Todos los capítulos de ตอนจบของสตรีตัวแทน: Capítulo 41 - Capítulo 50

“ข้าน้อยส่งยอดฝีมือลอบปีนกำแพงศาลาว่าการแล้วขอรับ...” หลินเฮ่อถอนหายใจยาวพลางบ่นอุบ “แต่เขตว่าการของหนานฉู่มีเวรยามและค่ายกลป้องกันแน่นหนาจนแทบไม่มีช่องโหว่ คนของเราเกือบถูกจับได้จึงต้องรีบถอนกำลังออกมาก่อน... แคว้นหนานฉู่นี้นับว่ามีระเบียบแบบแผนและการปกครองที่ดีกว่าต้าฉินมากเลยนะขอรับนายท่าน ข้าน้อยยังแอบคิดเลยว่าตัวเองเกิดผิดแคว้นแท้ ๆ...”“หุบปาก!”กู้มู่เฉินตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน เส้นเลือดบนขมับปูดโปน ทว่าแม้โทสะจะพลุ่งพล่านเพียงใด ในดินแดนต่างแคว้นที่ไร้อำนาจคอยหนุนหลัง เขากลับทำสิ่งใดไม่ได้เลย นอกเสียจากต้องอดทนกล้ำกลืนความทรมานและรอคอยให้ถึงวันนัดหมายอีกสี่วันข้างหน้าเท่านั้น!“อีกอย่างขอรับนายน้อย มีคนขวัญกล้าคิดอยากตามไปขโมยสูตร จากนั้นเดินหลงไปมาอยู่หลายคืนสุดท้ายก็เป็นลมตายไปเองขอรับ”“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ”“ขอรับ”กู้มู่เฉินลูบคางพลางคิดว่า ไม่ง่ายนักหากจะเจอนาง เช่นนั้นเขาต้องทำเช่นไรกันนะก่อนถึงวันเปิดขายสินค้าใหญ่หนึ่งวัน หออันหรันจะติดป้ายประกาศพร้อมภาพวาดจำลองตัวสินค้าอย่างประณีตไว้หน้าเรือนค้า แน่นอนว่าในวันนี้หน้าร้านจึงคลาคล่ำ ไปด้วยผู้คนเนืองแ

“องค์ชายรองมอบสิ่งนี้ให้เจ้ามาหรือ”อันหรันพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น “ใช่ขอรับ! เขาให้ข้ามาเปล่า ๆ เลยนะ ต่อไปข้าจะไปขอร้องให้ท่านตากับท่านปู่เซี่ยช่วยชี้แนะวิชาให้เขาสักสองสามเรื่อง ท่านตาเก่งกาจด้านการศึกและการต่อสู้ ส่วนท่านปู่เซี่ยก็เลิศล้ำเรื่องการรักษาคน รับรองว่าพี่ชายจิ้งหยางต้องชอบใจแน่ขอรับ!”เว่ยหลินอันมองดูสีหน้าร่าเริงแจ่มใส ไม่ได้มีร่องรอยตื่นตระหนกหรือสงสัยในชาติกำเนิดของตนเองแม้แต่น้อย นางก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในเมื่อบุตรชายไม่ได้คิดมากหรือหวั่นไหว นางก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากปิดบังหรือสร้างความกังวลใจให้เด็กน้อย“จริงสิท่านแม่...” อันหรันทำหน้ามุ่ยพลางยกมือป้อมกอดอก ฟ้องมารดาอย่างจริงจัง “เมื่อครู่มีบุรุษแซ่กู้ผู้หนึ่ง มาบอกข้าหน้าตาเฉยว่าเขาทำภรรยาหล่นหายไป! หนำซ้ำยังวาดรูปหน้าตาคล้ายท่านแม่มายื่นให้ข้าดูอีกด้วย ฝีมือวาดภาพก็ใช้ไม่ได้ เบี้ยวไปเบี้ยวมา ลายเส้นหยาบกระด้างสิ้นดี ทั้งยังใช้ลูกไม้ตื้นเขินปานนั้น คิดจะหลอกเด็กอย่างข้าหรือไร! ข้าดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเขาแค่หาเรื่องอยากจะมาเกี้ยวท่านแม่คนงามของข้าต่างหากเล่า!”เจ้าตัวแสบถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้าอย่างเหน

นางกวาดสายตามองไปรอบร้านอย่างวางอำนาจ ไร้ซึ่งการเกรงกลัวใด ๆ“ไปบอกเจ้าของร้านของพวกเจ้าให้ออกมาคุยกับข้าเดี๋ยวนี้! ข้าต้องการครีมบัวหิมะทั้งหมด!” สตรีสูงศักดิ์ตวาดเสียงแหลม แต่กลับไม่มีใครขยับเสิ่นซูที่เข้ามาดูแลนายน้อยรีบเข้ามาระงับเหตุ ก้าวออกมารับหน้า ประสานมือเอ่ยตอบเสียงเรียบ “เรียนท่านลูกค้า วันนี้สินค้าทั้งหมดจำหน่ายหมดเกลี้ยงแล้วขอรับ”“ข้าไม่เชื่อ! จะหมดเร็วปานนี้ได้อย่างไร!” องค์หญิงแคว้นซีหลันตวาดลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาลร้านนี้ไม่ใช่จะมีของขายทุกวัน แต่นางให้คนมาซื้อกลับไม่ได้ของกลับไปสักครั้ง“พวกเจ้าคิดว่าคนแคว้นซีหลันอย่างพวกข้าไม่มีปัญญาจ่ายเงินซื้อหรือไร! รีบเอาครีมบัวหิมะในคลังออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้น... ข้าจะสั่งคนทุบทำลายร้านนี้ให้ราบ แล้วลากคอเจ้าของร้านออกมาจัดการบีบให้ตายคามือ!”เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายและการข่มขู่หน้าร้าน ม่านหลังร้านก็ถูกเลิกขึ้น ร่างระหงสะโอดสะองของเว่ยหลินอันก้าวเดินออกมาอย่างสงบนิ่ง ดวงหน้างดงามผุดผ่องดั่งดวงจันทร์วันเพ็ญสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่งแม้แต่แขกสูงศักดิ์ยังรู้สึกริษยาเต็มทีทว่าความงามอันเฉิดฉายนั้น กลับดึง

“ฮึก... ท่านปู่เซี่ย ท่านแม่จะตายหรือไม่ขอรับ...” อันหรันโผเข้ากอดขาผู้เฒ่าเซี่ย น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มกลมด้วยความหวาดผวา “...ข้าไม่มีบิดาก็อยู่ได้ แต่ข้าจะไม่มีท่านแม่ไม่ได้นะขอรับ!”คำตัดพ้อทั้งน้ำตาของเด็กน้อยดั่งมีดกรีดเฉือนขั้วหัวใจของกู้มู่เฉินจนเจ็บร้าว ชายหนุ่มกอดร่างไร้สติของนางแน่นขึ้น... หากเขาได้บุตรชายคืนมา แต่ต้องสูญเสียนางไปตลอดกาล เขาก็ไม่มีวันมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เช่นกัน!“ว่าอย่างไร... เจ้าจะคายยาถอนพิษออกมาหรือไม่!” เว่ยลู่เซียนบีบลำคอหนาแน่นขึ้นจนกระดูกลั่นกร๊อบ“มะ...ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้...” องค์ชายซีหลันเค้นเสียงหอบหายใจติดขัด “แต่กู่แมงมุมชนิดนี้มันแค่ป้องกันตัวแทนข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจส่งมันทำร้ายคน...แล้วพิษมันไม่มีทางแก้ต่างหาก!”คำว่า ‘ไม่มี’ ทำเอาทุกคนในที่นั้นหน้าซีดเผือด เว่ยลู่เซียนซัดฝ่ามืออัดเข้ากลางอกองค์ชายซีหลันจนกระเด็นไปกระแทกเสากระอักเลือดคำโต!“ตาเฒ่าเว่ย พอก่อน!” ผู้เฒ่าเซี่ยร้องห้ามเสียงเครียด “ความแค้นนี้ค่อยกลับมาสะสาง รีบพานังหนูกลับไปรักษาชีวิตก่อน!”เว่ยลู่เซียนรีบดึงสติ หันกลับมาช้อนอุ้มร่างบุตรสาวขึ้นแนบอก ส่วนผู้เฒ่าเซี่ยคว้าอุ้มอันหรัน ทั้งส

‘เจ้าช่วยชีวิตข้าเอาไว้... ต่อไปในวันข้างหน้า จงถือป้ายหยกชิ้นนี้มาหาข้า แล้วพวกเรา... จะแต่งงานกัน’หลังจากนั้น ภาพความทรงจำก็ตัดวับไป... นางสลบไสลไปด้วยความเหนื่อยล้าและพิษควันไฟ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างของนางกลับนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงนอนอันหรูหราในห้องบรรทมของพระสนมผู้สูงศักดิ์ในยามนั้น มือน้อย ๆ ของนางยังคงกำป้ายหยกชิ้นสำคัญนั้นไว้แน่นด้วยความหวงแหน... จนกระทั่ง พระสนมผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนทว่าแววตาลึกล้ำ ก้าวเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง แล้วเอ่ยปากขอดูและขอรับป้ายหยกชิ้นนั้นไปจากมือนาง...หลังจากวันนั้น... ป้ายหยกแห่งคำมั่นสัญญาก็อันตรธานหายไป และไม่เคยหวนกลับคืนสู่นางอีกเลย!“เฮือก!”เว่ยหลินอันสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด เสียงหอบหายใจรัวเร็ว เหงื่อกาฬไหลชโลมเปียกชุ่มทั่วแผ่นหลัง ความจริงในอดีตที่เคยถูกกาลเวลาและเล่ห์กลกลบฝัง พลันสว่างวาบขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างแจ่มชัดในเสี้ยวพริบตา!เว่ยหลินอันลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากสลบไสลไปถึงห้าวันเต็ม ร่างกายที่เคยหนักอึ้งและร้อนรุ่มดั่งถูกเพลิงผลาญกลับเบาสบายขึ้นอย่างน่าประหลาด นางค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง กวาดส