บททั้งหมดของ เมียปรารถนา ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 1: บทที่ 31 - บทที่ 40

45

บทที่ 16.2 – ปั่นป่วนความรู้สึก (ฉันไม่เคยนอกใจ) (จบตอน)

เช้านี้วราลีมาทำงานตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติก็คือท่าทีห่างเหินของภูเบศที่แสดงออกต่อเธอ หญิงสาวรู้สึกเจ็บที่เขาไม่แยแสเหมือนทุกครั้ง ขนาดนำกาแฟไปเสิร์ฟหางตาก็ไม่แล คนตัวเล็กเจ็บจุกไปทั้งใจ ซ่อนน้ำตาไม่ให้ใครเห็น เอื้องฟ้าสัมผัสได้ถึงบรรยกาศมาคุ ดูเหมือนท่านประธานจะมีเรื่องไม่สบอารมณ์หลายอย่าง วันนี้จึงหงุดหงิดเป็นพิเศษ “พี่ฟ้าถูกเขาดุมาหรือคะ” วราลีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เห็นสีหน้าหนักใจของเลขาฯ สาวก็พอคาดเดาได้ “ไม่ถึงกับดุหรอกค่ะ แต่ท่านแค่ไม่พอใจที่พี่ทำงานพลาด” จะเรียกว่าพลาดก็ไม่ใช่ซะทีเดียว เธอแค่เผลอหยิบข้อมูลของปีที่แล้วไปให้เขาดูก็เท่านั้น “วันนี้เขาเป็นอะไรคะ หน้าตาบูดบึ้งแต่เช้าเลย” “อยากรู้หรือคะ?” เอื้องฟ้าย้อนถามยิ้มๆ “ไม่อยากรู้เท่าไรหรอกค่ะ ลีแค่ไม่ชอบที่เขาแสดงนิสัยไม่ดีต่อคนอื่น” เธอเบ้ปาก เตรียมเก็บข้าวของกลับบ้านเนื่องใกล้เวลาเลิกงานเต็มที “คงมีเรื่องเครียดตามประสาผู้บริหารแหละค่ะ ปกติท่านเป็นคนมีเหตุผล” เอื้องฟ้าทำงานกับภูเบศมานานเอ่ย “โดนเขาดุขนาดนั้นพี่ฟ้าไม่โกรธบ้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 17.1 – ความเสียใจที่ได้จากการประชด (ทำไม่ลง)

มือหนากระดกบรั่นดีเข้าปากไม่ยั้งเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานเคล้าน้ำตาของวราลี ถ้าชยกฤตมาพูดปากเปล่าโดยไม่มีหลักฐานมายืนยันเขาคงไม่ลังเลที่จะเชื่อเธอ เพราะหัวใจดวงนี้พร้อมรับฟังทุกคำจากปากเธอเสมอ แต่ทุกอย่างมันคาตาจนเขาไม่สามารถทำใจให้เชื่อได้ ต่อให้วราลีปฎิเสธว่าไม่ได้ยินยอมมันก็ขัดกับภาพที่เขาเห็น เธอไม่แม้แต่จะผลักไสมันเลยด้วยซ้ำ ระหว่างที่กำลังว้าวุ่นเรื่องหัวใจ มือเรียวสุดเซ็กซี่ค่อยๆ โอบลำคอแกร่งจากทางด้านหลัง ภูเบศหันไปมองร่างงามที่เขาไม่ได้พานพบนานพอสมควร มุมปากหยักแสยะยิ้มก่อนตวัดรอบเอวดึงหล่อนนั่งลงบนตักพอดิบพอดี “ลิลลี่ดีใจที่สุดเลยค่ะ คิดว่าคุณภูจะลืมลิลลี่ซะแล้ว” ลินลณีลูบไล้วงหน้าหล่อเหลาด้วยความคิดถึง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเธอยอมอดทนรออย่างใจเย็น เพราะรู้ดีว่าภูเบศไม่ชอบคนเซ้าซี้น่ารำคาญ ถ้าอยากเป็นดอกไม้ให้เขาแวะเวียนดอมดมอีกหลายๆ ครั้งต้องรู้จักอยู่ให้เป็น สิ่งใดที่เขาไม่ชอบก็ต้องห้ามทำโดยเด็ดขาด “ผมจะลืมคนสวยอย่างคุณได้ยังไง” นัยน์ตาเจ้าชู้พราวระยับ จมูกโด่งคมสันกดจูบพวงแก้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นเครื่องสำอางค์ พานให้เขาหงุด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 17.2 – ความเสียใจที่ได้จากการประชด (กรีดหัวใจ) (จบตอน)

เช้านี้ท่านประธานไม่เข้าบริษัทฯ เอื้องฟ้าบอกว่าเขาจะเข้ามาช่วงบ่าย วราลีรู้สึกโล่งอกไม่น้อย ดีเหมือนกันเธอจะได้มีเวลาทำใจในการเผชิญหน้า เมื่อวานหลังจากที่มีปากเสียงกันเขาก็หุนหันเดินออกจากห้อง ทิ้งให้เธอเจ็บปวดกับถ้อยคำหยามเกียรติเพียงลำพัง “พี่ฟ้าเป็นอะไรคะ ร้องไห้ทำไม” วราลีออกจากห้องน้ำหมายจะเดินไปชงกาแฟดื่มแก้ง่วงในครัว เห็นเอื้องฟ้าแอบยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน “น้องลี” “พี่ฟ้า” ใบหน้าของเอื้องฟ้าหม่นหมองเหลือเกิน เปลือกตาคู่งามบวมช้ำน่าสงสาร “ใครทำอะไรพี่คะ ทำไมถึงร้องไห้หนักขนาดนี้” ตั้งแต่มาทำงานที่นี่เธอมักเห็นเอื้องฟ้าเหม่อลอยบ่อยครั้ง ถ้าไม่ติดว่าเป็นการเสียมารยาทก็อยากถามไถ่เผื่อจะได้ช่วยแก้ปัญหาที่อีกฝ่ายกำลังเผชิญ “ฮึก… น้องลี” เอื้องฟ้าที่แบกความทุกข์มาตลอดหลายเดือนไม่อาจทนเก็บมันไว้กับตัวได้อีกต่อไป โผเข้ากอดวราลีแล้วซบหน้าร้องไห้บนลาดไหล่เล็ก “พี่ฟ้า” มือเรียวลูบแผ่นหลังปลอบประโลม “ลีไม่รู้หรอกนะคะว่าพี่เจอปัญหาอะไรอยู่ แต่ลีอยากให้พี่รู้ว่าลีเป็นห่วงพี่ ถ้ามีอะไรที่ลีพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 18.1 – รู้สึกผิด (ไม่ปล่อยเธอ)

“วราลี!” ร่างบางสะดุ้งเฮือก กรามแกร่งบดเบียดขึ้นสันนูน สาวเท้าเข้าหาเธอด้วยท่าทางน่ากลัว “จะวิ่งหนีออกมาทำไม รู้ไหมว่าฉัน…” เป็นห่วง เขากลืนถ้อยคำพ่ายแพ้ลงไป ไม่ต้องการให้รู้ว่าเขานั้นแคร์ความรู้สึกของเธอมากเพียงใด “กลับ!” มือหนากระชากแขนเรียว วราลีขืนตัวเอาไว้สุดฤทธิ์ เธอจะไม่ยอมถูกเขาบังคับอีกแล้ว พอกันที “ปล่อยนะ ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น ปล่อย!” ภาพที่เขาจูบดูดดื่มกับผู้หญิงคนนั้นฝังแน่นอยู่ในอก เธอจิกเล็บข่วนหลังมือหนาไม่ยั้ง ภูเบศจ้องตาดุ คิดว่าเขาไม่เจ็บหรือไงถึงข่วนเอาๆ แม่ตัวดี “ช่วยด้วยค่ะ ฉันไม่ไป คุณภู โอ๊ย!” เจ้าตัวดีดดิ้นจนล้มกระแทกพื้น สายตาของผู้เห็นเหตุการณ์เริ่มสงสัย หลายคนทำท่าจะเข้ามาห้ามแต่ก็ชะงักไป จนกระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหาคนทั้งสอง “พี่ช่วยหนูด้วยค่ะ” วราลีรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที “นี่เมียผมอย่ายุ่ง!” ภูเบศมองตาขวาง ประโยคยอดฮิตในสังคม เรื่องของผัวเมียย่อมไม่มีใครอยากยุ่ง ชายคนดังกล่าวเดินจากไปทันที “ฤทธิ์เยอะนักนะ” ชายหนุ่มช้อนร่างบ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 18.2 – รู้สึกผิด (ขอโทษนะ) (จบตอน)

ภูเบศบรรจงวางร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอม ปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้พอเหมาะ ทิ้งตัวนั่งลงเคียงข้างคนนอนหลับพริ้ม ใบหน้าสวยน่ารักอ่อนล้าเห็นได้ชัด เปลือกตาคู่งามบวมช้ำจากการร้องไห้ ซึ่งสาเหตุที่ทำให้คนตัวเล็กต้องเสียน้ำตาก็มาจากการกระทำสิ้นคิดของเขา “ขอโทษนะ” อีกครั้งกับถ้อยคำรู้สึกผิด ฝ่ามืออบอุ่นลูบไล้พวงแก้มนุ่ม นิ้วโป้งหนาแตะริมฝีปากจิ้มลิ้มพลางนึกถึงคำพูดของเธอ ‘เขาฉวยโอกาสกับฉัน ฉันทั้งดิ้นทั้งร้องให้ปล่อยแต่เขาก็ไม่ปล่อย’ กรามแกร่งบดขยี้เป็นสันนูน อาการหวาดผวาของวราลีตอนสารภาพความจริงเสียดแทงบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ไอ้คนทรยศมันกล้ารังแกผู้หญิงของเขา ซ้ำร้ายยังมีหน้ามาโกหกแบบไม่อายฟ้าดิน ถ้าไม่ได้เอาเลือดชั่วๆ ของมันออกอย่ามาเรียกว่าเขาภูเบศอีกเลย “ฮึก” เสียงสะอื้นแผ่วเบา ร่างบางกระสับกระส่ายเสมือนกำลังต่อสู้กับความรู้สึกบางอย่าง ในความฝันเธอเห็นเขาจูบกับผู้หญิงคนนั้น เขาปล่อยให้หล่อนทำร้ายเธอ ทั้งสองดูรักใคร่กันในขณะที่เธอถูกมองเหยียดด้วยหางตา ภาพที่เขาโอบกอดหล่อนเด่นชัดจนเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจ วราลีส่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 19.1 – วันวานฉันและเธอ (แท้จริงแล้วเขาคือ...)

“คุณๆ ฉันไม่กล้า” มือเรียวรั้งแขนเขาเอาไว้ ภูเบศหันมาส่งยิ้มเชิงให้กำลังใจ สายตาของเขาแสดงออกถึงความรักและความกล้าหาญ “กลัวอะไร ฉันกำลังจะทำให้มันถูกต้องนะ” “แต่ฉัน…” ทุกอย่างรวดเร็วจนไม่ทันเตรียมตัว แม่ของเธอจะรับไหวหรือที่จู่ๆ ก็มีผู้ชายมาสู่ขอลูกสาว เขาเองก็ไม่เคยเจอท่านมาก่อน ส่วนเธอก็ไม่เคยเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ท่านฟัง วราลีกลัวว่ามารดาจะโกรธและน้อยใจ ปกติเราสองคนแม่ลูกไม่เคยมีความลับต่อกัน แต่หลายเดือนมานี้เธอปิดปากเงียบสนิท “แม่” เพ็ญศรีที่กำลังเตรียมจัดโต๊ะอาหารหันมาส่งยิ้มหวานให้ลูกสาว วราลีขมวดคิ้ว และยิ่งงุนงงหนักขึ้นเมื่อมารดาเรียกชายหนุ่มราวกับรู้จักชิดเชื้อกันมานานแสนนาน “เชิญค่ะคุณภู ทานข้าวด้วยกันก่อนนะคะ” “ครับคุณน้า” ภูเบศส่งยิ้มโอบเอวเธอพาเดินไปยังโต๊ะอาหาร ร่างบางขืนตัวเอาไว้ “นี่มันอะไรกันคะ ทำไมแม่กับเขาถึง…” มันคงถึงเวลาที่ต้องเล่าความจริงแล้วสินะ เพ็ญศรีโอบไหล่บุตรสาวเดินไปนั่งที่โซฟากลางบ้าน “แม่กับคุณภูเรารู้จักกันมานานแล้วลูก” “ร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 19.2 – วันวานฉันและเธอ (เด็กผู้หญิงคนนั้น)

วราลีรอจนกว่าชายหนุ่มกลับไปถึงยอมลงมาทานข้าวเย็นกับมารดา เพ็ญศรีหยิบอัลบั้มรูปขนาดใหญ่เปิดออกดู เห็นบุตรสาวยืนมองด้วยสายตาตัดพ้อระคนเสียใจ “แม่รู้เรื่องระหว่างเขากับหนูนานหรือยังคะ” เพ็ญศรีถอนหายใจแล้ววางอัลบั้มรูปลงบนโต๊ะ คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนแก้มนวล มือเหี่ยวย่นเช็ดร่องรอยความเจ็บปวดบนใบหน้าหวาน “เมื่อสองอาทิตย์ก่อนนี่เอง” เป็นช่วงเวลาหลังจากที่เขาพาเธอกลับมาส่งบ้าน หมายความว่ามารดารู้ว่าเธอหายไปอยู่กับเขา ส่วนเธอผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยก็มาโกหกท่านเป็นตุเป็นตะ ผู้ชายหน้าด้านทำให้เธอกลายเป็นคนโง่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า! “เขาหลอกลวงหนูทุกอย่าง” เสียงหวานสะอื้น “แม่รู้” วินาทีที่รู้ว่าแก้วตาดวงใจถูกรังแกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า ต่อให้ภูเบศกระทำโดยมีความรักเป็นที่ตั้งก็เถอะ ยังไงซะมันก็ไม่ใช่เรื่องดี “แล้วเขาก็ดูถูกหนูสารพัด” ถ้อยคำด่าทอที่เขาสาดใส่ กล่าวหาว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายยังคงตราตรึง แม้เมื่อคืนเธอจะเผลอไผลไปกับรสชาติสวาทที่เขาปรนเปรอให้ก็ตาม “หนูเกลียดเขา” ใช่… เธอเกลียด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 19.3 – วันวานฉันและเธอ (น้องลีของพี่) (จบตอน)

“หมายความว่ายังไงที่ว่าจะลาออก” เสียงเข้มตวัดห้วน ลืมสนิทว่าหลังจากนี้จะพูดดีทำดีกับน้อง “ไปคุยกันในห้องเดี๋ยวนี้!” เขาพยายามระงับอารมณ์เดือดปะทุ เอื้องฟ้าส่งสายตาเป็นกำลังใจให้รุ่นน้อง วราลีเชิดหน้าไม่เกรงกลัว เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเจอกับความร้ายกาจของเขา “ใบลาออกค่ะ” หญิงสาววางซองกระดาษสีขาวลงบนโต๊ะทำงาน ภูเบศหยิบมาฉีกทิ้งทันที “คุณภู!” นิสัยอันธพาลของเขาไม่เหมาะจะเป็นผู้บริหารธุรกิจใหญ่โตเลยสักนิด “จะฉีกทิ้งก็เรื่องของคุณ ฉันถือว่าฉันลาออกแล้ว” พูดจบก็เตรียมสะบัดหน้าหนี “ไม่ให้ออกแล้วก็ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น!” เขาตวัดร่างน้อยสู่อ้อมกอด เกยปลายคางบนลาดไหล่เล็ก “ถ้าโกรธที่โกหก ขอโทษนะ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มกระซิบออดอ้อน “ปล่อยค่ะ” วราลีพยายามใจแข็ง “ไม่ปล่อย! ที่ฉันทำลงไปทั้งหมดก็เพราะว่าฉันรักเธอนะวราลี” “รักหรือแค่ต้องการเอาชนะกันแน่ คุณหลอกฉันเพื่อหวังเสพสุขเรือนร่างของฉัน คุณไม่ได้รักฉันจริงๆ หรอก ว้าย!” “อย่ามาดูถูกความรักของฉันนะวราลี!” คนถูกหยามหมิ่นกระชาก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 20.1 – อดีตแสนขม (ชั่วร้าย)

“ตอนนี้คุณพีทไม่ต้องการให้ใครเข้าพบครับ” ไมเคิลรีบเอาตัวขวางประตูห้องเจ้านายเอาไว้ ภูเบศแสยะยิ้มก่อนต่อยหน้าอีกฝ่ายจนล้มไม่เป็นท่า วราลีตกใจไม่คิดว่าเขาจะบ้าดีเดือดถึงขั้นทำร้ายร่างกายผู้อื่นแบบนี้ “คุณภูใจเย็นๆ ค่ะ” เธอถูกเขาลากมาด้วย ชยกฤตเห็นทั้งคู่มาด้วยกันก็ยิ่งโกรธ หากพยายามเก็บอาการแล้วแสดงสีหน้ากวนโทสะออกมา “ถ้าไม่ถูกกระตุ้นก็คงเงียบหายไปเลยสินะ” ยอมรับว่าผิดคาดที่ภูเบศไม่ตามมาเอาเรื่องที่ถูกเขาปั่นหัวเรื่องรูปหลังรู้ความจริง สายของเขารายงานว่ามันเข้าออกบ้านวราลีเสมือนเป็นบ้านของตัวเอง และดูเหมือนจะรู้จักแม่ของหล่อนแล้ว ความอิจฉาแล่นพล่านจนต้องคิดแผนเพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ เขาไม่ชอบเวลามันนิ่ง เขาอยากให้มันทุรนทุรายไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม “มึงจะเอายังไงกับกู!” โครงการที่บริษัทฯ ของเขายื่นประมูลนั้นค่อนข้างมั่นใจว่าตนได้แน่ แต่ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นเขาไม่โทษทีมงานหรือโชคชะตา ชยกฤตเล่นสกปรก พ่อของมันมีเส้นสายบรรดาพวกทรงอิทธิพลเยอะพอควร มันจงใจเล่นไม่ซื่อกับเขา “ธุรกิจก็แบบนี้แหละเพื่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 20.2 – อดีตแสนขม (ความลับที่ปกปิดมานาน)

“เออ! กูไม่มีหัวใจ เพราะหัวใจของกูมันอยู่ที่มึงหมดแล้ว!!!” คำตอบที่ชยกฤตตอกกลับมาไม่ต่างอะไรกับคำสาปร้ายจากภูตผีปีศาจ ภูเบศไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองยังหายใจอยู่หรือไม่ นาทีนี้ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับน้ำแข็งที่รอวันละลายเพราะไฟแค้น ไฟโทสะ หัวใจของกูอยู่ที่มึงหมดแล้ว “มึงหมายความว่ายังไง?” ชยกฤตน้ำตาไหลพราก ยกมือเช็ดคราบความเจ็บปวดออกจากแก้มทั้งสองข้างลวกๆ เขาเงยหน้าเป่าปากคล้ายต้องการเรียกสติคืนสู่ตัว ร่างสูงในชุดสูทราคาแพงเดินวนไปมาไม่ต่างอะไรกับคนที่กำลังคุ้มคลั่ง “กูรักมึง” คำสารภาพช็อกโลกที่ไม่มีใครคาดคิด โดยเฉพาะภูเบศ “กูรักมึงตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ในสายตามึงเห็นกูเป็นแค่เพื่อน มึงไม่เคยรู้เลยว่ากูต้องต่อสู้กับความรู้สึกบ้าๆ พวกนี้ยังไง กูไม่เคยอยากเป็นเพื่อนมึง สิ่งเดียวที่กูต้องการจากมึงก็คือความรัก ความรักในแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงมีต่อผู้ชายอีกคนเท่านั้น กูเจ็บปวดทุกครั้งที่มึงไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น แม้มึงจะไม่คิดจริงจังกับพวกหล่อนแต่กูก็ยังเจ็บอยู่ดี!” ชยกฤตระบายสิ่งที่อยู่ใ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-23
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status