บททั้งหมดของ ชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ: บทที่ 31 - บทที่ 40

หานเถิงซีไม่พูดอะไรออกมาอีกเอาแต่รินสุราดื่มจนหมดกาสุรา “ขันทีจาง สุรา!” เขารู้สึกอยากเมามายแล้วนอนหลับไป เพราะในแต่ละคืนนั้นรู้สึกทรมานมากมายเหลือเกิน ในชีวิตไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน แน่นอนว่าไม่อาจยอมรับได้ว่าตนนั้นเจ็บปวดกับการที่ถางเมิ่งหรูหายตัวไปหานหลินแย่งกาสุราออกมาจากมือหานเถิงซี “เจ้ารักเมิ่งหรูใช่หรือไม่” เพียงองค์ชายเจ็ดพูดแทงใจดำ จวิ้นอ๋องก็ขมวดคิ้วมอง“ข้าไม่เคยรักนาง ไม่คิดที่จะรัก ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว” บุรุษองอาจพูดเสียงแข็งพยายามจะแย่งกาสุราที่ยังมีสุราเหลือติดก้นขวดกลับคืนมาองค์ชายเจ็ดยิ่งส่ายหน้าหนักขึ้น “เจ้ามันคนปากแข็ง! เถิงซี หากเจ้าไม่รักนางแล้วจะเก็บตัวอยู่แต่ในจวนไม่ออกไปที่ใดตั้งสามเดือนได้เช่นไรกัน”หานเถิงซีหลบสายตาและไม่ยื้อแย่งกาสุรานั่นแล้ว กลับยกให้หานหลินเอาไปครอบครอง “ข้าแค่รู้สึกไม่สบาย ไม่ได้เกี่ยวกับถางเมิ่งหรูเสียหน่อย”ขันทีจางอุ่นสุราเสร็จแล้วก็รีบเอามาถวายให้ทันที เนื่องจากเกรงว่าพระองค์จะทรงกริ้วหนัก สาเหตุเพราะช่วงนี้ท่านอ๋องมีอารมณ์แปรปรวนจนคนในจวนอ๋องหวาดระแวงไปทั้งหมดองค์ชายเจ็ดได้รับคำตอบเช่นนั้นก็พูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ถ้าเจ้าไม่ได้

“น้ำหน่อย...” สตรีรู้สึกไม่ค่อยดีนัก ช่วงนี้นางรู้สึกว่าตัวเองหน้ามืดบ่อยแล้วก็หิวโหยจนผิดวิสัยซ่งเอ๋อรีบเดินไปรินน้ำจากกาน้ำชาให้ทันที “น้ำเจ้าค่ะ”ถางเมิ่งหรูรับถ้วยชามาแล้วจิบน้ำแก้กระหาย “ข้าขึ้นมานอนบนนี้ได้อย่างไรหรือ” สตรีโฉมสะคราญสอบถามสาวใช้ แต่สีหน้าซ่งเอ๋อดูไม่ดีนัก จึงรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คุณหนูฟังทั้งหมด“ข้านอนหมดสติอยู่กลางห้องหรือ” มือเรียวสวยนวดที่ขมับเบา ๆ เมื่อตรวจดูแล้วก็ไม่พบว่ามีบาดแผลหรือรอยฟกช้ำอะไร“ข้าตกใจหมดเลย นึกว่าคุณหนูจะมีเลือดตกยางออก” สาวใช้รีบมานวดที่บ่าเล็กให้ด้วยความเป็นห่วงมาก จากนั้นก็เล่าเรื่องที่พบองครักษ์ของจวิ้นอ๋องที่ตลาดหัวใจของถางเมิ่งหรูเต้นแรงด้วยความหวาดกลัวปนกับดีใจอยู่ลึก ๆ แต่นางก็ต้องรีบสลัดความคิดเช่นนั้นออกไปให้รวดเร็วที่สุดเพราะเมื่อตัดสินใจหนีแล้วก็ต้องหนีให้รอดพ้น “ตอนนี้ผ่านมากี่นาทีแล้ว เจ้าไปดูสิว่าอาอู๋ใกล้กลับมาหรือยัง”สตรีโฉมสะคราญลงจากเตียงแล้วเก็บข้าวของที่สำคัญ ช่วงนี้นางรู้สึกว่าร่างกายแปลกไป แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าระดูนั้นขาดมาสามเดือนแล้ว “หรือว่า...” ใบหน้างดงามก้มลงมองที่หน้าท้องแบนราบของตัวเองแล้วใช้ม

“ข้าไปต้มยาก่อน คุณหนูพักผ่อนอยู่ในห้องถ้าไม่ใช่ข้าอย่าเปิดประตูนะเจ้าคะ” ซ่งเอ๋อเป็นห่วงความปลอดภัย ถางเมิ่งหรูพยักหน้าลง ตอนนี้นางกำลังนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง นับว่ายาบำรุงและยาแก้ปวดที่หมอชราให้ดื่มก่อนหน้านี้ได้ผลดี อาการปวดท้องหายไปแล้วและรู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงสดชื่นขึ้น ไม่อ่อนเพลียหรือมีอาการวิงเวียนศีรษะ ฝั่งจวนจวิ้นอ๋องในช่วงเวลาเดียวกัน จดหมายด่วนจากเมืองจงเหลียนก็มาถึงเมืองหลวงและอยู่ในมือหานเถิงซี เขาฟื้นจากอาการสลบไสลและหายเมาสุราแล้ว สายตาคมมองรายงานที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาสับสน “เจอแล้ว ข้าเจอเจ้าเสียที” แน่นอนว่าหลังจากตั้งสติได้หานเถิงซีก็เรียกกำลังพล ทหารม้าในมือห้าสิบนายเตรียมพร้อมเดินทางไปเมืองจงเหลียน ขันทีจางยกน้ำแกงแก้สร่างเมามาให้จวิ้นอ๋องก็ต้องตกใจที่เห็นว่าท่านอ๋องแต่งกายด้วยชุดเกราะเต็มยศ คล้ายกับว่าจะไปออกรบทำสงคราม“น้ำแกงแก้สร่างเมามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” แต่จางหว่านอี้ก็ไม่กล้าถามมาก เกรงว่ากระบี่ในมือท่านอ๋องจะฟาดลงหัวตนเอง“เจ้าดูแลจวนอ๋องให้ดี อย่าให้ใครเข้ามายุ่มย่ามได้ เว้นองค์ชายเจ็ดเท่านั้น” เพราะว่

“เจ้าได้รับจดหมายตอบกลับจากองค์ชายแปดหรือยัง จะให้ทำอย่างไรต่อไปดี” ชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ยถาม“ยังเลย พวกเราก็ติดตามพระชายาจวิ้นอ๋องไปก่อนแล้วกัน” พวกเขาแกะรอยหาถางเมิ่งหรูพบ ก็เพราะว่านางมาหาหมอที่เมืองจิงเมื่อวานนี้ หมอชราซึ่งเป็นอดีตหมอหลวงที่ถูกเนรเทศออกจากวังนั้นเป็นคนเก่าแก่ของหานหรงชิง เขารีบรายงานเรื่องนี้ให้องค์ชายแปดทรงรับทราบ แล้วก็ส่งคนสะกดรอยตามมาซ่งเอ๋อพยายามขับรถม้าไม่เร็วนักและเลือกใช้เส้นทางหลักที่มีถนนหนทางดีจะได้ไม่ส่งผลกระทบกับครรภ์ของคุณหนู ส่วนตัวถางเมิ่งหรูนั้นก็รู้สึกอ่อนเพลียจึงเผลองีบหลับไป กระทั่งพระอาทิตย์ตั้งตรงศีรษะสาวใช้จึงจอดรถม้าพักชั่วคราวในป่าเพื่อให้ม้ากินหญ้าและน้ำ ส่วนตนนั้นก็เตรียมอาหารกลางวันให้คุณหนู“พวกเรามาถึงเมืองจิงแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูลุกขึ้นมากินข้าวสักหน่อยจะได้มีเรี่ยวแรง” ซ่งเอ๋อยกกล่องใส่อาหารออกมา ภายในนั้นมีหมั่นโถวกับซาลาเปาที่ซื้อจากตลาดตุนเป็นเสบียงเอาไว้ถางเมิ่งหรูตื่นขึ้นมาพลางยกมือขยี้ดวงตา “พวกเราเดินทางถึงที่ไหนแล้วหรือ” หลังจากนอนไปตื่นหนึ่งก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก ซ่งเอ๋อยื่นซาลาเปาไส้ผักให้คุณหนูกิ

ถางเมิ่งหรูหันมามองหน้าหานเถิงซีเขม็ง นี่เขาตำหนิหาว่านางทำสิ่งใดไม่คิดไม่ดีหรือ “หม่อมฉันตัวคนเดียวมาตั้งนานแล้ว ถึงตอนนี้จะมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับท่านอ๋อง” สตรีสะบัดมือที่ถูกกุมเอาไว้ออก นางพยายามห้ามตัวเองไม่ให้พูดหาเรื่องแล้วแต่ก็ช่างยากเย็นเหลือเกินหานเถิงซีขมวดคิ้ว ไม่นานยาสงบจิตสงบใจที่หมอจัดให้ใหม่ก็มาส่ง “เจ้ารีบมาเสวยโอสถเถิด” บุรุษพยายามที่จะไม่โมโหหรือว่าใส่อารมณ์กับเด็กดื้อ เพราะเป็นห่วงสุขภาพของนางมากที่สุดสตรีโฉมสะคราญรีบลุกขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียง นางมองถ้วยที่ใส่โอสถนั้นก็พลันนึกถึงเรื่องที่เกิดเมื่อชาติก่อน ตอนนั้นจวิ้นอ๋องไม่ทรงโปรดที่นางตั้งครรภ์จึงมอบยาห้ามครรภ์ให้นางเพราะต้องการให้เอาเด็กออก“หม่อมฉันไม่เสวยเพคะ” แน่นอนว่านางไม่เชื่อใจเขาจวิ้นอ๋องขมวดคิ้วพันกันแน่นมองหน้าชายารักที่หายตัวไปหลายเดือน นางทั้งดื้อรั้นและน่าตีเป็นที่สุด“ไม่เสวยไม่ได้” หานเถิงซีใช้ช้อนตักยามาจ่อที่ริมฝีปากถางเมิ่งหรู ทว่านางหันเสี้ยวหน้าหนีแต่ก็ถูกฝ่ามือหนารั้งใบหน้างดงามเอาไว้“กลัวอะไร? หรือกลัวว่าข้า