Todos los capítulos de ตอนจบของสตรีตัวแทน: Capítulo 31 - Capítulo 40

“ข้าจะตั้งชื่อให้หลานชายตัวน้อยว่า ‘อันหรัน’... เขาจะได้เติบโตอย่างปลอดภัย สงบสุข และแคล้วคลาดจากภยันตรายทั้งปวง” เว่ยลู่เซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข พลางหันไปปรึกษาสหายรักที่กำลังนั่งคัดแยกตัวยา“อืม... ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง นังหนูนั่นได้ตัวยาหายากในมือข้ายื้อชีวิตไม่รู้เท่าไหร่ หลานข้าชื่อนี้นับว่าดีแล้ว ข้ายังไม่รู้จะทำยานั้นได้อีกหรือไม่ สมุนไพรหายาก เหลือแค่ไปปล้นคลังยาของวังหลวงแล้ว” เขามองไปทางในห้องพักของนาง แววตาฉายความสงสารระคนทอดถอนใจ“นังหนูอันเอ๋อร์ชะตาอาภัพนัก ตั้งแต่เล็กยอมเอาตัวเข้าแลกแบกเจ้าเด็กแซ่กู้นั่นฝ่ากองเพลิงจนแขนซ้ายเป็นแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัว แต่เจ้าเด็กบัดซบนั่นดันตาบอดจำไม่ได้เสียนี่ว่าผู้ใดคือผู้มีพระคุณตัวจริง!”เว่ยลู่เซียนถอนหายใจยาว “ข้ากับลูกสาวรู้ดีแก่ใจ... เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ วาสนาด้ายแดงหากสวรรค์มิได้ถักทอผูกพันกันมาแต่ชาติปางก่อน มีหรือจะครองคู่กันจนแก่เฒ่าได้ เป็นข้าเองที่สงสารกู้มู่เฉิน ตั้งแต่เกิดมาข้าไม่เคยเห็นเด็กรุ่นหลังคนใดที่มีปณิธานแน่วแน่อยากช่วยเหลือบ้านเมืองและราษฎรเท่าเขาข้ารู้ว่าลูกสาวข้ารักเขา ทว่าก็ไม่อาจใช้คำว่าบุญค

ความรู้สึกผิดที่เกาะกุมหัวใจมานานหลายปี พลันถูกทลายลงด้วยแสงสว่างแห่งความหวังอีกครั้ง เมื่อเบาะแสบางอย่างผุดขึ้นมากู้มู่เฉินกำหมัดแน่น สองมือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นระคนตื้นตัน... ในเมื่อโลงศพใต้ผืนทรายว่างเปล่า ย่อมหมายความว่าแม่ทัพเว่ยลู่เซียนยังมิได้สิ้นชีพอย่างที่บันทึกไว้!และอาจจะมีคนพาตัวพ่อตาหลบหนีออกจาก ด่านหานกวนในคืนนั้น ปลายทางย่อมหนีไม่พ้นการไปสมทบกับเว่ยหลินอันที่ไหนสักแห่งบนแผ่นดินนี้อย่างแน่นอนก้อนหินหนักอึ้งและความรู้สึกผิดบาปที่คอยกัดกร่อนทับถมอยู่ในอกมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ถูกระบายออกจนหมดสิ้น ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาคมกริบเปล่งประกายมุ่งมั่นอีกครั้งท่านแม่ทัพเว่ย หลินอัน รอข้า ชาตินี้ข้าอยากชดใช้ทุกสิ่งให้เจ้าทั้งหมด ข้าจะเป็นวัวเป็นม้าให้เจ้า“หลินเฮ่อ!” กู้มู่เฉินหันไปสั่งการองครักษ์คนสนิทเสียงเข้ม “สั่งคนของเราทั้งหมดให้แกะรอยเส้นทางลงใต้จากด่านหานกวนอย่างละเอียดทุกฝีก้าว อย่าให้คลาดสายตาแม้แต่หมู่บ้านเดียว!”“ขอรับนายท่าน!”กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอีกหกเดือนเต็ม เครือข่ายสายข่าวลับที่กู้มู่เฉินฝังไว้ตามโรงน้ำชา โรงเตี๊ยม บ่อนพนัน และหอนางโลม

หลินเฮ่อแทรกฝูงชนจนมายืนอยู่หน้าแถวได้สำเร็จ ก่อนจะก้มตัวลงเอ่ยต่อรองกับบุตรชายเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้มประจบ“คุณชายน้อยสุดหล่อ... นายท่านของข้าอยากได้สินค้าทั้งหมดของท่าน โดยเสนอให้ราคากระปุกละห้าร้อยตำลึง ท่านเห็นว่าอย่างไรขอรับ”คำว่า ‘ห้าร้อยตำลึง’ ทำให้อันหรันตาโตเป็นประกาย รีบยกมือน้อย ๆ ขึ้นมากางนับนิ้วป้อมทันที นับไปนับมาจนนิ้วมือทั้งสองข้างไม่พอใช้ก็เริ่มปวดหัวตุบ ๆ... ทว่าเมื่อคำนวณในหัวได้ว่าสิบกระปุกรวมกันเป็นเงินตั้ง ห้าพันตำลึง!เจ้าก้อนแป้งก็ตื่นตะลึงจนอ้าปากค้าง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึมประดุจพ่อค้าใหญ่ “พี่ชายนับว่าท่านตาถึงยิ่ง...อย่างไรข้าก็หล่อที่สุดในเมืองนี้ การค้าเช่นนี้โปรดรอตรงนี้สักครู่ ข้าจะเข้าไปเจรจากับท่านแม่ก่อน!”เพราะท่านแม่เคยเอ่ยชมว่าเขาหล่อเหลาและฉลาดเฉลียวหาเงินเก่ง จึงมอบหน้าที่เรียกลูกค้าหน้าร้านให้ พร้อมสัญญาว่าจะแบ่งส่วนแบ่งยอดขายของวันนี้ให้เขาหนึ่งในสิบส่วน! ดังนั้นหากใครให้ราคามาก เงินส่วนแบ่งก็ย่อมมาก เมื่อเงินรวมมาก ส่วนแบ่งของเขาก็ยิ่งมหาศาลน่ะสิ!ฮะฮ้า...ใครจะฉลาดเท่าอันหรันอีกเล่า!ไม่ได้การ... เพื่อค่าขนมกุ้ยฮวาและเป็ดย่างจานใหญ่ท

กู้มู่เฉินมองดูท่าทางวางก้ามของหลงจู้น้อยตรงหน้าแล้วพลันลอบอมยิ้ม หัวใจที่เคยด้านชาพองโตจนแทบล้นอก ช่างถอดแบบความทะนงตนและสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาในวัยเยาว์ออกมาไม่มีผิดเพี้ยนชายหนุ่มประสานมือ วางท่าทีสุขุมแล้วเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลระคนเอ็นดู “ว่าอย่างไรเล่าท่านหลงจู้น้อย... ข้อเสนอของข้าที่ให้คนไปแจ้ง ท่านพิจารณาเห็นเป็นอย่างไรบ้าง”อันหรันกอดอกแน่น ยืดพุงกลม ๆ ขึ้นเล็กน้อยพลางทำสีหน้าเคร่งขรึมประหนึ่งผู้ทำการค้ามาจนช่ำชอง“ข้อเสนอของท่านนับว่าน่าสนใจยิ่ง... แต่กฎย่อมต้องเป็นกฎ หออันหรันของพวกเรายืนหยัดอยู่ได้จนมีชื่อเสียงโด่งดัง ก็เพราะรักษาสัจจะและกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด ท่านเสนอราคาสูงลิ่วจนคนแถบนี้ไม่มีโอกาสได้สินค้า หากวันข้างหน้าท่านย้ายหนีไปแล้วไม่กลับมาซื้ออีก มิเท่ากับว่าร้านของข้าต้องสูญเสียลูกค้าประจำในเมืองนี้ไปหรอกหรือ!”เจ้าก้อนแป้งเว้นจังหวะ ถอนหายใจอย่างหนักใจ ก่อนจะโบกมือป้อมให้เสิ่นซูยกหีบไม้มาวางลงบนโต๊ะ“ด้วยเหตุนี้... ท่านแม่คนงามของข้าจึงยอมควักเนื้อ ตัดใจนำครีมบัวหิมะพันปีในส่วนสะสมของข้าออกมาให้ข้าเป็นผู้เจรจากับท่านด้วยตนเอง!”“เพราะข้าเห็นว่าท่านเป็นลูกค

เมื่อเสิ่นซูนำความเรื่องการปรากฏตัวของกู้มู่เฉินมารายงานอย่างละเอียดตามที่ผู้เฒ่าเซี่ยกับแม่ทัพเว่ยสั่ง บรรยากาศภายในห้องหนังสือด้านหลังหออันหรันกลับมิได้ตึงเครียดอย่างที่คิดเว่ยหลินอันวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้ ใบหน้างดงามหมดจดผุดผ่องไร้ร่องรอยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่สวยนิ่งสงบดั่งผืนน้ำไร้ระลอกคลื่นในอดีตนางอาจเคยเจ็บปวดเจียนตายเพราะความรัก ทว่ายามนี้นางผ่านพ้นความเป็นความตายมาแล้ว จิตใจจึงแข็งแกร่งดั่งหินผา ซ้ำยังรู้สึกว่าการที่เขาดั้นด้นมาพบเห็นนางในยามนี้ก็ดีเหมือนกัน...นางอยากให้เขาเห็นกับตาตนเองว่า ชีวิตที่ปราศจากเขานั้น นางมีความสุขและสุขสบายเพียงใด หาได้ตกต่ำจนต้องวิ่งโร่ซมซานกลับไปร้องขอความเมตตาจากเขาไม่!“คุณหนูทำอย่างไรดีเจ้าคะ...พวกเขาสืบมาขนาดนี้แล้ว ต่อไปคงรู้ว่าแม่ทัพเว่ยยังไม่ตาย”“ไม่ตายแล้วอย่างไร ไม่ใช่ว่าที่ต้าฉินก็ล้างมลทินให้ท่านพ่อแล้วหรือ เจ้าคิดมากมายสิ่งใดกัน”นางนึกถึงช่วงที่ขอร้องเขากลับไม่ยินยอมช่วยเหลือบิดา แต่เมื่อจากมาเขาเพิ่งคิดได้หรือคาดว่าสายไปเสียแล้ว“เราต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ หรือไม่ ข้ากลัวเขาจะมาระรานพวกเราเจ้าค่ะ”“หากเป็นเช่นนั้น... ข้ายิ่