Todos los capítulos de ตอนจบของสตรีตัวแทน: Capítulo 11 - Capítulo 20

“เจ้าอย่าได้เข้าใจหยวนหยวนผิดไป” กู้มู่เฉินรีบแก้ต่างให้คนรักทันควัน “นางมิได้แกล้งป่วยเพื่อรั้งหมอไว้แกล้งเจ้า แต่นางร่างกายอ่อนแอขี้โรคเป็นทุนเดิม ช่วงนี้นางเสียใจหนักเรื่องที่เจ้าถูกโบยจนอาการโรคหัวใจกำเริบ เป็นไข้ตัวร้อนอยู่ทุกวัน ข้าจึงไม่อาจวางใจปล่อยให้นางอยู่ตามลำพังได้”โรคหัวใจหรือ...นางเป็นโรคหัวใจตั้งแต่เมื่อใดกัน รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นเรื่องไม่จริงแต่เขาก็ฝืนเชื่องั้นหรือ นางคิดว่าเขาไม่ได้โง่เขลาจนดูไม่ออกหรอก เพียงแค่เขาชอบเวลาที่นางอ่อนแอแล้วออดอ้อนเขาเว่ยหลินอันยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น “น่ายินดียิ่งนักที่ท่านทะนุถนอมนางดั่งไข่มุกกลางฝ่ามือถึงเพียงนี้ ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริง ๆ ในที่สุดข้าก็ได้เห็นท่านอัครเสนาบดีผู้สูงส่งแสดงความรักอันลึกซึ้งเสียที ช่างน่าชื่นชมและซาบซึ้งใจยิ่งนัก”กู้มู่เฉินรู้ดีว่านางกำลังประชดประชัน ทว่าครั้งนี้เขากลับไม่ตวาดหรือเอาความ“เอาเถอะ... หากการได้เหน็บแนมข้าสักสองสามคำจะทำให้เจ้าคลายโทสะลงได้บ้าง ข้าก็จะไม่ว่าอะไรเจ้า เพียงแต่ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยเห็นซือซืออยู่รับใช้ข้างกายเจ้าเลย เจ้าให้นางออกไปทำสิ่งใดข้างนอกกันแน่”เว่ยหลินอันไม่ห

เว่ยหลินอันเหลือบสายตามองไปยังเตียงนอนด้านหลัง ม่านโปร่งเผยให้เห็นกู้มู่เฉินที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง ใบหน้าและลำคอของเขาแดงก่ำ มีผื่นปื้นใหญ่ขึ้นเต็มคอและแผงอก หายใจหอบเหนื่อยรวยริน ขณะที่ฉินหยวนหยวนนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง กุมมือเขาพลางสะอึกสะอื้นร้องไห้ปานมารดาสิ้นใจเพียงมองปราดเดียว เว่ยหลินอันก็พอจะคาดเดาต้นสายปลายเหตุได้ทันที... งิ้วฉากใหม่ของสตรีดอกบัวขาวเริ่มขึ้นอีกแล้ว“หากฮูหยินใหญ่คิดจะลงโทษ ข้าก็ไม่ขอแก้ตัวอันใดเจ้าค่ะ” เว่ยหลินอันเงยหน้าขึ้นสบตากับแม่สามีอย่างไม่ยอมลดละ “แต่ช่วยไขความกระจ่างให้ข้าทีเถิด ว่าข้าทำสิ่งใดผิดหรือ”ปกติมารดาของสามีผู้นี้ไม่เคยย่างกรายมารบกวนเรือนหน้า เรือนพักของนางก็แยกตัวออกไปอยู่อย่างสงบ การที่แม่สามีเรียกตัวนางมาลงทัณฑ์ในวันนี้ ย่อมไม่ใช่การออกมายืดเส้นยืดสาย เว้นแต่มีใครบางคนอยากใช้อำนาจกดข่มนางสินะ“ดีนักนะ!” กู้ฮูหยินแผดเสียงด้วยความเคียดแค้น“เจ้ามันใจคอคับแคบ ริษยาจนหน้ามืดตามัว เจ้าเกลียดลูกชายข้า อยากให้เขาต้องตายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ถึงขนาดยืมมือหยวนหยวนมาวางยาพิษสังหารเขา! เจ้ามันเป็นภรรยาที่ต่ำช้าและสารเลวยิ่งนัก!”ข้อหาวางยาพิษสา

“หยวนหยวนนางไม่ได้ใส่ร้ายเจ้าเพียงแต่สาวใช้นางไม่รอบคอบ”“ดีจริง ๆ สาวใช้รักแรกของท่านไม่รอบคอบ แต่ข้าถูกโบยโดยแม่สามีท่าน...แม้เรื่องทั้งหมดจะมองได้กระจ่างแต่นางกลับเลือกลงโทษข้า”“ข้าขอโทษแล้วเจ้าจะเอาอย่างรไ”“ข้าไม่ให้อภัยทั้งท่านและมารดาท่าน!”“เว่ยหลินอัน! นี่เจ้าไม่รู้จักเคารพแม่สามีหรืออย่างไร นางเป็นมารดาแท้ ๆ ของข้านะ! เหตุใดจึงไม่ยอมนางบ้าง” กู้มู่เฉินขึ้นเสียงอย่างขุ่นเคืองดวงตาของเว่ยหลินอันตวัดสบตาเขาอย่างเย็นชา ไร้ความเกรงกลัวแม้แต่น้อย“นางมิใช่มารดาข้า! ทีท่านและคนของท่าน... ยังไม่เคยให้เกียรติและเคารพข้าในฐานะภรรยาเลยมิใช่หรือ!”“ตระกูลเจ้ามิใช่หรืออยากให้เจ้าแต่งกับข้าในปีนั้นนัก”เว่ยหลินอันแสยะยิ้มพลางเอ่ย “การแต่งงานกับท่านเป็นเรื่องเดียวที่ข้ารู้สึกว่าเลือกผิด ถ้าจะเมตตาก็มอบหนังสือหย่าให้ข้า”กู้มู่เฉินได้ยินคำว่าหนังสือหย่า เขาก็รู้สึกอึดอัดจนแน่นไปทั้งอก “เจ้าเลอะเลือนแล้ว อย่าได้พูดถึงหนังสือหย่าอีก” เขากล่าวจบก็หันไปอีกด้านไม่กล้าสบตานาง“ข้าจะกลับไปก่อน เจ้าพักผ่อนให้ดี อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งของข้ากับหยวนหยวนแล้ว เจ้าในฐานะภรรยาเอกยังต้องออกไปช่วยรับร

“ข้าจะกล้ารบกวนเวลาราชการอันมีค่าของท่านอัครเสนาบดีได้อย่างไรกัน” นางเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ“โธ่... พี่กู้ เหตุใดท่านถึงเป็นบุรุษที่ใช้ไม่ได้เช่นนี้นะเจ้าคะ” ฉินหยวนหยวนทำเสียงกระเง้ากระงอด ตีแขนกู้มู่เฉินเบา ๆ ราวกับหยอกเย้า “ทีกับข้าละท่านคอยตามใจทุกอย่าง แต่กับพี่หญิงท่านกลับละเลยถึงเพียงนี้ ต่อไปหากผู้คนภายนอกเขานินทาว่าท่านลำเอียง ข้าไม่ช่วยแก้ต่างให้จริง ๆ ด้วยนะเจ้าคะ”กู้มู่เฉินหันขวับมามองสบตากับเว่ยหลินอัน แววตาคมกริบฉายแววกระอักกระอ่วนใจระคนสับสน ทว่าเว่ยหลินอันกลับหลุบสายตาลงต่ำ หลีกเลี่ยงที่จะสบตากับเขาลำเอียงงั้นหรือ... นางคิดในใจมันมิใช่เพียงแค่การลำเอียงหรอกฉินหยวนหยวน แต่ในใจของเขามันไม่เคยมีพื้นที่ให้ข้าตั้งแต่แรกอยู่แล้วต่างหากทว่ายังไม่ทันที่ความเงียบงันจะกลืนกินบรรยากาศ เสียงกรีดร้องและเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านก็พลันระเบิดขึ้นจากหัวมุมถนนเบื้องหน้า!“มีนักฆ่า! หนีเร็วเข้า! ช่วยด้วย... มีมือสังหาร!”ฝูงชนแตกตื่นกรีดร้องวิ่งหนีตายกันอลหม่าน แสงโคมไฟหลากสีถูกเหยียบย่ำจนดับมืดลงทีละดวงเว่ยหลินอันเหลือบสายตามองกู้มู่เฉินเป็นสิ่งแรก ชายหนุ่มโยนโคมไฟกระต่ายในมือทิ้งลงพื้

หัวใจของเขาราวกับกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็น ชิ้น ๆ ความจริงเรื่องที่ฉินหยวนหยวนแกล้งป่วยและรั้งหมอไว้ หลอกหลอนวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน... เป็นเขาเองที่โง่งม เป็นเขาเองที่ปล่อยให้เว่ยหลินอันต้องเผชิญหน้ากับความอยุติธรรม เป็นเขาเองที่ปล่อยมือนางกลางสะพาน และบีบให้นางต้องกระโจนลงสู่สายน้ำอันเย็นเฉียบนี้ด้วยความสิ้นหวังนี่เขาทำบ้าอะไรลงไป... หลินอัน เจ้าอยู่ที่ใด...ขณะที่เมืองหลวงกำลังปั่นป่วนด้วยการค้นหาภรรยาของอัครเสนาบดี อีกฟากหนึ่งตรงประตูระบายน้ำฝั่งกรมการท่าร่างบอบบางในชุดเปียกโชกค่อย ๆ ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากริมตลิ่งเว่ยหลินอันปล่อยให้ร่างกายลอยตามกระแสน้ำมาเรื่อย ๆ เพื่อประหยัดเรี่ยวแรง โชคดีที่นางมีวิชาตัวเบาและว่ายน้ำเป็นมาตั้งแต่วัยเยาว์ แม้ความเย็นยะเยือกของสายน้ำจะทำให้กล้ามเนื้อแข็งเกร็งจนแทบจมดิ่งและเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทว่ากระแสน้ำที่เชี่ยวกรากนี้ ก็ช่วยพานางหลบหนีและย่นระยะเวลาเดินทางมายังตรอกลับหลังท่าเรือได้อย่างรวดเร็วนางกัดฟันพยุงสังขารอันสั่นเทา ก้าวเดินโซซัดโซเซเข้าไปในเงามืดของตรอกแคบซือซือที่นั่งกระวนกระวายใจอยู่หลังเกวียนขนสินค้า ลุกพรวดขึ้นทันทีเมื่อสายตาเห