10 ยาปลุกกำหนัด

“กอดคอข้าเอาไว้ให้ดี” คล้ายกับว่าหานเถิงซีจะรู้ว่าในสุราดอกท้อนั้นใส่ยาปลุกกำหนัด ร่างกายของเขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าแต่ในทางตรงกันข้ามร่างกายของนางกลับอ่อนแรงลงไป

“อยู่ ๆ หม่อมฉันก็รู้สึกไม่มีแรงเพคะ” ถางเมิ่งหรูไม่เคยถูกวางยาปลุกกำหนัดมาก่อนในชีวิต จึงทำได้เพียงซบหน้าลงที่ซอกคอของจวิ้นอ๋อง ลมหายใจร้อน ๆ ของโฉมสะคราญทำให้บุรุษปั่นป่วน

แต่ก่อนที่ทั้งสองชายหญิงจะเดินถึงประตูวัง องค์ชายแปดที่ไม่รู้ว่าเดินมาจากที่ใดก็เข้ามาขวางทางเสียก่อน

“เดี๋ยวก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หานหรงชิงตะโกนออกมา

“เจ้ามีอะไรก็ค่อยพูดกันพรุ่งนี้” หานเถิงซีเอ่ยบอกแล้วจะอุ้มถางเมิ่งหรูเดินต่อ ทว่าหานหรงชิงก็พูดออกมาว่า

“จวิ้นอ๋องหย่ากับนางได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” คำพูดประโยคนี้ทำให้ถางเมิ่งหรูเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความตกใจ อยู่ ๆ องค์ชายแปดก็เกิดเป็นอะไรขึ้นมา

จวิ้นอ๋องแววตาเข้มขึ้น “ข้าจะถือว่าไม่ได้ยินเจ้าพูดเรื่องนี้” ไม่ใช่ว่าเขาจะมองไม่ออก ว่าหานหรงชิงนั้นชอบถางเมิ่งหรู แต่ก็ไม่เคยคิดว่าหานหรงชิงจะกล้าพูดเรื่องนี้ต่อหน้ามาก่อน

องค์ชายแปดตัวสั่นพยายามควบคุมตัวเองอย่างมาก “แต่ว่าข้าชอบนาง...”

ถางเมิ่งหรูไม่เคยรู้มาก่อนว่าองค์ชายแปดจะมีความคิดนี้กับนางมาก่อน จึงใช้มือเรียวสวยกระตุกเสื้อจวิ้นอ๋อง

“ท่านอ๋องขอหม่อมฉันพูดกับองค์ชายแปดได้หรือไม่เพคะ” นางต้องการให้องค์ชายแปดตัดใจไปเสีย นางไม่มีทางชอบเขาและตอนนี้นางก็อภิเษกสมรสแล้ว

แววตาของจวิ้นอ๋องเจือไปด้วยประกายโทสะอย่างแรงกล้า “เจ้าเมามากแล้ว กลับจวนไปเถิด” แน่นอนว่าประโยคนี้พูดกับหานหรงชิง เมื่อก้าวเท้าเดินไปได้สองสามก้าวก็พูดขึ้นอีกว่า

“วันนี้ข้าจะไม่ถือสาเจ้า ถ้าหากยังไม่เลิกคิดไม่ซื่อกับชายาข้า อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยม” น้ำเสียงของหานเถิงซีดุดันมาก แรงรัดที่อ้อมแขนของบุรุษทำให้สตรีนิ่วหน้ารู้สึกเจ็บ เลยกระซิบพูดว่า

“หม่อมฉันง่วงแล้ว กลับจวนกันเถิดเพคะ” น้ำเสียงของถางเมิ่งหรูแผ่วเบา แล้วโฉมสะคราญก็ซบหน้าที่บ่ากว้างของจวิ้นอ๋อง

 บุรุษองอาจเห็นว่าสตรีของเขาไม่หักหน้ากันจึงก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้า ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่องค์ชายเจ็ดหนีนางกำนัลทั้งสี่คนมาได้พอดี

“หรงชิง เจ้าวิ่งหนีเร็วกว่าข้าอีกนะ!” หานหลินตำหนิองค์ชายแปด แต่หานหรงชิงกลับยืนนิ่งมีท่าทางเย็นชาและมองตามหลังจวิ้นอ๋องตาไม่กะพริบ

“หากวันใดท่านเบื่อนาง ข้าจะดูแลต่อเอง” หานหรงชิงยังไม่ยอมแพ้ หัวใจเขาเจ็บปวดมาตลอดที่เห็นว่าสตรีที่หมายปองมานานหลายปีต้องแต่งงานกับผู้อื่น

จวิ้นอ๋องไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่กัดฟันแน่นคล้ายว่ากำลังข่มอารมณ์โทสะ ถ้าหากว่าถางเมิ่งหรูไม่ถูกวางยาและตัวเขาไม่ถูกวางยาก็คงได้เปิดฉากต่อสู้กับน้องชายที่คิดไม่ซื่อกับสตรีของเขาแล้ว

“คงไม่มีวันนั้น” ประโยคนี้หนักแน่น แต่น่าเสียดายที่ถางเมิ่งหรูกลับไม่ได้ยินมัน เพราะว่านางเผลอหลับไปแล้ว

ครู่ต่อมาจวิ้นอ๋องก็พาพระชายาขึ้นรถม้าเดินทางกลับจวนได้ เขาให้นางนั่งด้านในที่สามารถงีบหลับได้ ส่วนตนเองก็นั่งฝั่งขวามือตัวสั่นไม่หยุด ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่องค์หญิงใหญ่วางยาพวกเขานั้นแรงมาก บุรุษไม่กล้ามองสตรีเพราะเกรงว่าจะหักห้ามใจไม่ได้

รถม้าแล่นไปบนถนนด้วยความเร็ว ถางเมิ่งหรูรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบัดนี้นางรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว จากที่ไม่มีเรี่ยวแรงก็รู้สึกว่ากำลังวังชานั้นฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว ทว่าการกระทำของนางต่อจากนี้ทำให้หานเถิงซีต้องตกใจจนตาเบิกโพลง

“เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ!” หานเถิงซีตวาดใส่ถางเมิ่งหรูเพราะตกใจที่นางปลดสายคาดเอวโยนทิ้ง จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าชิ้นบนออก แน่นอนว่าเขาห้ามไม่ทัน บุรุษรีบหันหน้าไปมองทางอื่นทันที

ถางเมิ่งหรูเหงื่อออกไปหมดทั้งตัว ร่างกายรู้สึกร้อนเหมือนไฟ นัยน์ตาหงส์ตวัดมองหานเถิงซีที่พยายามอดทนอดกลั้นต่อยาปลุกกำหนัดดูน่าสงสารมาก

“ท่านอ๋องอดทนไหวจริงหรือเพคะ” แม้นางไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดต้องถามเช่นนั้นด้วย ทว่าตะครุบปากตนเองไม่ทัน มือเรียวสวยเอื้อมมือออกไปลูบที่หลังมือจวิ้นอ๋องอย่างมีนัย หานเถิงซีหลับตาลงตัวของเขาเริ่มจะต่อต้านฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดไม่ไหวแล้ว