Todos los capítulos de ตอนจบของสตรีตัวแทน: Capítulo 21 - Capítulo 30

เสียงประทัดและเครื่องดนตรีมงคลดังกึกก้องไปทั่วถนนหน้าจวนตระกูลกู้ ทว่าบรรยากาศภายในโถงพิธีอันโอ่อ่ากลับมิได้ชื่นมื่นอย่างที่ควรจะเป็นแม้กระทั่งในยามที่ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวของตระกูลฉินเคลื่อนมาเทียบ กู้มู่เฉินก็ไม่แม้แต่จะยอมก้าวเท้าออกไปรับตัวเจ้าสาวตามธรรมเนียม ชายหนุ่มส่งเพียงคำสั่งสั้นๆ ผ่านพ่อบ้านออกมาว่า‘ในเมื่อนางก้าวเข้ามาพักอาศัยอยู่ในจวนแห่งนี้นานแล้ว ก็อย่าได้ทำเรื่องยุ่งยากวุ่นวายให้มากความ’ฉินหยวนหยวนในชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองอร่าม จำต้องสะกดกลั้นความอับอาย ก้าวเดินข้ามกระถางไฟเข้ามาในโถงใหญ่ด้วยตนเอง ทว่าเมื่อถึงฤกษ์มงคลกราบไหว้ฟ้าดินเบื้องหน้าแท่นบูชา ข้างกายของนางกลับมีเพียงความว่างเปล่า ไร้แม้แต่เงาร่างของเจ้าบ่าวผู้เป็นถึงอัครเสนาบดีเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ญาติสนิทมิตรสหาย และแขกเหรื่อทั่วทั้งเมืองหลวงต่างเริ่มหันไปซุบซิบนินทาอย่างกระซิบกระซาบ มองหน้ากันไปมาด้วยความเคลือบแคลงสงสัยพิธีมงคลสมรสอันยิ่งใหญ่ เหตุใดจึงมีเพียงเจ้าสาวยืนโดดเดี่ยวไร้เงาเจ้าบ่าวเช่นนี้?ว่ากันว่ารับภรรยาเท่าเทียม นี่คงหักหน้าฮูหยินน้อยตระกูลเว่ยสินะนั่นสิไม่เห็นเงาฮูหยินน้อยเลยนี่นาหรืออันท

สามวันเต็มผ่านไป กู้มู่เฉินไม่เคยย่างกรายกลับเข้ามาเหยียบในจวนตระกูลกู้แม้แต่ก้าวเดียวทว่าภายในจวนกลับหาได้มีความสงบสุขไม่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความวุ่นวายโกลาหล เมื่อฉินหยวนหยวนที่เพิ่งผ่านพ้นคืนวันมงคลอันน่าอัปยศ เริ่มเผยธาตุแท้ วางอำนาจบาตรใหญ่ชี้นิ้วสั่งการบ่าวไพร่ราวกับตนเองเป็นเจ้าชีวิต“เปลี่ยนผ้าม่านกับเครื่องเรือนพวกนี้ออกให้หมด!” ฉินหยวนหยวนยืนกอดอก เชิดหน้าสั่งการด้วยน้ำเสียงแหลมสูง “รื้อดอกไม้ที่เว่ยหลินอันเคยปลูกทิ้งไปให้สิ้นซาก เอาดอกโบตั๋นกับต้นไม้มงคลมาลงแทน ยามนี้ข้าคือนายหญิงตัวจริงของจวนอัครเสนาบดี คำสั่งของข้าถือเป็นที่สุด หากใครกล้าขัดขืน ข้าจะสั่งโบยแล้วไล่ออกไปให้หมด!”พ่อบ้านใหญ่ยืนกุมมือสงบนิ่ง ไม่เอ่ยปากคัดค้านแม้แต่ครึ่งคำ เขาเพียงพยักหน้าสั่งให้บ่าวไพร่ทำตามที่นางต้องการอย่างว่าง่าย ทว่าในมือกลับแอบถือสมุดเล่มเล็กคอยจดบันทึกพฤติกรรมและมูลค่าเงินที่นางใช้จ่ายทุกอย่างเอาไว้อย่างละเอียด... รอให้นายน้อยกลับมาสะสางบัญชีแค้นด้วยตนเองเถิด ถึงเวลานั้นเขาจะกางสมุดเล่มนี้ให้อ่านทุกตัวอักษร!“แล้วสมุดบัญชีกับกุญแจคลังเล่า อยู่ที่ใด!” ฉินหยวนหยวนหันขวับมาตวาดถามพ่อบ้านใ

เมื่อสะสางคดีเรื่องคดีที่ตนเองเป็นคนจัดการทั้งหมดเสร็จ กู้มู่เฉินก็ก้าวเท้าเข้าสู่คุกหลวงของกรมอาญาด้วยใบหน้าเย็นชา บรรยากาศภายในคุกใต้ดินทั้งชื้นแฉะและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เขาตั้งใจจะมาดูจุดจบของฉินหยวนหยวนและกำชับให้ผู้คุมลงทัณฑ์นางอย่างสาสมกับความผิดทว่าเมื่อมาถึงหน้าห้องขังเดี่ยว เขากลับพบว่าฉินหยวนหยวนนั่งอยู่บนฟูกฟางอย่างสุขสบาย ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนหรือการถูกไต่สวนทรมานอย่างที่นักโทษคนอื่นเผชิญแม้คนเถื่อนจะเห็นภาพนางแล้วชี้ว่านางเป็นตัวก่อความวุ่นวาย แต่ก็ไม่อาจเอานางลงโทษได้งั้นหรือกู้มู่เฉินปรายตามองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเคียดแค้นชิงชัง “หึ... เจ้านับว่าฉลาดหลักแหลมดีนี่”ฉินหยวนหยวนที่นั่งรอคอยการมาถึงของเขา ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นคลี่ยิ้มระรื่น ในมือของนางถือตราหยกประทับตำแหน่งฮูหยินตราตั้งพระราชทานที่ได้รับพระราชทานมา ตราหยกนี้ตามกฎมณเฑียรบาลสามารถใช้ละเว้นโทษตายหรือโทษทัณฑ์หนักในคดีหลวงได้หนึ่งครั้ง และนั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่นางคว้าเอาไว้เพื่อความอยู่รอด“ต้องขอบคุณท่านพี่กู้ที่มอบตำแหน่งและตราหยกอันล้ำค่านี้ให้แก่ข้าเจ้าค่ะ...” ฉินหยวนหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยแฝงแววเย้

สายลมหนาวแห้งแล้งเหนือผืนทรายด่านหานกวนพัดกรรโชก หอบเอาละอองฝุ่นทรายโปรยปรายลงบนป้ายวิญญาณไม้ที่สลักอย่างลวก ๆ กู้มู่เฉินยังคงคุกเข่ากอดป้ายวิญญาณของอดีตพ่อตาไว้แนบอก ร่างกายซูบผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แววตาว่างเปล่าไร้ประกายชีวิตดั่งคนตายที่ยังหายใจหลินเฮ่อที่ยืนมองสภาพทรุดโทรมของผู้เป็นนายอยู่นาน ทนดูความเวทนานี้ต่อไปไม่ไหว จึงตัดสินใจก้าวเข้ามาเตือนสติด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“นายน้อยขอรับ... แม้ท่านแม่ทัพเว่ยจะสิ้นลมหายใจไปแล้ว ทว่าจนถึงบัดนี้ พวกเราก็ยังไม่พบร่างหรือเบาะแสการเสียชีวิตของฮูหยินน้อยเลยมิใช่หรือขอรับ... ในเมื่อยังไม่พบศพ ย่อมหมายความว่านางยังมีชีวิตอยู่ที่ใดสักแห่งบนแผ่นดินนี้! ไม่สู้พวกเราออกเดินทางตามหานางต่อไปดีหรือไม่ขอรับ”คำว่า ‘นางยังมีชีวิตอยู่’ เปรียบดั่งประกายไฟดวงเล็กที่จุดวาบขึ้นมากลางความมืดมิดในหัวใจที่ตายด้านไปแล้วของกู้มู่เฉินชายหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยแดงก่ำและแห้งผากเริ่มมีประกายแห่งความหวังผุดพรายขึ้นมาอีกครา ริมฝีปากที่แห้งแตกขยับเอ่ยเสียงสั่นเครือ“ถูกของเจ้า... หลินอันยังไม่ตาย นางยังคงรอข้าอยู่... ดี! ออกเดินทางตามหานาง พลิกแผ่น

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ท้องฟ้าเหนือหุบเขาหนานฉู่สดใส สายลมพัดพากลิ่นหอมของแมกไม้และสมุนไพรโชยมาเป็นระยะครรภ์ของเว่ยหลินอันล่วงเข้าสู่เดือนที่หก หน้าท้องที่เคยแบนราบตอนนี้นูนเด่นกลมกลึงอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณของนางกลับมาเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล บาดแผลจากแส้หวายและคมตะปูในอดีตถูกโอสถทิพย์ของผู้เฒ่าเซี่ยลบเลือนจนแทบไม่หลงเหลือร่องรอย จนนางขอให้ท่านผู้เฒ่าสอนเพื่อจะนำไปทำโอสถประทินโฉมให้กับสตรี“นังหนู...ปกติข้าไม่สั่งสอนผู้ใดหรอกนะจะบอกให้”“ท่านปู่...” เสียงหวานออดอ้อน สุดท้ายผู้เฒ่าเซี่ยก็ใจอ่อน“เอาเถอะเห็นแก่หลานข้าในท้อง จะให้เจ้านำสูตรนี้ไปทำมาหากินเลี้ยงหลานข้า”เมื่อได้สูตรยาแล้ว ร่างบอบบางกำลังนั่งเอนหลังเคี้ยวผลไม้เชื่อมรสเปรี้ยวอมหวานดวงตาเป็นประกาย พลางทอดสายตามองดูซือซือกำลังง่วนอยู่กับการช่วยตากสมุนไพรอยู่ที่ลานหน้าเรือนสี่ประสานทว่าทันใดนั้น สายตาของนางก็สะดุดเข้ากับเงาร่างของชายผู้หนึ่งที่ก้าวพ้นแนวไผ่เข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วบุรุษผู้นั้นสวมชุดผ้าหยาบขาดวิ่น หนวดเครารุงรังเต็มใบหน้า ฝุ่นดินเปรอะเปื้อนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สภาพสะบักสะบอมอิดโรยราวกับรอนแรมเดินทาง