Lahat ng Kabanata ng ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ: Kabanata 51 - Kabanata 60

สายตาคมจ้องมองแค่เสนาบดีมู่ที่ค้อมศีรษะอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้เหลือบตามองสตรีผู้นั้นแม้แต่น้อย มู่อิงอิงยอบกายลง แน่นอนว่ากิริยามารยาทนางดีมากเพราะถูกเลี้ยงดูอบรมสั่งสอนมาอย่างดีที่สุด“ไม่ต้องมากพิธีท่านเสนาบดีมู่ พวกเราไปหารือกันในห้องทรงพระอักษรเถิด“ หานเถิงซีพูดกับเสนาบดีมู่จากนั้นก็เดินนำหน้าไปทันที มู่จ้าวอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ต้องรีบหุบปากแล้วหันไปมองหน้าบุตรี มู่อิงอิงหน้าเสียที่ไม่ถูกจวิ้นอ๋องทักทายจึงก้มหน้าลงเล็กน้อย“เจ้าก็รอพ่ออยู่ที่นี่…” มู่จ้าวพูดจบแล้วก็เดินตามจวิ้นอ๋องไปที่ห้องทรงพระอักษร ปล่อยให้มู่อิงอิงยืนนิ่งทำสิ่งใดไม่ถูก โชคดีที่นางพาสาวใช้ข้างกายมาด้วยเลยไม่หงอยเหงามากนักขันทีที่ได้รับหน้าที่ดูแลคุณหนูมู่ก็ให้นางกำนัลนำของว่างและชาร้อนเข้ามารับรอง มู่อิงอิงจึงนั่งลงที่เก้าอี้ในห้องรับรองพลางมองไปรอบบริเวณห้องเพื่อสำรวจจวนจวิ้นอ๋อง นางอยากเข้ามาที่นี่หลายปีแล้วแต่ไม่มีโอกาสเสียที“ของว่างมาแล้ว เชิญคุณหนูพักผ่อนตามสบาย แต่ห้ามเดินเพ่นพ่านโดยไม่ได้รับอนุญาต” ขันทีกำชับ สีหน้าของบ่าวรับใช้จวนอ๋องดูไม่ต้อนรับมู่อิงอิงเท่าไรนัก

“เงียบ!”น้ำตาของสตรีจึงไหลเป็นทางยาวด้วยความโกรธและเสียใจมาก นางรักจวิ้นอ๋องมาเนิ่นนาน ทว่ากลับไม่ได้ถูกเลือกเป็นพระชายา วันนี้ยังทำให้ท่านอ๋องไม่ชอบหน้าอีกด้วย เมื่อความวุ่นวายจางหายเหลือทิ้งไว้แค่ความสงบ ขันทีจางก็รีบสอบถามจวิ้นอ๋องทันที “ท่านอ๋องไม่กลัวผิดใจกับท่านเสนาบดีหรือพ่ะย่ะค่ะ” เพราะเสนาบดีมู่ก็เป็นผู้ที่จักรพรรดิทรงไว้เนื้อเชื่อใจมากเช่นเดียวกันหานเถิงซีส่ายหน้าเป็นคำตอบ ใครก็ตามที่มาระรานคนของเขาถึงในจวนจะต้องถูกลงโทษ แต่ที่ปล่อยให้มู่อิงอิงกลับไปเพราะเห็นแก่หน้าเสนาบดีมู่ ขันทีที่ถูกทำร้ายจึงรีบแจ้งท่านอ๋องทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เมื่อรู้ว่ามู่อิงอิงนอกจากจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขาแล้ว ยังกล้าไปที่ตำหนักเล็กซึ่งเป็นสถานที่ของพระชายา และตอนนี้เขาก็หวงแหนนางมากที่สุด“ต่อไปนี้ถ้าคุณหนูมู่มาที่นี่อีกก็ให้ไล่ไปได้เลย” จวิ้นอ๋องไม่คิดรักษาหน้าเสนาบดีมู่เป็นครั้งที่สอง ภายในรถม้าจวนเสนาบดี มู่อิงอิงร้องไห้แทบจะขาดใจเพราะถูกบิดาตำหนิอย่างรุนแรง“เจ้าไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ แล้วจะเป็นชายาท่านอ๋องได้เช่นไร”

“ถ้าหากเจ้ากลัว เจ้าก็อยู่บนตัวข้าเถิด” หานเถิงซีส่งสายตาร้อนแรงไปให้ ถางเมิ่งหรูไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้เรื่องและยอมทำตามที่จวิ้นอ๋องต้องการ ยังดีที่หน้าท้องไม่นูนออกมามากเลยไม่เป็นอุปสรรคในการร่วมหอครั้งนี้นัก“หม่อมฉันจะลองดูเพคะ” ที่ยอมทำตามความต้องการของจวิ้นอ๋องเช่นนี้ก็เพื่ออยากเอาชนะดูสักครั้ง ชาติก่อนนางไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดหานเถิงซี มาชาตินี้เขาเปลี่ยนไป นางจึงอยากลองดูสักครั้งบุรุษเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของโฉมสะคราญก็รู้สึกเอ็นดู “ถ้าเจ้าไม่ไหวก็แค่หยุดทำ...” เขาไม่อยากบังคับนางมากนักเพราะเกรงว่าถางเมิ่งหรูจะไม่อยู่ด้วยกันที่นี่คนที่ถูกจุดไฟราคะติดแล้วสอดแท่งร้อนเข้าไปที่กึ่งกลางสตรี ไม่นานความเสียดเสียวก็กลับมาอีกครั้ง นางพยายามเคลื่อนไหวเนิบช้าแต่ความเสียวซ่านไม่ได้ช้าตามไปด้วย“อาาา....” หานเถิงซีหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและหวั่นไหว ฝ่ามือหนาช่วยประคองเอวสตรีเกรงว่านางจะอดทนไม่ได้ถางเมิ่งหรูเริ่มคุ้นเคย จากนั้นนางก็เริ่มเคลื่อนไหวร่างกายเร็วขึ้น พวกเขาสอดประสานกันได้ไม่นานมากนัก คนที่ไม่ได้ปลดปล่อยมานานก็ถึงจุดหมายปลายทางรว

“พวกเราลงพร้อมกันดีกว่า” เพียงร่างกายได้สัมผัสกับน้ำอุ่น ความผ่อนคลายก็เข้ามาเยือน บุรุษช่วยถูหลังให้สตรีอย่างไม่ถือสาว่าตนนั้นเป็นจวิ้นอ๋องแห่งแคว้น“พะ พอแล้ว ให้หม่อมฉันทำให้ท่านอ๋องบ้างเพคะ” ถางเมิ่งหรูเกรงใจเพราะเรื่องเช่นนี้ควรเป็นสตรีที่ต้องทำ ไม่ใช่บุรุษที่มีอำนาจอย่างเขาสายตาร้อนแรงจ้องผ่านม่านหมอกไอน้ำสบกับนัยน์ตาหงส์ที่มองมาด้วยเช่นเดียวกัน และเพียงไม่นานท้ายทอยของโฉมสะคราญก็ถูกประคองให้เข้ามาใกล้ ริมฝีปากหยักสวยกดลงบนกลีบปากที่ชาดเจือจางแต่ยังคงทิ้งสีสันไว้บนนั้น“อื้อ~” ถางเมิ่งหรูส่งเสียงครางในลำคอแผ่วเบาด้วยความพึงพอใจ ทรวงเต้าอวบอิ่มถูกหยอกเย้าที่ยอดสีอ่อนจนแข็งชูชันเป็นตุ่มไต แล้วริมฝีปากหยักสวยก็ผละออกเนิบช้าอย่างอ้อยอิ่ง“ตอนนี้เจ้าอาจไม่เชื่อใจว่าข้าจะรักเจ้ากับลูกจริงหรือไม่ ในสักวันหนึ่งข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่าข้านั้นรักเจ้ามากที่สุด” หานเถิงซีรู้อยู่แก่ใจ ความเย็นชาที่เขามอบให้นางนั้นมากจนเกินเยียวยา ไม่อาจรักษาใจให้หายจากความเจ็บช้ำใจภายในระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือน ต่อจากนี้เขาจะตั้งใจเป็นสามีและบิดาให้ดีที่สุดถางเมิ่งหรูได้ยินป

ถางเมิ่งหรูถูกเตือนสติ นางจึงพยักหน้าลงแล้วไม่คิดเรื่องจวิ้นอ๋องอีก ตอนนี้บุตรในครรภ์ของนางนั้นสำคัญมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด ความเจ็บปวดยังคงเหมือนกับชาติก่อนแต่ว่าชาตินี้ดีกว่าตรงที่นางไม่ลำบากและโดดเดี่ยว เพราะว่าวางแผนเตรียมตัวมาดีเลยทำให้พระชายาให้กำเนิดซื่อจื่อด้วยความราบรื่น“ออกแรงเบ่งอีกพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงพยายามดึงซื่อจื่อออกมา ครั้งนี้ถางเมิ่งหรูได้รับโอสถบำรุงดีมากเลยทำให้ทารกในครรภ์มีขนาดตัวที่ใหญ่กว่าครั้งก่อน“อะอือ!!!” สตรีโฉมสะคราญออกแรงเบ่งจนสุดกำลัง นางใช้มือทั้งสองข้างกำผ้าสีขาวที่พาดกับขื่อแน่นแล้วพยายามที่จะคลอดลูกออกมา ไม่นานนักเสียงของทารกน้อยก็ร้องดังขึ้นมา“อุแว้! อุแว้!” เสียงของทารกที่ดังออกมานั้นทำให้ทุกคนในตำหนักปีกซ้ายโล่งใจ มี่เอ๋อกับจิงจิงจึงช่วยกันทำความสะอาดพระวรกายของซื่อจื่อแล้วห่อด้วยผ้าไหมสีเหลืองทอง จากนั้นก็เอามาให้พระชายาดูพระพักตร์“ได้ซื่อจื่อจริง ๆ เพคะ” จิงจิงน้ำตาคลอเพราะการที่พระชายาให้กำเนิดทารกเป็นเพศชายจะช่วยทำให้ท่านอ๋องพ้นเคราะห์ครั้งนี้ได้“ลูกชายอย่างนั้นหรือ...” นี่คือสิ่งที่ถางเมิ่งหรูแปลกใจมาก เนื่