เข้าสู่ระบบเธอที่กำลังอ่านบทละคร แต่ว่าดันหลุดเข้าไปอยู่ในบทที่ผู้กับกำให้มา โชคยังซ้ำเติมเธอ โดยการให้เข้าไปอยู่ในร่างของนางเอกหน้าโง่ หงุดหงิด! เธอจะปฎิวัติชะตาชีวิตของตัวเอง ในยุคนี้เธอจะเป็นแม่หม้ายลูกหนึ่ง
ดูเพิ่มเติม“ต่อไปนี้เราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!” เพียงแค่ร่างบางลืมตาขึ้น หูทั้งสองข้างของเธอก็ได้ยินคำตัดขาดจากชายร่างสูงตรงหน้าหรือก็คือสามีที่กำลังจะหมดวาระของเธอ
ลู่หลาน ภรรยาผู้แสนอาภัพของตระกูลลู่หญิงสาวที่แรกเริ่มเธอถูกวางตัวให้เป็นหญิงเพียงแค่มีหน้าที่คลอดบุตรให้ตระกูลลู่หรือก็คือคุณใหญ่ลู่เหวย
ผู้ชายที่ไม่ยอมเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงใด จนกระทั่งคนในตระกูลลู่ไม่หลงเหลือทายาทไว้สืบสกุล ลู่เหวยจึงเป็นคนเดียวที่จะสามารถช่วยให้ตระกูลมีทายาทสืบทอดต่อไปได้
เขาจึงยอมเสียสละชีวิตของตัวเอง เพื่อแต่งงานกับหญิงสาวที่ไม่ได้รัก หญิงสาวที่ไม่ได้มีหน้ามีตาอะไรเลย เป็นเพียงลูกสาวของคนรับใช้ที่อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลลู่เท่านั้น
ทว่าดันเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ทำให้ตระกูลลู่ไม่พอใจลู่หลาน จึงได้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
เพราะความรักที่มีต่อบุตรชายลูกของเธอและลู่เหวย หญิงสาวจึงยอมกระโดดเข้าไปช่วยบุตรชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังจะจมน้ำ
จนเธอต้องมาจบชีวิตลง หนำซ้ำสามีผู้ซึ่งเป็นพ่อของลูกยังมาซ้ำเติมเธอด้วยการเอ่ยประโยคตัดขาด
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขายังไม่รู้ คือเธอที่อยู่ในร่างของลู่หลาน ไม่ใช่ลู่หลานตัวจริง หากแต่เธอเป็นนักแสดงตัวร้ายที่ดันเข้ามาอยู่ในบทละครที่กำลังจะเริ่มถ่ายทำ
ประโยคที่ชายตรงหน้าพูดไม่ผิดแน่ นี่มันเป็นลู่เหวยในบทละครชัดชัดและเธอก็เข้ามาอยู่ในนี้ ซ้ำยังเข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลานภรรยาเก่าที่แสนโง่เง่าของเขาอีกด้วย
“ส่วนลูก ฉันจะพาเขาไปฝึกทหาร” ขอให้ชีวิตคู่ของเราสิ้นสุดลงเท่านี้เถอะ ลู่หลานเธออย่ารั้งฉันเอาไว้ด้วยการเอาลูกมาอ้างอีกเลย ลู่เหวยคิดในใจ ก่อนที่สายตาคมจะสำรวจมองหญิงสาวตรงหน้า
ใบหน้ารูปไข่ผิวขาวเรียบเนียนนั้น บวกกับผมดำยาวสลวยของเจ้าหล่อน ภาพลักษณ์ที่สวยงามแบบนี้ของเธอเมื่อก่อนเขาเคยหลงใหลมัน
เคยหวั่นไหวจนยอมใช้ชีวิตกับหล่อนอย่างชายหญิงที่แต่งงานกันและมีลูกด้วยกัน
แต่แล้วภาพที่เขาเห็นตรงหน้าเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาเท่านั้น เธอหักหลังตระกูลลู่ ตั้งใจอยากจะให้ตระกูลลู่ล่มสลาย ผู้หญิงแบบนี้เหรอที่เขาจะยังใช้ชีวิตครอบครัวต่อไปกับเธอ
ไม่มีทาง! มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน
“คุณหมายความว่ายังไงคะ?” หากว่าเป็นบทละครลู่หลานคงไม่ยอมจบความสัมพันธ์นี้แน่ แต่ว่าตอนนี้เธอไม่ใช่เจ้าของร่างตัวจริง เธอคือหลิงหลิงนางร้ายป้ายแดงของยุคปัจจุบัน
“หย่ากับฉัน แล้วยกลูกให้ฉันส่วนเธอเอาเงินนี้ไปตั้งหลัก” เสียงเข้มว่าระคนไม่มีหัวใจ ทั้งที่หญิงสาวตรงหน้าเคยเป็นหญิงสาวที่เขานอนตระกองกอดแทบทุกคืน
“.........” ไอ้ผู้ชายคนนี้นี่! มันเกินไปแล้วนะถึงว่าเธอจะเป็นเพียงคนอื่นที่เข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลาน แต่ถึงยังไงเธอก็รับรู้ว่าลู่หลานเจ้าของร่างตัวจริงรักลูกชายอย่างลู่หานมาก รักถึงขนาดยอมตายแทนได้
แล้วผู้ชายตรงหน้านับว่าเป็นตัวอะไร จู่จู่จะมาพรากลูกพรากแม่ออกจากกัน
“หรือว่ายังไม่พอ..” เสียงเรียบว่าอย่างดูถูกคนตรงหน้า
“หึ ฉันหย่าให้แน่!ผู้ชายอย่างคุณฉันไม่ได้อยากจะอยู่ด้วยหรอก แต่ลูกฉันไม่ยอมให้เขาไปอยู่กับพ่ออย่างคุณ!” หลิงหลิงอาศัยอยู่ในร่างของลู่หลานว่าอย่างไม่ยอม
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่แม่แท้แท้ของลู่หาน แต่ว่าเธอเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของลู่หลาน ร่างที่เป็นแม่ของเด็กน้อย ลู่หลานยอมสละชีวิตช่วยลูกชาย นั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเจ้าหล่อนรักลูกชายมาก เป็นแบบนี้แล้วเธอจะยอมปล่อยให้ลู่หานถูกพรากออกไปจากอกได้ยังไง
“ผู้ชายแบบฉันมันเป็นยังไงเหรอ?” คิ้วหนาคมขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ ไม่อยากจะอยู่กับเขาแล้วยอมแต่งงานกับเขาทำไม
หรือว่าเพื่อเงิน เพียงเพราะเงินตัวเดียวเธอถึงยอมที่จะแต่งงานกับเขาและยอมที่จะมีลูกกับเขา..........
หลิงหลิงที่อยู่ในร่างของลู่หลานไม่เพียงแค่จะยื่นความประสงค์จดทะเบียนหย่าเท่านั้น แต่ที่มาวันนี้ก็เพื่อต้องการจะเปลี่ยนชื่อสกุลด้วยเธอจะใช่ชื่อสกุลเดิมในตอนที่เธอยังอยู่ในยุคปัจจุบัน เฟยหลิงหรือที่คนอื่นมักจะเรียกเธอว่าหลิงหลิง ต่อไปนี้ชื่อและสกุลนี้เธอจะใช้มันในยุค 80 เมื่อคนทั้งสองทำเรื่องหย่าร้างกันเสร็จ เพียงแค่เดินออกมาจากอำเภอ หลิงหลิงจึงแบมือไปตรงหน้าชายหนุ่มพร้อมกับกระตุกนิ้วไปมา“อะไร?” เธอทำท่าทางอะไรแบบนี้ ลู่เหวยที่มองไปยังหญิงสาว ได้แต่ยืนงงงวยไม่เข้าใจว่าอดีตภรรยาคนนี้จะสื่ออะไรกันแน่“ลืมไปแล้วหรือไง” ไหนล่ะเงินที่คุณบอกว่าจะให้ฉัน หลังจากที่เราสองคนหย่ากัน ทีอย่างนี้แล้วมาทำท่าทางยืนงง ยังต้องให้เธอพูดอีกเหรอเธอไม่แคร์หรอกนะ หากว่าเขาจะมองว่าเธอหน้าเงิน มันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น ชีวิตคนเรามันดำเนินไปได้ด้วยเงิน นั้นนะเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตที่ขาดไม่ได้หากว่าเขาว่าเธอหน้าเงิน แล้วคนอื่นไม่หน้าเงินเหมือนกันเหรอ เพราะความเป็นจริงแล้วทุกคนต่างก็ต้องการเงินด้วยกันทั้งนั้น“........” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เขาไม่รู้จริงจริงว่าลู่หลาน เอ่อ ไม่สิหลิงหลิงจะสื่ออะไร เธอต้องการอะไ
“ฉันพึ่งรู้นะคะว่าผู้นำตระกูลเขาไม่มีแขนขา” ถ้าการเป็นผู้นำตระกูลแล้วเป็นง่อยทำอะไรไม่ได้แบบนี้ก็อย่าเป็นเลย“ลู่หลาน!” ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ที่เธอมาต่อปากล้อเรียนเขาแบบนี้ เขาเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอที่ไม่ชอบขับรถเองเป็นเพราะเรื่องความปลอดภัย ป้องกันตระกูลฝ่ายตรงข้ามมาปองร้าย“ถ้าเกิดว่าไม่อยากขับ อย่างนั้นฉันขับเอง” หญิงสาวว่าพรางทำหน้าตาไม่พอใจในสัพนามที่ร่างสูงเรียกชื่อของเธอ ก็บอกแล้วไงว่าเธอไม่อยากชื่อลู่หลานแล้ว ไม่ต้องมาเรียกเธอแบบนี้“เธอขับรถเป็นอย่างนั้นเหรอ?” แปลก...เราสองคนแต่งงานกันมาหลายปีแต่เขาไม่รู้เลยว่าอดีตภรรยาคนนี้ขับรถเป็น เธอไม่เคยบอกเขาและเขาก็ไม่เคยเห็นเธอขับรถ“อืม ตามมาเถอะ” ไม่รู้จะถามอะไรให้มากความ จริงอยู่หรอกที่เจ้าของร่างเดิมขับรถไม่เป็น แต่ว่าในตอนนี้เธอคนนั้นตายจากไปแล้วและเธอหลิงหลิงก็ไม่ใช่ลู่หลานทำไมเธอจะขับรถไม่เป็นยิ่งเป็นรถในยุค 80 ยิ่งเป็นเรื่องง่ายเพราะเธอเรียนขับรถรุ่นแบบนี้มาอย่างจริงจัง ที่ต้องเรียนขับรถโบราณเพราะว่าการถ่ายหนังของเธอนั้นเป็นการถ่ายแนวย้อนยุคส่วนใหญ่ ทำให้เป็นเรื่องง่ายดายมาก หากว่าจะขับรถให้ชายคนนี้นั
และลู่หานจะไม่เป็นแบบพ่อที่ปล่อยให้แม่ลำบากและปล่อยให้คนที่บ้านรังแกแม่ เหมือนอย่างที่เป็นมาโดยตลอดเด็กน้อยแค่รู้สึกเสียใจที่ทำอะไรไม่ได้ แต่ไม่ได้รู้สึกเสียใจที่แม่จะไปข้างนอกเขายังรู้สึกดีใจด้วยซ้ำ แม่ไปอยู่ข้างนอกไปทำงานข้างนอก คนพวกนั้นจะได้ไม่มีโอกาสรังแกแม่“โถ่วเด็กดีของแม่ ลูกช่างน่ารักจริงจริงเลย” เพราะว่าลู่หานเป็นเด็กที่น่ารักและคอยห่วงใยลู่หลานแบบนี้ใช่ไหม ถึงทำให้ลู่หลานรักเด็กน้อยมาก“ก็แม่เป็นแม่ของลู่หานนี่ครับ”................สองแม่ลูกคุยกันในห้องอยู่นาน จนกระทั่งร่างบางของลู่หลานเดินออกมา ถึงได้เจอเข้ากับอดีตสามี ที่ยืนกอดอกอยู่หน้าห้องลู่หานลูกชายของเธอ“คุณมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” แล้วเมื่อไหร่ผู้ชายคนนี้จะเลิกทำหน้าทำตาแบบนี้ ไอ้หน้าตาที่จ้องจะจับผิดคนอื่นเนี่ย..“ตั้งแต่ที่เธอเข้าไปหาลูก”“ไม่มีมารยาท!”“ลู่หลาน!” ปากดี…พึ่งจะตกลงหย่ากับเขายังไม่ถึงวันเลย เธอก็พูดจาแบบนี้แล้ว อะไรจะเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้“ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉันหรอก ฉันจำชื่อตัวเองได้และต่อไปนี้ก็กรุณาเรียกชื่อฉันใหม่ด้วย ฉันไม่ได้ชื่อลู่หลานแล้ว” หญิงสาวว่าด้วยท่าทางน้ำเสียงฉะฉานในเมื่อ
เมื่อความสัมพันธ์ของสองสามีภรรยาต้องสิ้นสุดลง คนที่น่าเห็นใจที่สุดคือคนที่อยู่ตรงกลางอย่างลู่หาน ลูกชายวัยสี่ขวบของคนทั้งสองหลังจากที่ได้เอ่ยคำหย่าขาดจากกัน ลู่หลานจึงเข้ามาพบลูกชายที่นอนซบเป็นไข้อยู่อีกห้องเธอกับชายคนนั้นตกลงกันว่าลูกชายจะอยู่ที่บ้านตระกูลลู่ต่อไป และลู่หลานสามารถเข้ามาพบลูกชายได้ตลอดเวลา แต่เขาไม่อนุญาตให้ลู่หานไปอยู่กับเธอเขาขู่เธอซึ่งเป็นอดีตภรรยาคนนี้ว่า หากว่าหญิงสาวยังดื้อด้านเขาจะไม่ยอมให้เธอพบหน้าลูกชายอีก และจะฟ้องหย่าโดยที่ลู่หลานไม่เหลืออะไรเลยในชีวิตเลว!ผู้ชายคนนี้เลวเกินไป ทำไมนะ!ทำไมเธอถึงไม่เข้ามาอยู่ในร่างของลู่หลาน ในตอนที่คนทั้งสองยังไม่แต่งงานกัน หากว่าเป็นอย่างนั้นเธอจะไม่ยอมตกลงแต่งงานกับคนสารเลวแบบเขา“มะแม่ครับ...” เสียงแหบแห้งร้องเรียกหาคนเป็นแม่ พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้หญิงสาวเข้าไปกอดได้ถนัด“ลู่หานลูก” หลิงหลิงที่อยู่ในร่างของลู่หลานรีบถลาเข้าไปโอบกอดเด็กน้อยทันทีแม้ว่าความเป็นจริงแล้วเธอจะไม่ใช่แม่ตัวจริงของเด็กน้อย แต่ความรู้สึกที่หญิงสาวมีหลังจากที่เห็นหน้าลู่หาน มันเป็นความรู้สึกรักรักแบบที่บรรยายไม่ถูกว่าเกิดจากอะไร ห

















