผิด อีกอย่างหานหลินและจวิ้นอ๋องนั้นวัน ๆ ก็พากันดื่มแต่สุรา ถ้าสุขภาพร่างกายอ่อนแอก็คงไม่ใช่เรื่องผิดปกติ มิหนำซ้ำพระชายาจวิ้นอ๋องอภิเษกสมรสนานสามปีแล้วก็ยังไม่มีทายาทแสดงว่าพวกเขาสุขภาพไม่ดีจริง ๆ” จักรพรรดิพูดขึ้นมา พระองค์รู้สึกผิดกับเรื่องนี้มากทั้งที่ไม่ได้เป็นคนวางยาคนทั้งสี่ จึงมีรับสั่งให้พระราชทานโสมร้อยปีและสมุนไพรจำนว

“พระชายาเสวยปีกห่านทอดเสร็จก็เข้าบรรทมตามปกติพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีน้อยรายงานไปตามความจริง หานเถิงซีกลุ้มใจอย่างมากเพราะไม่คาดคิดมาก่อนว่าถางเมิ่งหรูจะกล้าหนีไปจากเขาขันทีจางที่เข้าไปสำรวจที่ห้องบรรทมจวิ้นอ๋องและตำหนักท้ายจวน ก็พบเข้ากับจดหมายที่พระชายาทรงเขียนทิ้งไว้ ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะกลมกลางห้องและสอดไว้ในตำราของท่านอ๋อง“ท่านอ๋องจดหมายพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีจางรีบวิ่งกลับมาที่ตำหนักใหญ่มีท่าทีเหนื่อยหอบ หานเถิงซีรีบลุกขึ้นแล้วฉวยจดหมายนั่นมาเปิดอ่านทันที และเมื่ออ่านข้อความในจดหมายจบโทสะก็ขึ้นดวงตาสองมือกำแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ “ถางเมิ่งหรูคิดจะหย่ากับข้า แล้วหนีไปง่าย ๆ เช่นนี้หรือ!” ทุกคนที่ได้ยินต่างตกใจไปตาม ๆ กัน เพราะไม่คิดว่าพระชายาจะกล้าหาญทำเรื่องเช่นนี้“ฟงหยวน” หานเถิงซีเรียกองครักษ์ข้างกายที่ไว้ใจมากที่สุด“เจ้าพาคนไปแกะรอยว่าพระชายาหลบหนีไปเส้นทางใด เมื่อรู้แล้วก็รีบส่งข่าวมา” จวิ้นอ๋องพยายามพูดด้วยความใจเย็น ทั้งที่ในใจของเขานั้นร้อนรน โชคดีที่แก้ปัญหาเรื่ององค์หญิงใหญ่ไปได้แล้ว และพระนางก็ถูกลงโทษกักบริเวณไม่ให้ออกจากตำหนักองค์หญิงเป็นเวลาสามเดือน และเมื่อครบสามเดือนก็ต้อง