Todos os capítulos de ตอนจบของสตรีตัวแทน: Capítulo 51 - Capítulo 60

อันหรันส่ายหน้าดุ๊กดิ๊ก รู้สึกว่าตนเองเกิดมาแล้วเลือกบิดาไม่ได้ ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!เพื่อคลายความเครียดในจิตใจ เจ้าตัวแสบจึงเลิกสนใจเรื่องบิดาหน้าโง่ หันมาใช้สองมือป้อมปีนป่ายขึ้นไปตามกิ่งไม้สูง เอื้อมมือเด็ดผลซานจาสีแดงสดลูกโตเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มป่อง รสชาติเปรี้ยวอมหวานช่วยให้เด็กน้อยอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา จากนั้นจึงรีบปลดชายเสื้อคลุมออกมาทำเป็นห่อผ้าเล็ก ๆ เด็ดผลซานจาชั้นดีเก็บสะสมไว้อีกเต็มห่อใหญ่ ตั้งใจจะนำกลับไปฝากท่านแม่คนงามของตนที่ในเรือน!เว่ยหลินอันนั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าของกู้มู่เฉินที่เริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาทีละน้อยหลังจากยาถอนพิษออกฤทธิ์ขับไอพิษดำคล้ำออกไปจนหมด ดวงตาคู่สวยคู่นั้นทอดมองเขาอย่างสงบ ก่อนจะเริ่มเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำเมื่อเขาลืมตาขึ้นนางจึงยื่นน้ำให้เขาจิบ ผู้เฒ่าเซี่ยกับบิดาของนางก็นั่งอยู่ด้วย“ตอนนั้นข้ายังเด็กนัก เพิ่งเริ่มฝึกวรยุทธ์และวิชาตัวเบากับท่านพ่อได้เพียงเล็กน้อย แต่ยามที่เห็นเพลิงลุกไหม้ตำหนักตากอากาศและมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งติดอยู่ข้างใน ข้ากลับไม่คิดกลัว วิ่งเร็วฉิวฝ่ากองไฟเข้าไป ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดึงตัวท

ตลอดสามปีที่พวกท่านเร้นกายหลบลี้ออกจากต้าฉินมา ยามนี้ราชสำนักเน่าเฟะจนแทบถึงก้นบึ้ง กุ้ยเฟยกำลังใช้เส้นสายทุกวิถีทางเพื่อกรุยทางลักลอบนำตัวอดีตองค์รัชทายาทกลับคืนสู่วังหลวง หวังจะทวงคืนอำนาจและผลักดันให้ขึ้นครองบัลลังก์มังกรอย่างเบ็ดเสร็จ”“เหอะ...เจ้าเด็กเหลือขอนั่นหรือจะนั่งบนนั้นได้” เว่ยลู่เซียนสบถออกมา“เจ้านั่นมีมารดาฉลาด แต่ตนเองขลาดเขลา ใช้แต่ผู้หญิงกรุยทาง ไม่เคยได้ลงมือทำด้วยตนเอง” องค์ชายใหญ่โจวชิงเฉิงเอ่ย“เหอะ... มันจะได้กลับคืนสู่เมืองหลวงเพื่อเสวยสุขบนบัลลังก์หรือไม่ ย่อมต้องข้ามศพข้าไปก่อน!”กู้มู่เฉินเค่นเสียงต่ำในลำคอด้วยความเคียดแค้นชิงชัง เพลิงโทสะที่สุมแน่นในอกปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงใบหน้าของบุรุษสารเลวที่ร่วมมือกับกุ้ยเฟยวางแผนทำลายชีวิตครอบครัวของเขาทว่าในขณะที่สายตากำลังลุกโชนไปด้วยไอสังหาร มือหนาที่หยาบกร้านของอดีตอัครเสนาบดีหนุ่มกลับกอบกุมฝ่ามือนุ่มนิ่มของเว่ยหลินอันเอาไว้แน่น ไม่ยอมคลายออกแม้แต่เสี้ยวชั่วลมหายใจเดียวเว่ยหลินอันพยายามจะดึงมือกลับหลายครา แต่แรงยึดเหนี่ยวของเขากลับเหนียวแน่นดั่งกาวประสาน ยิ่งนางขืน เขายิ่งกระชับฝ่ามือแน่นขึ้นจนแทบไร้

ถ้อยคำรายงานของทหารลาดตระเวนเปรียบดั่งศรพิษนับพันดอกที่พุ่งเข้าปักกลางอกของฮ่องเต้โจวหลุนอย่างจัง ร่างในชุดคลุมมังกรซวนเซทรุดฮวบลงบนบัลลังก์ทองคำ สองตาเบิกค้างอย่างเหม่อลอย ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย... จบสิ้นแล้ว บัลลังก์มังกรที่เขาหวงแหนและเข่นฆ่าผู้คนเพื่อแย่งชิงมา บัดนี้ไม่มีที่ให้เขานั่งอยู่อีกต่อไป!ความโกลาหลระเบิดขึ้นทั่วท้องพระโรง เหล่าขุนนางกังฉินที่เคยประจบสอพลอต่างแย่งชิงกันวิ่งหนีตาย ถอดหมวกขุนนางโยนทิ้งเพื่อเอาตัวรอด ไม่มีใครคิดจะอยู่รอรับคมดาบของพยัคฆ์แห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬแม้แต่คนเดียวทว่าท่ามกลางความวุ่นวายที่ทุกคนวิ่งเตลิดออกไป กลับมีเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งก้าวสวนเข้ามาอย่างเชื่องช้าและสง่างามเสียงลากชายกระโปรงผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์ดังก้องกังวานไปตามพื้นหินขัด สตรีนางนั้นสวมชุดธรรมดาไร้เครื่องประดับหรูหรา ใบหน้าซีดเซียวทว่ายังคงเค้าความงดงามสูงส่ง นัยน์ตาคู่นั้นเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ฮ่องเต้โจวหลุนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาพร่ามัว ลำคอตีบตันจนเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นคำ“ฮะ... ฮองเฮาหรือ... นั่นเจ้าจริง ๆ หรือ...”เขามิได้พบหน้านาง

ทันทีที่สะสางเรื่องราววุ่นวายในวังหลวงเสร็จสิ้น กู้มู่เฉินก็ไม่รอช้า ชายหนุ่มควบม้าเร็วฝุ่นตลบมุ่งตรงดิ่งมายังจวนตระกูลเว่ยในทันทีเพราะนางยืนกรานหนักแน่นว่าจะไม่ยอมย่างกรายกลับไปเหยียบจวนตระกูลกู้อีกเป็นอันขาด นางย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดอยู่เสมอว่า พวกเขาหย่าขาดจากกันไปนานแล้ว!ตึกๆๆ!กู้มู่เฉินสาวเท้ายาววิ่งเข้ามาถึงหน้าเรือนนอนของนาง ทว่ายังไม่ทันที่มือหนาจะได้แตะบานประตู ร่างกลมป้อมของอันหรันก็ก้าวออกมายืนกอดอก ขวางทางเข้าไว้เต็มตัว แววตากลมโตจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง“ท่านจะมาทำไมอีก... ไยไม่รีบกลับจวนตระกูลกู้ของท่านไปเสีย!”“หรันเอ๋อร์คนดีของพ่อ...” กู้มู่เฉินรีบย่อตัวลงนั่งคุกเข่า สบตากับบุตรชายด้วยความเว้าวอน “พ่ออยากอยู่กับเจ้าและมารดาของเจ้า พ่อคิดถึงพวกเจ้าใจแทบขาดแล้ว”“เหอะ! ฝันกลางวันไปเถอะ!” อันหรันแค่นเสียงสูง เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง “ตัวข้าแซ่เว่ย มีนามว่าเว่ยอัน หรัน! ภายภาคหน้าข้ายังต้องสืบทอดสายเลือดและจวนตระกูลเว่ยให้ท่านตา ส่วนท่านแซ่กู้ ก็จงรีบกลับบ้านแซ่กู้ของท่านไปเดี๋ยวนี้!”วันนี้เขาเพิ่งไปนั่งกินขนมที่โรงน้ำชากลางเมืองมา นักเล่าเรื่องกำลังเล่าถึงช่วงเว

“นายท่านไม่สบายหนักมาสองวันแล้วขอรับ พิษไข้ขึ้นสูงจนตัวร้อนดั่งถ่านไฟ แต่ไม่ว่าข้าน้อยจะอ้อนวอนอย่างไร นายท่านก็ดื้อรั้นไม่ยอมกลับจวนไปหาหมอดีๆ ข้าวปลาไม่ยอมกิน เอาแต่นอนเพ้อเรียกหาแต่นายหญิงกับคุณชายน้อยทั้งวันทั้งคืนเลยขอรับ!”“หลิน... หลินอัน...ข้ารักเจ้า พ่อขอโทษ... หรันเอ๋อร์...”เสียงพึมพำแหบพร่าหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก ดวงตาคมที่พร่ามัวพยายามจะลืมขึ้นมองชายกระโปรงของนาง มือหนาที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมออกมาไขว่คว้า ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงจนตกลงกระแทกพื้นดัง ตุบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะแน่นิ่งไปทั้งที่ยังจับไข้สูงเว่ยหลินอันยกสองมือขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบๆ พลางสูดหายใจเข้าลึกอย่างระอาใจเหลือแสนบุรุษผู้นี้... ทั้งโง่เขลา ทั้งดื้อรั้น หัวแข็งยิ่งกว่าลาโง่ไม่มีผิดเพี้ยน! ยามมีอำนาจก็โง่งมจนน่าโมโห ยามจะง้อคนก็ใช้วิธีสิ้นคิดจนพาตัวเองเกือบตายเช่นนี้!“เสิ่นซู! หลินเฮ่อ!” เว่ยหลินอันตวาดเสียงห้วน สะบัดหน้าหนีด้วยความหงุดหงิด“พวกเจ้าสองคนมัวยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบไปลากคอเจ้าตัวปัญหานี้เข้าไปในเรือนพักด้านข้าง แล้วไปตามท่านปู่เซี่ยมาต้มยาขับพิษไข้ให้เขาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่จะกลายเป็นผีเฝ้าห