LOGINเพราะความแค้นสุมอก จวิ้นอ๋องจึงไม่ให้โอกาส ถางเมิ่งหรูทำดี ชดใช้ความผิดของตระกูล แต่ก็มอบตำแหน่งพระชายาให้ ด้วยความไม่เต็มใจ แม้นางได้ตำแหน่งมาครอง ทว่าไม่ได้หัวใจของเขา ชาติก่อนข้าให้กำเนิดบุตรีที่น่ารัก แต่ก็น่าสงสาร กลับโชคร้ายตายในระหว่างทางที่หนี ชาตินี้ได้มีโอกาสย้อนกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้ข้าจะหอบลูกหนีไปจากท่านอ๋องให้จงได้!
View Moreท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัดผู้คนต่างหลับใหลและตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน แต่กลับมีสองหนุ่มสาวที่กำลังจะเริ่มบรรเลงบทเพลงรักที่เต็มไปด้วยไฟรักที่เร่าร้อน
“ไอ้หมอบ้าเพลิง ไม่เอาแบบนี้นะ” ลูกพีชร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเพลิงกัลป์ถอดเข็มขัดออกแล้วเอามามัดมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น ซึ่งปากเธอบอกว่าไม่ แต่กลับยอมให้เพลิงกัลป์ผูกมันไว้ที่มือทั้งสองข้างของเธอแต่โดยดี
“หึ ทำไมเร้าใจดีออก” กระตุกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ ลูกพีชได้แต่มองรอยยิ้มนั้นด้วยหัวใจที่สั่นไหว ผู้ชายหน้านิ่งคนนี้เวลายิ้มหล่อและมีเสน่ห์มากจนเธอถึงกับต้านทานเสน่ห์ไว้ไม่อยู่ หัวใจที่เคยแข็งแกร่งตอนนี้กลับตกหลุมรักผู้ชายปากร้ายที่แอบอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว
“ปล่อยเดี๋ยวนี้ มันเจ็บนะ ไอ้หมอหมาบ้า” ตะโกนขึ้นเสียงดังด้วยความโมโหก่อนที่เพลิงจะกระแทกจูบลงไปบนปากกลีบนุ่มหยุ่นจนกลีบปากบางของลูกพีชแตก รสชาติคาวของเลือดผสมกับรสหวานของจูบที่ร้อนแรงและดูดดื่มทำเอาเพลิงรู้สึกดีเป็นบ้า
จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ
ปากหนาบดจูบกลีบปากนุ่มพร้อมกับไล้เลียเลือดที่ซึมออกมาจากแรงกระแทกอย่างไม่นึกรังเกียจ ส่วนลูกพีชจากที่ดิ้นรนในตอนแรกเมื่อถูกเพลิงกัลป์ละเลียดจูบ เธอก็กลับมามีอารมณ์ร่วมขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ผู้ชายคนนี้แอบทำของใส่เธอหรือเปล่านะแค่โดนเขาแตะนิดหน่อยจากลูกแมวที่แสนดื้อรั้น เธอก็พร้อมกลายเป็นแมวน้อยแสนเชื่องอยู่ใต้ร่างของเขาอยู่ร่ำไป
“อืม เพลิง” เมื่อเพลิงถอนจูบออก มือใหญ่ก็ยื่นมากระชากชุดทำงานของลูกพีชออกจนขาดวิ่นไปหมด หญิงสาวยกขาขึ้นมาเพื่อหวังจะถีบอีกฝ่ายด้วยความโมโห
นี่มันชุดที่เท่าไรแล้วที่เพลิงกัลป์ทำมันขาด ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเกือบสามเดือนเธอตัดชุดทำงานใหม่ไปแล้วเกือบยี่สิบชุด
“ไอ้หมอบ้า เอาอีกแล้วนะ” ลูกพีชต่อว่าเพลิงกัลป์ก่อนที่เขาจะยักไหล่อย่างไม่แยแส มือใหญ่จัดการถอดปราการสองชิ้นสุดท้ายออกจากร่างขาวเนียนดุจแสงไฟนีออนของลูกพีชออกจนหมด เผยให้เห็นหน้าอกอวบใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยรักสีแดงที่เขาฝากไว้
“ผัวเธอรวย แค่ชุดทำงานฉันมีปัญญาทำขาดฉันก็มีปัญญาซื้อให้เธอใหม่” คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเพลิงกัลป์ทำเอาลูกพีชหยุดชะงัก
หลัง ๆ มานี้เพลิงกัลป์มักจะหลุดปากพูดคำนี้ออกมาบ่อยมากทั้ง ๆ ที่เขามักจะย้ำกับเธอเสมอว่าเธอเป็นแค่ของเล่นของเขาเท่านั้น
“ผัวบ้าอะไรกัน ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” หันหน้าหนีร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยซิกซ์แพ็กด้วยความเขินอาย แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อชวนมองทำเอาเพลิงกัลป์ถึงกับอมยิ้มด้วยความชอบใจ
หึ เขินละสิสาวน้อย
“เอากันอยู่ทุกวันไม่ให้เรียกผัว แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะทูนหัว หืม”
ก้มหน้าลงไปกระซิบที่ใบหูสวยหอมกรุ่นก่อนที่จะแตะลิ้นไล้เลียเบา ๆ คนตัวเล็กกำมือแน่นด้วยความเสียวซ่าน ก่อนที่มือใหญ่จะบีบขย้ำหน้าอกอวบใหญ่เบา ๆ อย่างหลงใหล
“เรายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยนะเพลิง” ลูกพีชท้วงขึ้นมาเสียงเบาเมื่อเพลิงเริ่มเล้าโลมหนักขึ้นจนน้ำหวานเริ่มผลิตออกมาจนดอกไม้งามของเธอแฉะไปหมดแล้ว
“หึ แฉะขนาดนี้เธอยังจะกินลงอีกเหรอข้าวเย็น วันนี้กินฉันแทนข้าวไปก่อนแล้วกันนะคนสวยรับรองอิ่มจนพุงแตกแน่นอน”
แสยะยิ้มร้ายให้ลูกพีชก่อนที่จะก้มหน้าลงไปจูบปากนุ่มที่บวมเจ่อเล็กน้อย เพราะเขากระแทกจูบจนปากแตกน่ะสิ ลิ้นร้ายกวาดชิมความหอมหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าก่อนที่จะตวัดดูดดึงลิ้นเล็กที่พลิกหนีอย่างดูดดื่ม
“อืม จูบกี่ทีก็หวานเหมือนเดิม”
ถอนจูบออกด้วยความเสียดาย แต่เขามีส่วนอื่นที่น่าสนใจมากกว่านี้ เพลิงกัลป์เคลื่อนตัวลงมาด้านล่างก่อนที่หน้าหล่อจะหยุดอยู่ตรงดอกไม้งามที่ปิดสนิทแน่น แต่กลับมีน้ำหวานไหลออกมาเมื่อเขาแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปเพื่อสำรวจความพร้อมของลูกพีช
“อ๊า เพลิง” ลูกพีชร้องครางขึ้นมาด้วยความเสียวก่อนที่เพลิงจะเพิ่มจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้วตามมาด้วยนิ้วที่สามจนแน่นขนัดจนลูกพีชต้องเกร็งช่องทางรักขมิบตอดมือของเพลิงเอาไว้ด้วยความเสียว
“หึ ตอดแน่นเชียวนะยายลูกพีชเน่า” เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าสวยที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาหวานฉ่ำเยิ้มเต็มไปด้วยอารมณ์พิศวาส
“อ๊า เพลิง ยะ อย่าแกล้ง” ลูกพีชร้องบอกเพลิงกัลป์เสียงกระเส่าเมื่อเขาแกล้งรัวนิ้วช้าลงทำเอาอารมณ์ที่กำลังเตลิดของเธอค้างเสียอย่างนั้น ก่อนที่จะเพลิงกัลป์จะยกยิ้มด้วยความพอใจแล้วก้มหน้าลงใช้ลิ้นเลียไปยังจุดกระสันของอิสตรีทำเอาลูกพีชถึงกับเกร็งขาด้วยความเสียวซ่าน
“อือ เพลิง มะ มันสกปรก อ๊า” ร้องบอกเพลิงกัลป์ที่ก้มหน้ารัวลิ้นใส่จุดเสียวของเธอ เธอกับเขาเพิ่งกลับมาจากทำงานน้ำท่ายังไม่ได้อาบเลย แต่เพลิงกัลป์ก็ดันมีอารมณ์ขึ้นมาเสียก่อน
“เธอชอบไม่ใช่เหรอ”
เพลิงกัลป์ตอบกลับลูกพีชอย่างรู้ทันก่อนที่จะรัวทั้งนิ้วและลิ้นใส่ช่องทางรักเพื่อส่งลูกพีชไปยังจุดหมายปลายทางของความสุขสม
“อ๊า พะ เพลิง เสียว อื้อ” เสียงหวานร้องขึ้น แต่มือก็กดใบหน้าหล่อให้แนบชิดกับส่วนนั้นของเธอมากขึ้น เธอยอมรับอย่างไม่อายเลยว่าตั้งแต่ที่เสียครั้งแรกให้กับเพลิง เพราะเหตุผลบางอย่าง เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือขยะแขยงเขาเลยสักนิด ในทางกลับกันลึก ๆ แล้วเธอกลับชอบในรสรักของเขาจนถอนตัวแทบไม่ขึ้น
“อ๊า ไม่ไหวแล้ว กรี๊ดด” ลูกพีชกรีดร้องออกมาด้วยความเสียวก่อนที่จะเกร็งกระตุกดอกไม้งามด้วยความสุขสม และปลดปล่อยน้ำหวานออกมาให้เพลิงได้กวาดลิ้นชิมน้ำหวานด้วยความชอบใจ
“ตาฉันบ้างละ” เงยหน้าขึ้นมาจากช่องทางรักก่อนที่จะค่อย ๆ แทรกแก่นกายใหญ่ที่ทั้งแข็งและร้อนผ่าว เข้าไปในดอกไม้งามที่เปิดรับให้เขาเข้าไปด้วยความเต็มใจ ภายในที่อ่อนนุ่มตอดรับรัดรึงเขาจนเพลิงถึงกับขบกรามแน่นด้วยความเสียดเสียว
“เอากับเธอกี่ครั้งก็ยังรู้สึกดีเหมือนเดิมเลยนะ” พูดจบก็ค่อย ๆ ขยับเอวกระแทกเบา ๆ เพื่อเรียกน้ำย่อยก่อน ส่วนลูกพีชได้แต่ยกมือขึ้นมาจับแขนทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยรอยเล็บข่วนจากฝีมือของเธอเอาไว้แน่นด้วยความเสียว เมื่อเพลิงกัลป์เติมเต็มความใหญ่โตที่เกินมาตรฐานชายไทยเข้ามาในช่องทางคับแน่นที่โอบรัดแก่นกายใหญ่เอาไว้
ตับ ตับ ตับ
เสียงลามกที่เกิดจากแรงกระแทกเริ่มดังขึ้น ดังขึ้น และดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะตอนนี้ไฟรักกำลังลามเลียคนทั้งคู่จนร้อนไปหมดความเย็นจากแอร์ที่เย็นฉ่ำไม่ได้ช่วยดับไฟรักของทั้งคู่ลงได้เลย
“อ๊า ลูกพีชทำไมตอดแน่นแบบนี้” เพลิงกัลป์ก้มหน้าลงมองลูกพีชที่ทำหน้ายั่วยวนSexyด้วยความเสียว ก่อนที่กระแทกตัวตนเข้าหาดอกไม้งามอย่างแรงตามอารมณ์ความต้องการที่พุ่งขึ้นสูงจนอะไรก็มาหยุดไม่ได้แล้วตอนนี้
“อ๊ะ อ๊า เพลิง บะ เบา มันเจ็บนะ” ลูกพีชบีบแขนแกร่งของเพลิงกัลป์เอาไว้แน่นก่อนที่จะร้องบอกให้เขาลดแรงทำเบา ๆ แต่เพลิงกัลป์กลับไม่สนใจตั้งหน้าตั้งตากระแทกกระทั้นตัวตนเข้าหาลูกพีชที่รับจังหวะการกระแทกของเขาได้อย่างดีไม่มีติดขัด ปากบอกว่าเจ็บ แต่กลับรัดเขาเสียจนแทบแตก
“อ๊า ยายลูกพีชเน่าอย่ารัดแน่น ฉันจะแตก” ร้องขึ้นบอกลูกพีชที่ตอดรัดเขาไม่หยุดด้วยความเสียวก่อนที่เธอจะส่ายหน้าไปมาจนผมสยายกระจายเต็มหมอน มองแล้วSexyฉิบหายในความรู้สึกของเพลิง
“อ๊า พะ เพลิง ลูกพีชไม่ไหวแล้ว” ร้องบอกเพลิงเสียงดังลั่นด้วยความเสียวกับแรงกระแทกที่ถูกส่งมาจนเธอทั้งเกร็ง ทั้งขมิบช่องทางรักตอดรัดแก่นกายใหญ่เอาไว้ไม่หยุด
“พร้อมกัน”
ตับ ตับ ตับ
บอกลูกพีชก่อนที่จะเร่งกระแทกตัวตนเข้าสุดออกสุด มือก็บีบขย้ำหน้าอกอวบจนขึ้นรอยแดงเต็มไปหมด ไอ้หมอบ้าทำรุนแรงกับเธออีกแล้วนะ คิดในใจด้วยความโมโหที่หน้าอกอวบของเธอยังไม่ทันหายรอยเดิมก็มีรอยใหม่มาซ้ำจนได้
“อ๊าาาา แตกแล้ว แตกแล้ว / อ๊า เพลิง อื้อ ซี้ดดด”
สองหนุ่มสาวสอดประสานเสียงร้องขึ้นพร้อมกันด้วยความเสียวปนสุขสม เพลิงกัลป์ฉีดพ่นน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในดอกไม้งามของลูกพีชจนหมดทุกหยาดหยด ก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนอกอวบนุ่มที่เต็มไปด้วยเหงื่อของหญิงสาวที่ได้แต่นอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยกับบทรักที่แสนเร่าร้อนของเพลิงกัลป์คุณหมอหน้านิ่งที่ลีลาไม่ได้นิ่งตามหน้าตาเลยสักนิด
เราสองคนไม่ได้รักกัน แต่เราสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตื่นเช้ามาเห็นหน้า ออกไปทำงานพร้อมกัน เพียงแต่แยกกันเดินก็เท่านั้น
เลิกงานกลับบ้านมาทำกิจกรรมที่แสนธรรมดาร่วมกัน พอตกดึกมาเราสองคนมักจะมีกิจกรรมบนเตียงที่สุดแสนเร่าร้อนเสมอ
“อย่ารักฉัน” ครั้งแรกที่เธอตกเป็นของเขา อีกฝ่ายได้บอกประโยคนี้กับเธอและคอยย้ำเตือนกับเธอเสมอ
ถึงเธอจะเป็นแค่ของเล่นของเขา แต่เธอก็มีหัวใจ หัวใจที่หวั่นไหวกับมุมที่อ่อนโยนของเขา
เกมของความรัก ใครรักก่อนคนนั้นมักจะเป็นผู้แพ้สินะ และในวันนี้เธอก็คือผู้แพ้อย่างเต็มตัวที่ได้แต่แอบรักเขา
รักที่เป็นได้แค่นางบำเรอของเขาเท่านั้น รักที่ไม่ได้รับการตอบรับแม้เพียงเศษใจ รักที่ได้แต่แอบรักข้างเดียว
จุดเริ่มต้นของความรักที่เป็นไปไม่ได้น่ะเหรอ มันก็คงเริ่มจากวันนั้น.......................................
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังอยู่ครึ่งก้านธูปก็เงียบลงไป ขันทีจางเห็นว่าคนด้านในหมดแรงแล้วก็สั่งให้ขันทีน้อยมาเฝ้าหน้าห้องเอาไว้ ส่วนตัวเองก็ไปพักผ่อนแอบอู้ตามนิสัยที่ไม่ดี“เฝ้าพระชายาไว้ให้ดีล่ะ ข้าจะไปนอนเอนหลังพักเสียหน่อย” จางหว่านอี้สั่งขันทีน้อย“ขอรับ” ขันทีอายุน้อยสองคนขานรับพร้อมกัน พวกเขารู้กันทั้งนั้นว่าจางหว่านอี้เวลาท่านอ๋องไม่อยู่จวน มักชอบอู้ไปนอนหลับที่เรือนริมน้ำภายในห้องบรรทมถางเมิ่งหรูใช้เวลาอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถแก้มัดสายคาดเอวที่มัดมือทั้งสองข้างได้เลย จนกระทั่งได้ยินเสียงผิวปากที่ข้างหน้าต่าง เป็นอู๋เฉิงที่แอบเข้ามาและได้ยินพวกขันทีน้อยคุยกันเรื่องที่พระชายาถูกจับขังในห้องบรรทมของจวิ้นอ๋อง“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้ถางเมิ่งหรูมีความหวัง“อาอู๋หรือ”“พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้ามีมีดหรือไม่ ข้าถูกจับมัดมือเอาไว้ โยนมาหน้าต่างที่ใกล้กับเตียงนอนหน่อย” โชคดีที่จวิ้นอ๋องนั้นไม่ได้สั่งให้ขันทีปิดหน้าต่างข้างเตียงนอน อาอู๋ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แม้ว่าเขานั้นจะเป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ กับพระชายาก็ตาม แต่ก็ถือว่าเป็นญาติสายเลือดเดียวกัน“มีพ่ะย่ะค่ะ โปรดรอสักครู่” อู
“เจ้าพูดกับผู้มีพระคุณเช่นนี้ได้อย่างไรกัน” หานเถิงซีเงยหน้าขึ้นมาจ้องมอง ถางเมิ่งหรูทนมองได้ครู่หนึ่งก็เสมองไปทางอื่น“หม่อมฉันเกรงว่าท่านอ๋องจะเสียพระทัยภายหลัง คุณหนูมู่เป็นสตรีที่เพียบพร้อม อีกไม่นานก็ใกล้หมดเวลาของหม่อมฉันแล้ว” ถางเมิ่งหรูรู้ตัวดีว่าอีกไม่เกินหนึ่งปีจะต้องไปจากที่นี่ ถ้าหากไม่ตายเหมือนชาติก่อน ก็ต้องเปลี่ยนชะตาชีวิตใหม่ให้ดีขึ้นกว่าเดิม“เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับมู่อิงอิงด้วย” หานเถิงซีมุ่นคิ้วมองสตรีที่ไม่ยอมสู้หน้าเอาแต่หลบสายตาเขา ราวกับมีเรื่องอะไรปิดบังอยู่ถางเมิ่งหรูเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความชั่งใจ นางไม่สามารถพูดความจริงออกไปได้ว่าตัวเองนั้นมีโอกาสกลับมาแก้ไขชะตาชีวิต “ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องรู้หรอกเพคะ”หานเถิงซีได้ยินคำตอบของถางเมิ่งหรูก็ยิ่งเกิดความสับสนและไม่เข้าใจ “ไม่จำเป็นต้องรู้หรือ ได้... ข้าไม่รู้ก็ได้ แต่ว่าตอนนี้เจ้าเป็นสตรีของข้า เรื่องนี้เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจด้วย” สายคาดเอวของโฉมสะคราญถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาหงส์เบิกโพลงด้วยความตกใจ สายคาดเอวนั้นถูกนำมามัดที่ข้อมือของสตรี“มะ ไม่ได้นะเพคะ” เนื่องจากกลัวว่าจะตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ ถางเมิ่งหร
ขันทีจางมีสีหน้าอ้ำอึ้งไปไม่น้อย ไม่คิดว่าพระชายาจะสั่งยาห้ามครรภ์มาเสวยเอง แน่นอนว่าการกระทำนี้อันตรายมาก ถ้าหากได้หมอจัดเทียบยาที่ไม่ชำนาญมากพอ ก็อาจทำให้เป็นหมันถาวรหรือตกเลือดจนตายได้จวิ้นอ๋องมองเห็นสีหน้าขันทีข้างกายดูลังเลใจจึงรู้ได้ทันทีว่ายาพวกนี้ไม่ใช่ยาที่ดี แรงบีบที่ข้อมือสตรีแรงขึ้นจนพระชายานิ่วหน้า“ตกลงแล้วมันเป็นยาอะไรกันแน่”ขันทีจางเลยตอบไปตามความจริง “กระหม่อมคาดว่าน่าจะเป็นยาห้ามครรภ์พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นประโยค ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างตกใจจนหน้าถอดสี“เจ็บ! ท่านอ๋องปล่อยเพคะ จะพาหม่อมฉันไปที่ไหนอีก” ถางเมิ่งหรูถูกลากไปที่ตำหนักใหญ่ ส่วนซ่งเอ๋อก็ถูกลงโทษโบยโทษฐานที่พาพระชายาออกไปข้างนอก มิหนำซ้ำยังโกหกเรื่องยาห้ามครรภ์อีกด้วยร่างบางพยายามขืนตัวไว้แต่ก็ถูกร่างสูงแบกขึ้นบ่ากว้างจนได้ หานเถิงซีอุ้มถางเมิ่งหรูเดินผ่านหน้าองค์ชายเจ็ดที่เดินมาทางนี้พอดี“น่ะ นั่น พวกเจ้าจะไปไหนกันน่ะ” ต้องยอมรับว่าหานหลินตกใจมากที่เห็นว่าหานเถิงซีบังคับถางเมิ่งหรูเช่นนั้นจวิ้นอ๋องไม่ตอบคำถามแต่เดินผ่านหน้าสหายไปเลย ถางเมิ่งหรูก็พยายามใช้มือทุบตีไปที่แผ่นหลังของบุรุษองอาจ ไม่ได้สนใจองค์ชาย
“ซ่งเอ๋อรีบไปต้มยามา ข้าจะไปเปลี่ยนชุดก่อน” ถางเมิ่งหรูเกรงว่าถ้าหากดื่มยาห้ามครรภ์ช้าไปมากกว่านี้ นางอาจจะตั้งครรภ์ขึ้นมาก่อนได้ หลังจากถอดชุดที่สวมไปข้างนอกเปลี่ยนมาสวมชุดพระชายาเสร็จก็หันหน้ากลับมามองที่คันฉ่องสีเหลืองทอง แต่ทว่ากลับเจอกับร่างสูงในชุดสีดำสนิททั้งตัวกำลังยืนมองอยู่ด้านหลังยกมือกอดอกสีหน้าไม่เป็นมิตร”เจ้าออกไปที่ไหนมา แล้วเมื่อสักครู่ใครเป็นคนมาส่ง” เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาจากลำคอจวิ้นอ๋องนั้นให้ความรู้สึกน่ากลัวไม่ปลอดภัยถางเมิ่งหรูตกใจจนหน้าซีดเพราะตอนนางเดินเข้ามาในห้องก็ไม่พบความผิดปกติอะไรเลยสักนิดเดียว ข้อมือกับเอวคอดกิ่วถูกรั้งมากอดแน่น กลิ่นจากถุงหอมที่จวิ้นอ๋องแขวนอยู่ข้างเอวนั้นทำให้โฉมสะคราญขมวดคิ้ว“หม่อมฉันออกไปทำธุระ ท่านอ๋องไม่ต้องสนพระทัย...” ถางเมิ่งหรูพูดประชดประชัน เพราะนางจดจำได้ว่าถุงหอมกลิ่นนี้เป็นกลิ่นเดียวกับคุณหนูจวนเสนาบดีใช้หานเถิงซีรวบเอวคอดกิ่วแน่นส่งผลทำให้ร่างบางเคลื่อนเข้ามาแนบชิด เพราะเข้าใจผิดคิดว่าพระชายานัดพบกับองค์ชายแปดลับหลังตน “เจ้าไม่เชื่อฟังคำสั่งข้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปก็ไม่ต้องออกจากห้องนี้อีก” สีหน้าและแววตาของสตรีโฉ