All Chapters of เมียปรารถนา ซีรีส์ชุด เมียยอดรัก ลำดับที่ 1: Chapter 1 - Chapter 10

“แล้วให้ฉันมองผู้หญิงคนนั้นทำไมไม่ทราบ จะพูดอะไรก็พูดมาสิ อยากรู้แล้วเนี่ย” ต่อมอยากรู้อยากเห็นเริ่มทำงาน “ก็ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นเขามองแก มองตลอดเลย ตั้งแต่เดินเข้าร้านมาแล้ว” คราแรกก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเริ่มนั่งเท่านั้นแหละ ป้าคนนั้นก็จ้องวราลีทุกอิริยาบถ ทำราวกับมีเรื่องขุ่นข้องใจ หนำซ้ำยังส่งสายตาจริงจังจนมินตราขนลุกขนพอง “จริงเหรอ?” “เออดิ มองแบบอาฆาตอ่ะ” พูดแล้วก็ลูบแขนสะดุ้งโหยง “บ้าเอ๊ย! โรคจิตปะวะ” วราลีเริ่มระแวง “กินๆ จะได้รีบกลับ” “ยังจะมีอารมณ์กินต่อนะยะ ไม่ต้องกินแล้ว ขืนนั่งต่อก็ถูกจ้องไม่เลิก แกไม่กลัวหรือไง” มินตราเตรียมหยิบกระเป๋าเงินออกมา เธอรีบหยิบใบเสร็จเดินไปจ่ายค่าอาหารที่เคาน์เตอร์ วราลีคว้ากระเป๋าสะพายไหล่ลวกๆ กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเพื่อนออกไปจากร้าน “มองน่ากลัวมากอ่ะ โห! พูดแล้วขนลุก” มินตรายังผวาไม่เลิก ขนาดเธอและวราลีออกมาไกลแล้วนะ ยังรู้สึกเหมือนมีสายตาของป้าคนนั้นตามจ้องอยู่ไม่ห่าง “ดีแล้วที่ฉันไม่เห็นตั้งแต่แรก ไม่งั้นคืนนี้หลอนแน่” วราลีเกาะแขน

“เชิญครับท่าน” ร่างสูงสง่าก้าวเท้าลงจากรถลีมูซีนคันหรู เครื่องหน้าหล่อเหลาราวสวรรค์สร้างหันมองเหล่าบอดี้การ์ดพลางยิ้มมุมปาก สอดมือล้วงกระเป๋ากางเกงสาวเท้าเดินเข้าไปยังร้านอาหารอิตาลีชื่อดัง ทุกย่างก้าวหนักแน่นและมั่นคง ทันทีที่ชายหนุ่มรูปงามเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งภายในอาคารเรียบหรู แขกเหรื่อที่เป็นสุภาพสตรีต่างหันมองเป็นตาเดียว “โห! ยังกับหลุดมาจากแมกกาซีนแหน่ะ” กุ๊กไก่อ้าปากค้าง รีบสะกิดวราลีให้หันมอง “ลีๆ ดูผู้ชายคนนั้นเร็ว” “ทำไมเหรอคะ?” วราลีวางมือจากการเช็ดแก้วเปล่าแล้วหันตามเสียงเรียก “หล่อไหม?” หญิงสาวแทบลืมหายใจยามสายตาสบประสานชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ภายใต้ชุดสูททรงเสน่ห์ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวร้าย จมูกโด่งคมสันเป็นแท่งยาว ริมฝีปากหยักลึกน่าค้นหา คิ้วหนาเข้มยิ่งเสริมให้กรอบหน้าคมคายทรงพลังและเสริมสร้างบุคลิกภาพให้ดูน่าเกรงขามขึ้นเป็นเท่าตัว “ใครหรือพี่?” “หนึ่งในนักธุรกิจที่มาเปิดห้องวีไอพีของร้านเราไง เห็นว่าเดี๋ยวจะมีเพื่อนมาเพิ่มอีกสองคน” มิน่าล่ะ… ถึงได้ดูดีเหลือเกิน

ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาพลางอมยิ้มกับตัวเอง ทำเอาสองหนุ่มเพื่อนสนิทต่างมองด้วยความสงสัย แล้วก็เป็นธรรมดาที่ต้องเอ่ยถาม “ไปไหนมาวะพีท มาถึงก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ” ชยกฤต หรือ พีท เอียงคอนิดๆ ตอนถูกถาม สีหน้าดูเปี่ยมสุขราวกับไปพบเจอสิ่งถูกใจเข้าให้ “หรือว่ากำจัดคู่แข่งทางธุรกิจไปได้อีกราย” ปรัชญาพูดขึ้น “ฉันก็ว่างั้นแหละ” นิลาศหนึ่งในกลุ่มเพื่อนซี้กล่าวทับ “ก่อนหน้าที่พวกแกจะมาถึง มีเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งล้มทับฉัน” แววตาเจ้าเล่ห์วาววับ “งั้นเหรอ… ล้มจริงหรือว่าแกล้งอ่อย?” นิลาศว่า เสน่ห์ของชยกฤตเป็นที่เลื่องลือ มีสตรีมากมายอยากอยู่ในสถานะผู้หญิงของเขา แต่น่าแปลก ชยกฤตไม่เคยแลใคร แม้ว่าพวกหล่อนจะเป็นถึงนางฟ้าจากหลากหลายวงการก็ตาม “ล้มจริง” “แล้วไง ชอบ?” นิลาศหลุดขำ ถ้าคนตรงหน้าบอกว่าชอบขึ้นมาจริงๆ คงพิศวงพิลึก “แล้วชอบไม่ได้เหรอ?” ถามหน้าตาย เล่นเอาเพื่อนซี้ต่างนั่งตัวตรง มองตาเจ้าเล่ห์เพื่อเค้นคำตอบ “ขอความจริง!” นิลาศและปรัชญาประสานเสียงขึ้นพร้อม

ปริญหลงใหลร่างบางตั้งแต่แรกพบ ผิวขาวเนียนละเอียดน่าสัมผัส ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา จมูกโด่งรั้นที่ออกเชิดนิดๆ บ่งบอกให้รู้ว่าผู้เป็นเจ้าของหยิ่งยโสพอตัว ปริญจงใจใช้สายตาโลมเลียอีกฝ่ายอย่างโจ่งแจ้ง เขาแกล้งแลบลิ้นเลียริมฝีปากล่างพลางมองเจ้าหล่อนตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แก้มนวลแดงระเรื่อดุจพิษไข้ เธอแสร้งไม่มองเขาและพยายามนิ่งให้มากที่สุด “รายงานการประชุมของเมื่อวานค่ะท่าน” เอื้องฟ้า ถ่ายทอดน้ำเสียงหวานไพเราะจับหัวใจ ทำเอาคนที่แอบปลื้มถึงกับยิ้มไม่หุบ ธนาคิมและภูเบศเอือมระอากับพฤติกรรมคุกคามสาวทางสายตาของเพื่อนรัก “ขอบคุณมาก คุณออกไปได้แล้ว” ความจริงภูเบศมีเรื่องงานที่ต้องการสอบถามเลขาฯ สาวเยอะพอตัว แต่เห็นท่าทางตื่นกลัวก็อดสงสารไม่ได้ คงจะหวั่นเกรงเพื่อนของเขา ท่านประธานหน้าหล่อจึงไม่อยากรั้งเหยื่อโอชะของปริญให้ต้องลำบากใจไปมากกว่านี้ “ค่ะท่าน” เอื้องฟ้าก้มหน้าก้มตารีบเดินออกจากห้อง ปริญทำท่าจะลุกตามร่างงาม “อะแฮ่ม!” ภูเบศกระแอมไอ ธนาคิมยิ้มมุมปาก “ให้มันน้อยๆ หน่อยเพื่อน เอื้องฟ้าเป็นเลขาฯ ของกูนะเว้ย” “แล้วไงวะ?”

วราลีเห็นผู้ชายคนดังกล่าวยืนคุยอะไรบางอย่างกับผู้หญิงรูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอมคนหนึ่ง เธอจึงชะงักฝีเท้า ไม่กล้าเข้าไปรบกวนเผื่อเขาสองคนมีธุระที่ต้องสะสาง หรือไม่เธอคนนั้นก็อาจจะเป็นแฟนของเขา จริงสิ… ถ้าสองคนนั้นเป็นแฟนกันจริงๆ นั่นเท่ากับว่าเธอกำลังจะเข้าไปแทรกกลางความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ วราลียกมือทุบหน้าผากตัวเองแรงๆ ระคนสิ้นหวัง นี่หมายความว่าดวงของเธอจะไม่มีทางแก้แล้วงั้นหรือ “ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจะกลับแล้วนะ เอาไงดี เข้าไปทักเลยดีไหม” เสียงหวานพึมพำถามตัวเอง วราลีอาศัยเสาไฟต้นใหญ่บดบังเรือนร่างแล้วแอบมองอีกฝ่าย สภาพของเธอตอนนี้จึงไม่ต่างอะไรกับพวกถ้ำมอง ชั่งอกชั่งใจอยู่นานว่าจะทำเช่นไร แต่พอเห็นร่างสูงทำทีจะเปิดประตูก้าวขึ้นรถ เธอจึงรีบปรี่เข้าไปอย่างรวดเร็ว “คุณคะ!” สองเท้าหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงหวานจากใครบางคนร้องเรียก ภูเบศหันมองต้นตอของเสียง ร่างบางสวมชุดนักศึกษาปรากฏอยู่ในคลองสายตา ใบหน้ารูปไข่มาพร้อมดวงตากลมโตสุกใส จมูกโด่งรั้นควบคู่ริมฝีปากอวบอิ่ม มองแล้วช่างมีเสน่ห์น่าค้นหา แก้มนวลระเรื่อเลือดฝาดบ่งบอกถึงวั