บททั้งหมดของ เมียปรารถนา ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 1: บทที่ 21 - บทที่ 30

“เธอเป็นของฉันวราลี ของฉันคนเดียวเท่านั้น!” เขาประกาศกร้าวก่อนประกบเรียวปากอวบอิ่ม บดขยี้หนักหน่วงจนวราลีเริ่มพ่ายแพ้ เปิดโอกาสให้เขาสอดลิ้นดื่มชิมความนุ่มละมุนอย่างง่ายดาย เธอหมดแรงจะต่อต้านเพราะเขานั้นมีพละกำลังมากมายเหลือเกิน รสจูบแสนป่าเถื่อนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานระคนเรียกร้อง วราลีอ่อนระทวยตามแรงกลไกแห่งธรรมชาติ ดวงตากลมโตหลับพริ้มยามเขาเลาะเล็มกลีบปากนุ่มด้วยความอ่อนโยน เธอเผลอจูบตอบทั้งๆ ที่ไม่ประสา ความเงอะงะไม่ได้ทำให้เสียอรรถรสในการจูบ กลับกลายเป็นความน่ารักน่าทะนุถนอมจนภูเบศหัวใจเต้นแรง จูบร้อนแรงซาบซ่านพาหญิงสาวหายใจไม่ทั่วท้อง เรียวปากหยักบดเคล้ากลิ่นหวานล้ำจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว มือหนาค่อยๆ ปลดพันธนาการข้อมือเล็กแล้วเบนเข็มทิศไปลูบไล้สีข้างสวยแทน แม้ร่างบางยังมีเสื้อผ้าปิดกายครบชุด ทว่ากลับไม่ทำให้ความเซ็กซี่ในกายเธอลดลงได้เลย ภูเบศครางฮึมครั้งสุดท้ายก่อนถอดถอนริมฝีปากสุดเร่าร้อนออกจากเธอ วราลีมึนงงไปหมด เหมือนถูกเขาฉุดขึ้นสวรรค์แล้วพาบินโฉบทักทายปุยเมฆก้อนสวย “พอแล้ว” เสียงหวานหอบหายใจสะท้าน ดวงตาคมดุจ้

“แม่หมอ!” คนถูกเรียกว่าแม่หมอดูเหมือนจะช็อกสติหลุดไปแล้ว ร่างท้วมแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ เนื้อตัวเย็นเฉียบ “ทำไมแม่หมอถึงมาอยู่ที่นี่ได้” “คือว่า เอ่อ คือ” “ว่าไงคะ ทำไมแม่หมอถึงมาอยู่ที่นี่” วราลีถามย้ำ “ปะ ป้าทำงานอยู่ที่นี่จ้ะ” คนตอบปากเริ่มซีดเซียว มือไม้ขัดไปขัดมาราวกับคนวิกลจริต “งั้นก็แปลว่าป้ารู้จักกับคุณภู รู้จักตอนไหน หรือว่ารู้จักตอนที่บอกให้หนูไปนอนกับเขา” วราลีคาดเดา “ปะ ป้า เอ่อ” “มีอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเริ่มได้กลิ่นเค้าลางผิดปกติ “ป้ามีอะไรปิดบังหนูอยู่หรือเปล่าคะ” คนถูกคาดคั้นอยากสลายร่างกลายเป็นผงธุลี มองซ้ายแลขวาเลิ่กลั่กผิดสังเกต ท่าทางมีพิรุธยิ่งทำให้วราลีสงสัย จับแขนคนตรงหน้าไว้มั่นไม่ยอมให้จำเลยหนีง่ายๆ “เล่ามาให้หมดค่ะป้า” ภูเบศเดินร้องเพลงเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี ในมือถือกล่องอาหารหลากหลาย กลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยจนต้องยกดมซ้ำๆ รับรองว่าถ้าวราลีได้ทานกับข้าวที่เขาซื้อมาหล่อนต้องชอบแน่ๆ ชายหนุ่มจัดการเทอาหารใส่ภาชนะก่อนเรียงวางอย

“สวยเหลือเกิน” ภูเบศดันร่างแน่งน้อยติดกำแพงห้องแล้วพรมจูบทั่วแผ่นหลังขาวเนียนไล่ระดับต่ำลงจนถึงสะโพกผาย บีบเคล้นแก้มก้นงามงอนแล้วออกแรงตีเบาๆ ให้ผู้เป็นเจ้าของสะดุ้งเล็กน้อย วราลีครางหนักขึ้นเมื่อเขาแหวกความงามบริเวณหนันเนื้อกลมกลึงแล้วสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปฉกชิมด้านใน “อ๊า” ไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาที่อีกฝ่ายจงใจใช้หลอกล่อ ภูเบศดันขาเรียวแยกออกเล็กน้อยเพื่อที่เขาจะได้ขยับชิวหาได้สะดวก กลิ่นสาปสาวกระตุ้นอารมณ์กำหนัดลุกพรือ ลิ้นร้ายกาจรัวตวัดไม่ยั้ง มือเรียวดันกำแพงโก่งตัวแอ่นสะโพกเข้าใส่ใบหน้าหล่อเหลาอย่างเร่าร้อน เรือนผมสลวยสะบัดส่ายไปมา “อื้อ! คุณภู… อ๊า!” วราลีหันหลังมองคนบ้าดีเดือด ศีรษะของภูเบศขยับขึ้นลงเป็นจังหวะในขณะที่เธอรู้สึกถึงการปลดปล่อย ร่างบางหอบหายใจสะท้านไม่ต่างอะไรกับนักกีฬาที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจ ปลีน่องงามสั่นระริกปวดร้าว ภูเบศเห็นเธอเริ่มไม่ไหวจึงละริมฝีปากออกจากสะโพกผาย เขาลุกขึ้นยืนแล้วจัดการถอดเสื้อผ้าออกจากกายอย่างลวกๆ สองมือประคองความอลังการกดเข้าสู่กลีบกุหลาบอ่อนนุ่ม “อืม” ใบหน้าคมคายเห

“ยัยมิน! แกอย่าถามอะไรแบบนี้นะ ฉันเสียหาย” เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้มินตราฟังก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด… “ชัวร์! ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าเขาต้องกินแกแล้วแน่ๆ” มินตราดีดนิ้วมั่นใจ “ฉันโทร. เรียกแกมาเพื่อให้ช่วยคิดช่วยแก้ปัญหา ไม่ใช่ให้แกมานั่งจับผิดฉันแบบนี้” คราวนี้น้ำเสียงเริ่มจริงจังและติดโกรธ มินตราจึงหยุดซักไซ้ “ฉันจะไปช่วยอะไรแกได้วะ ก็แกบอกเองว่าเขาตามแกเป็นเงา อีกอย่างคุณภูเบศอะไรนั่นเขาก็เป็นคนกว้างขวางและมีอำนาจใช่เล่นเลยนะ แม่ฉันเคยเจอตามงานเลี้ยงไฮโซบ่อยๆ” มินตราว่า “เนี่ยแหละประเด็น ล่าสุดเขาบังคับให้ฉันลาออกจากงานที่เก่าแล้วไปทำงานที่บริษัทฯ ของเขาแทน” “นี่อย่าบอกนะว่าแกลาออกจากบริษัทฯ ของคุณชยกฤตแล้ว” “อืม… ทำงานได้แค่วันเดียวเอง” คนพูดเซ็งๆ คิดแล้วก็เสียดาย เธอยังไม่ทันได้เริ่มเรียนรู้อะไรเลยสักอย่างก็ดันมาเกิดเรื่องวุ่นๆ ซะก่อน “แต่ไปทำงานที่บริษัทฯ ของคุณภูเบศก็ดีเหมือนกันนะ แม่ฉันเล่าให้ฟังว่าธุรกิจของเขาใหญ่โตเป็นที่รู้จักของตลาดโลก รับรองว่างานนี้บ้

วันหยุดสุดสัปดาห์วราลีพามารดาไปทำบุญไหว้พระที่วัดประจำแถวบ้าน เช้านี้หญิงสาวมีสีหน้าแจ่มใสขึ้นกว่าทุกวัน “ยิ้มได้แล้วหรือลูก” “ทำไมคะ ปกติลีก็ยิ้มอยู่ทุกวัน” “แน่ใจ” เพ็ญศรีเสียงสูง “แม่เห็นช่วงนี้ลีชอบทำหน้าอมทุกข์ประจำ ลีเครียดเรื่องอะไรลูก บอกแม่ได้ไหม?” เพ็ญศรีห่วงใยลูกคนนี้เสมอ วราลีชอบเก็บความไม่สบายใจไว้กับตัว ไม่ชอบเล่าหรือบอกใคร หลายๆ เรื่องคนเป็นแม่ก็ต้องคาดคั้นเอาความถึงจะรู้ว่าบุตรสาวกำลังคิดหรือกังวลสิ่งใดอยู่ “หนูไม่ได้เป็นอะไรค่ะแม่” พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เพียงฝ่ามือเหี่ยวย่นตามวัยสัมผัสเรือนผมสลวย อาการจุกเสียดพลันรวดร้าวไปทั้งอก แม้อยากเล่าใจแทบขาดแต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้ เรื่องที่เกิดขึ้นหนักหนาเกินกว่าจะให้ท่านรับรู้ “ได้ทำบุญให้พ่อรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย” วราลียืนมองรูปบิดาด้วยรอยยิ้ม “พ่อต้องภูมิใจในตัวลูก” เพ็ญศรีเชื่อแบบนั้น “ถ้าพ่อยังอยู่เราคงมีความสุขมากกว่านี้ เสียดายที่พ่อจากพวกเราไปไวเหลือเกิน ตอนนั้นหนูเพิ่งจะเริ่มจำความได้เอง” นึกย้