บททั้งหมดของ ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

“จริงนะ เจ้าสัญญาแล้ว” แล้วบุรุษก็กอดสตรีแน่น เขาคิดถึงนางมากเหลือเกิน มากเสียจนสติสัมปชัญญะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวถางเมิ่งหรูก็เพิ่งรู้สึกมีความสุขก็วันนี้เอง เพราะชาติก่อนตอนที่ตั้งครรภ์จวิ้นอ๋องไม่เคยเหลียวแลหรือใส่ใจกันสักนิดเดียว พยายามจะให้เอาเด็กออก ช่างเป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันมากจนเหมือนกับความฝันที่เมื่อตื่นก็ต้องเจ็บปวดเช่นเดิม“เพคะ” นางไม่กล้าขออะไรมากไปกว่านี้อีกแล้วหานเถิงซีกอดถางเมิ่งหรูเสร็จแล้ว ก็ใช้มือเช็ดน้ำใสที่หางตาให้โฉมสะคราญอย่างเบามือ ส่วนนางก็เช็ดน้ำตาตรงหางตาของเขาให้ด้วยเช่นเดียวกัน“เจ้าเสวยโอสถเถิด โอสถนี้เป็นโอสถบำรุง เอาไว้กลับถึงเมืองหลวงแล้วข้าจะให้หมอหลวงมาตรวจร่างกายเจ้าใหม่” หานเถิงซีดีใจมากที่ได้ตัวถางเมิ่งหรูกลับมา และยังได้บุตรเป็นของขวัญอีกด้วยสตรีโฉมสะคราญลุกขึ้นนั่งแล้วอ้าปากเสวยโอสถที่บุรุษตั้งใจป้อนให้ ในใจสับสนและยังตั้งรับความสุขและความเรียบง่ายไม่ทัน“ท่านอ๋องไม่สงสัยหรือเพคะว่าบุตรในครรภ์หม่อมฉัน...”นิ้วชี้ของจวิ้นอ๋องแตะที่ริมฝีปากของพระชายาส่งสัญญาณให้นางหยุดพูด “ข้ากอดเจ้าแค่คนเ

หานเถิงซีแสร้งพูดให้ดูน่าสงสาร “ก็เจ้ายังโกรธข้าอยู่…” แต่ก็ไม่ยอมลุกออกจากเตียงไปตามความตั้งใจเดิม ถางเมิ่งหรูอมยิ้ม“ท่านอ๋องเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วก็มานอนตรงนี้นะเพคะ” สตรีเคลื่อนตัวเข้าไปด้านในของเตียงและใช้มือตบลงบนที่นอนฝั่งที่ว่างหานเถิงซีเห็นคนเปิดโอกาสก็ไม่รอช้า รีบไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดเข้าบรรทมทันที หันกลับมาถางเมิ่งหรูก็หลับไปแล้ว“เด็กดื้อ เจ้าคงจะเดินทางมาเหนื่อยมาก ฝันดีนะ” ริมฝีปากหยักสวยประทับลงที่หน้าผากเนียนใสของโฉมสะคราญ เขานอนลงเคียงข้างแล้วหันตะแคงมองตาไม่กะพริบ ราวกับกลัวว่าถางเมิ่งหรูจะหายตัวไปอีก กระทั่งความง่วงครอบคลุมกดให้สติสัมปชัญญะเลือนรางก็ผล็อยหลับตามไป เช้าวันต่อมา หานเถิงซีลืมตาตื่นขึ้นก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อใช้มือลูบไล้ไปข้างกายแล้วไม่พบถางเมิ่งหรูนอนอยู่ ร่างสูงหันรีหันขวางดูเหมือนคนสติหลุด เขาจึงรีบลุกออกจากเตียงแล้วเปิดประตูห้องเดินออกไป“ท่านอ๋องทรงหาอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” ไต้จางสอบถาม“พระชายาอยู่ที่ใด” หานเถิงซีเดินไปตามทางด้วยสีหน้าร้อนรนมาก การแต่งกายของเขาไม่เรียบร้อยเท่าไรนัก ฟงหยวนจึงรีบไปนำเสื

แรงบีบที่ปลายคางแน่นขึ้น ร่างสูงโน้มหน้าลงมาใกล้ “ข้าเคยพูดหรือว่าชอบมู่อิงอิง เมื่อไรเจ้าจะเข้าใจเสียทีว่าข้าชอบเจ้า ชอบเจ้ามานานแล้ว” เสียงทุ้มตวาดใส่หน้าโฉมสะคราญที่ทำท่าจะร้องไห้แต่ต้องหยุดเสียก่อนเพราะถูกริมฝีปากหยักสวยกดลงที่ริมฝีปากเคลือบชาด ความคิดถึงโหยหาอยู่ที่ปลายลิ้นของจวิ้นอ๋อง“อือ อื้อ!” ถางเมิ่งหรูตกใจจนร้องไห้ไม่ออก ตอนนี้หานเถิงซีกำลังระบายโทสะกับริมฝีปากนางชัด ๆ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากสตรี ทำให้หัวใจของนางปั่นป่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า“อ่อย อะ (ปล่อยนะ)” และแน่นอนว่านางไม่ยอมให้เขากลั่นแกล้งอีก หานเถิงซีเห็นว่าถางเมิ่งหรูดื้อรั้นมากเกินไปเสียแล้วจึงไม่หยุดแค่การฝากฝังจุมพิตไว้อย่างเดียว บุรุษเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลามาที่ซอกคอขาวแล้วขบกัดเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว ถึงทำให้สตรีโฉมสะคราญหยุดดิ้นขัดขืนได้“เจ้าเป็นชายาของข้า รวมถึงลูกคนนี้ก็เป็นของข้าด้วย” หานเถิงซีพูดย้ำให้ถางเมิ่งหรูได้ยินชัดเจน จากนั้นก็กอดร่างบางไว้แน่นจนพอใจถึงได้ปล่อยตัวให้เป็นอิสระ แต่ทว่าฝ่ามือหนาก็มาลูบที่หน้าท้อง สตรีแล้วบังคับให้นางเอนศีรษะพิงที่หัวไหล่ถางเมิ่งหรูไม่ก

“หม่อมฉันรู้สึกเหมือนลูกจะดิ้นเพคะ” ถางเมิ่งหรูตั้งครรภ์ได้สามเดือนกว่าใกล้เข้าเดือนที่สี่แล้ว นางใช้มือเรียวสวยลูบที่หน้าท้องเพื่อให้ครรภ์สงบแล้วก็ทำได้จริง ๆ ด้วยหานเถิงซีทำตาโต “ลูกดิ้นหรือ แสดงว่าเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดน่ะสิ” บุรุษดีใจมาก เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าพอถางเมิ่งหรูตั้งครรภ์จะทำให้ชีวิตมีความสุขมากขนาดนี้“ท่านอ๋องก็เดินทางมาเหนื่อย ๆ เช่นกัน พักผ่อนเถิดเพคะ ให้คนอื่นมาดูแลหม่อมฉันแทนเถิด” ถางเมิ่งหรูปรับตัวแล้ว นางนอนคิดมาหลายวันแล้ว ว่าการปล่อยให้ซ่งเอ๋อกับอู๋เฉิงได้ไปมีชีวิตใหม่ที่บ้านเกิดย่อมเป็นเรื่องที่สมควร แค่พวกเขาไม่ตายตอนที่พานางหนีก็ถือว่าชะตาชีวิตได้เปลี่ยนไปแล้ว ส่วนนางกับลูกก็แค่ใช้ชีวิตให้ดีก็พอ ตอนนี้จวิ้นอ๋องทำดีต่อกันก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเกินความคาดหมาย แต่ถ้าหากในอนาคตมีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ให้มันเป็นไปตามชะตากรรมหานเถิงซีเห็นถางเมิ่งหรูเริ่มห่วงใยกันบ้างแล้วก็รู้สึกดีใจ เขาทำไม่ดีกับนางไว้มากจนกระทั่งคนหายไป ถึงได้เริ่มรู้สึกตัวว่าตนเองนั้นทำผิดพลาด ทั้งที่ชอบและสนใจแต่กลับแสดงออกตรงกันข้าม“ข้าอยากนอนกับเจ้า” แล้วคนหน้าหนาก็ปีน

ถางเมิ่งหรูเห็นจวิ้นอ๋องมีสีหน้าจริงจังก็ใจชื้นขึ้นมาก อย่างน้อย ๆ ตอนนี้เขาก็รักและทะนุถนอมนาง “ที่ตำหนักนั้นมีสวนดอกไม้เก่าของหม่อมฉัน แค่อยากจะไปพักผ่อนไม่อยากรบกวนท่านอ๋องกับท่านเสนาบดีมู่พูดคุยธุระกัน”โฉมสะคราญส่งยิ้มไปให้ เหมือนในใจไม่ได้คิดอะไรและนั่นก็ยิ่งทำให้หัวใจของบุรุษหวั่นไหวมาก “เอาไว้ข้าสั่งให้ขันทีจางจัดสวนดอกไม้หน้าตำหนักใหญ่ให้ใหม่ เจ้าจะได้ไม่ต้องเดินไกล” แล้วพวกเขาทั้งสองคนก็เสวยพระกระยาหารเช้าด้วยกันอย่างมีความสุข และเมื่อดื่มโอสถบำรุงครรภ์เสร็จแล้ว ถางเมิ่งหรูก็ขอตัว“ขันทีเหลียน เดี๋ยวท่านไปนำนางกำนัลที่ทำงานดีมาให้ข้าเลือกใช้งานสักหน่อย” ถางเมิ่งหรูหันไปบอกขันทีเหลียนที่ได้เลื่อนขั้นให้มาคอยปรนนิบัติรับใช้พระชายาแทนซ่งเอ๋อที่กลับบ้านเกิดไปแล้ว“พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเหลียนผายมือเชื้อเชิญให้พระชายาเสด็จไปที่ตำหนักเล็กซึ่งอยู่ท้ายจวน โดยมีเขาเดินตามหลังคอยระวังให้พระชายาทุกย่างก้าว คนในจวนอ๋องรับรู้กันทั้งหมดแล้วว่าพระชายากำลังทรงพระครรภ์อยู่ใช้เวลาเพียงไม่นานนักถางเมิ่งหรูก็กลับมาที่ประทับตำหนักเดิมของตัวเอง โดยมีนางกำนัลห้าคนล้อมรอบกา