All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นภรรยาที่ถูกสามีขอหย่า ยุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณหรงยอมให้ฉันเป็นนักแสดงในสังกัดของคุณอย่างนั้นเหรอคะ” แม้จะเข้าใจแบบนั้น แต่เธอก็อยากจะถามให้แน่ใจว่าได้ยินถูกต้องหรือเปล่า“อืม แต่มีข้อแม้.....”“อะไรเหรอคะ?” คุณหรงจยาบอกข้อเสนอของเธอให้หญิงสาวฟัง ซึ่งข้อเสนอที่ถูกยื่นมานี้ต่างก็เป็นผลดีกับเธอและบริษัททั้งนั้น หลายวันต่อมาตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมานั้น ทางหลิงหลิงได้เข้าไปคุยงานกับทางบริษัทตลอดและได้มีการดูแลรูปร่างของตัวเองอย่างเคร่งครัด ก่อนที่จะเริ่มเข้ากองถ่ายละครและวันนี้ก็เป็นวันที่เธอนัดกับทางลู่เหวย ว่าเธอจะเข้าไปดูเจ้าลูกชายตัวแสบร่างบางหอบของมากมายเดินเข้าไปในตระกูลลู่ด้วยความเคยชิน ทว่าในตอนที่เธอก้าวเท้าเข้ามาในบ้านกลับมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปแม่บ้านและคนรับใช้ของตระกูลลู่ ต่างก็มองมาที่เธออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินเชิดหน้าจากไปคนพวกเธอนี้ไม่รู้ว่าลู่เหวยจะเก็บเอาไว้ทำไม ทำงานใช้แต่ปากกับตาที่จ้องจะจับผิด ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยด้วยซ้ำ“เดี๋ยว!” คิดจะมาเดินหนีง

“เฟยหลิง!” เสียงเข้มเรียกชื่อใหม่ของอดีตภรรยา นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้ยินคำด่าทอจากคนตรงหน้า เราสองคนแต่งงานกันมาหลายปีเธอไม่เคยพูดจาแบบนี้กับเขาเลยแต่ทำไมครั้งนี้หลังจากที่เราหย่ากัน เธอถึงได้มีนิสัยเปลี่ยนไปมากขนาดนี้“อย่ามาเรียกชื่อฉัน” มาเรียกชื่อเธอให้มันได้อะไรขึ้นมา คิดว่าเธอจะสงบปากสงบคำกับเขาเหมือนอย่างที่ลู่หลานคนก่อนทำอย่างนั้นเหรอบอกเลยไม่มีทาง! เราสองคนไม่เหมือนกัน แม้ว่าตอนนี้เธอจะอาศัยอยู่ในร่างของลู่หลานก็ตาม“ไล่คนพวกนั้นไปสะ!” ลูกของเธอยังเด็กเขาไม่ควรถูกทำแบบนี้ ถ้าเกิดว่ากลัวไม่มีทายาทสืบทอดสกุล ทำไมไม่ไปหาผู้หญิงคนใหม่มาแต่งงานด้วย มีลูกอีกหลายคนไปเลย ทำไมเขาถึงต้องมาบังคับลู่หานให้ทำแบบนี้ด้วย ต่อให้เขาจะไม่ชอบในสิ่งที่ลูกเป็น แต่ก็ไม่ควรทำแบบนี้หรือเปล่า ลู่หานก็เป็นลูกของเขานะ เห็นลูกไม่มีความสุขทำไมเขาถึงได้มองข้ามความรู้สึกของลูกแบบนี้“เธอเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน” ร่างสูงเดินเข้าไปประชิดตัวร่างบาง มือหนาจับไหล่ทั้งสองข้างแน่น เขาไม่พอใจที่เธอแสดงท่าท

นี่เขากำลังจะแย่งอาหารของลูกอย่างนั้นเหรอ ทั้งที่ในจานมันเหลือเพียงนิดเดียวเท่านั้น อาหารมีตั้งมากมายอยู่บนโต๊ะ ลู่เหวยยังจะแย่งลูกกินอีกเหรอหญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างไม่พอใจในพฤติกรรมของอดีตสามี มันน่าโมโหนัก!คนอะไรกล้าแย่งได้แม้กระทั่งผัดเปรี้ยวหวานของเจ้าลูกชาย“ก็แค่จะชิมดูว่ามันทานได้หรือเปล่า” ลู่เหวยว่าเสียงเรียบก่อนจะตักอาหารตรงหน้าเข้าปากเคี้ยวหน้าตาเฉยอืม อร่อยแฮะไม่น่าล่ะเจ้าลูกชายถึงได้กินเยอะขนาดนั้น ที่แท้ก็อร่อยอย่างนี้นี่เอง“ทำไม อาหารที่ฉันทำมันฝืดคอคุณอย่างนั้นเหรอ” ท่าทางของเขามันทำให้เธอคิดว่าเขากำลังไม่พอใจในรสมืออาหารของเธอทำไมต้องหยุดเคี้ยวด้วยหรือว่ามันไม่อร่อยจนฝืนกินไม่ลง แต่ว่าลู่หานก็ไม่ได้มีท่าทางแบบเขานี่ชายหนุ่มไม่ตอบทว่ากลับตักเอาผัดเปรี้ยวหวานกินอีกครั้ง โดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกินเลยสักนิด เด็กน้อยได้แต่มองพ่อกินอาหารจานโปรดของตนเองตาปริบปริบพ่อ เกินไปหรือเปล่า นั้นเป็นอาหารที่คุณแม่ทำให้ลู่หานทานนะ พ่อจะมาแย่งลู่หานทานแบบนี้ไม่ได้พ่อนิสัยไม่ดี!“พ่อเ

“ถอยออกไป!” จะต้องมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ที่ลู่เหวยพูดมาทั้งหมดมันหมายความว่ายังไง เขาทำราวกับว่าลู่หลานตัวจริงทำเรื่องที่ผิดร้ายแรงต่อเขาแต่ว่าทำไมเธอถึงไม่มีความทรงจำในส่วนนี้เลยล่ะ ความจริงมันคืออะไรกันแน่“กลัวเหรอ?”“ฉันไม่รู้กรอกนะ ว่าคุณหมายความว่ายังไง ฉันไม่เข้าใจแต่คุณไม่มีสิทธิ์มาคุกคามฉันแบบนี้” หญิงสาวพยายามข่มไม่ให้เสียงที่พ่นออกมาสั่นกลัวจนชายหนุ่มจับสังเกตได้“แต่เธอสามารถทำร้ายคนอื่นได้อย่างนั้นเหรอ” ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หน้าตาเหม่อลอยทำไมนะ เขารักเธอยอมทำทุกอย่างก็เพื่อเธอ ยอมผิดกับญาติพี่น้องเพื่อมาแต่งงานกับเธอ แต่ดูสิ่งที่คนตรงหน้าตอบแทนเขาสิหักหลังเขา….หักหลังตระกูลลู่และที่สำคัญยังทำร้ายได้แม้แต่ลูกชายของตัวเองอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เธอเปลี่ยนไปก็จริง แต่บาดแผลที่เธอทำกับเขาเอาไว้ล่ะ เขาต้องแบกรับความเสียใจ ความผิดหวังเอาไว้ แบกรับทุกอย่างเอาไว้แต่เธอกลับลืมเรื่องเลวทรามที่ทำเอาไว้กับเขา ที่เธอยังอยู่ตรงนี้และยังพบเจอหน้า

หากว่าเธอจำไม่ผิดไป่เจ่อทำงานอยู่ในโรงพยาบาลของตระกูลไป่ ตระกูลของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงพยาบาล ทั้งลู่หลานและไป่เจ่อทั้งสองเจอกันในตอนที่แม่ของลู่หลานป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาลซึ่งตอนนั้นชายหนุ่มถูกส่งให้เข้าไปฝึกงานที่ตระกูลไป่พอดี ทำให้ทั้งสองมีโอกาสเจอกันอยู่บ่อยครั้ง จนสานสัมพันธ์มาเป็นเพื่อนกันในที่สุดทว่าเธอกลับมารู้ทีหลังว่าตระกูลลู่และตระกูลไป่ไม่ลงรอยกัน แต่จะให้ทำยังไงได้เธอเลิกคบกับไป่เจ่อไม่ได้ แม้เขาจะไม่ถูกกันกับตระกูลลู่ แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่เราสองคนยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ต่อให้ลู่เหวยผู้เป็นสามีจะไม่พอใจ แต่ร่างบางก็ไม่หวั่นไหว เพราะเธอเชื่อมาเสมอว่าเธอนั้นไม่มีอะไรเกินเลยกับไป่เจ่อเมื่อย้อนคิดถึงความทรงจำในอดีต หลิงหลิงก็คิดไม่ออกว่าระหว่างลู่หลานกับไป่เจ่อ ไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเธอถึงไม่มีความทรงจำนั้นเลยร่างบางเดินเข้ามาในโรงพยาบาลอย่างคุ้นเคย ไม่รู้ว่าครั้งสุดท้ายเธอมาที่นี่นานหรือยัง เพราะความทรงจำมันเลือนรางมากเหลือเกินเพียงแค่หญิงสาวก้าวเดินเข้ามาในโรงพยาบาล ทุกสายตาที่เธอเดินผ่านกลับเหลียวหลังหันมามองเธอทันทีเพราะใบหน้าที่ถูกแต่งแ