ตอนจบของสตรีตัวแทน

สายลมค่ำคืนพัดพาความเย็นเยียบผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ ทว่าความหนาวเหน็บใด ๆ ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้กับบรรยากาศภายในเรือนผิงอันเรือนท้ายจวนฝั่งทิศตะวันตกที่ถูกทิ้งร้างมานาน บัดนี้มีเพียงแสงตะเกียงดวงเล็กส่องสว่างพอให้เห็นเงาร่างบอบบางของเว่ยหลินอัน นางนั่งหลังตรงอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวเตี้ย ปลายนิ้วเรียวขาวซีดจับพู่กันตวัดตรวจตราสมุดบัญชีอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉมเรียบเฉย ไร้ความรู้สึกใดสะท้อนผ่านดวงตาดำขลับคู่นั้นเสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยหยุดลงตรงธรณีประตูกู้มู่เฉินยืนมองแผ่นหลังอันอ้างว้างของนางอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มเพิ่งทำงานราชการเสร็จและผลัดเปลี่ยนเป็นชุดลำลองผ้าไหมสีเข้ม หลายวันที่ไม่ได้เห็นหน้านาง ความคุ้นชินตลอดห้าปีทำให้เขารู้สึกโหวงเหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก ต่อให้การแต่งงานพระราชทานนี้จะเริ่มต้นขึ้นโดยปราศจากความรัก ทว่าเวลาห้าปีที่ใช้ชีวิตร่วมเรือน ย่อมก่อเกิดเป็นสายใยความผูกพันที่ไร้ชื่อเรียกขึ้นมาในใจของกู้มู่เฉินเขาเดินตรงเข้าไปหา โน้มกายลงหมายจะโอบประคองไหล่บางเพื่อเอาใจและคลายความห่างเหินทว่าเว่ยหลินอันกลับเอี้ยวตัวหลบอย่างแนบเนียน นางวางพู่กันลงในร่องจาน

เว่ยหลินอันกลับถึงจวนตระกูลกู้ในเวลาบ่ายคล้อย ทว่าความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไม่อาจทำให้นางได้พักผ่อนดี ๆ ได้นานนัก งานเตรียมพิธีมงคลสมรสที่รัดตัวดั่งเชือกฟั่นพันเป็นเกลียวแน่นจนแทบจะรัดคอเสร็จจากงานที่ท่าเรือยังมีงานอื่นรออยู่ไม่รู้จักหมดสิ้น และบ้านเดิมของตระกูลฉินเพิ่มภาระงานให้นางขึ้นมาอีกเพราะเทียบเชิญที่ต้องจัดส่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เมื่อบ่าวจากจวนสกุลฉินส่งรายชื่อแขกเหรื่อฝั่งมารดาของฮูหยินฉินเข้ามาสมทบอีกนับร้อยราย เป็นทั้งคนที่นางรู้จักและไม่รู้จักปะปนกัน แต่เรื่องเทียบเชิญต้องรอบคอบ ดีที่นางทำบัญชีเรียงลำดับชื่อตามตัวอักษร จึงทำให้ตรวจสอบงานเพื่อไม่ให้ซ้ำซ้อนกับแขกที่เชิญจากจวนตระกูลกู้ตั้งแต่ฟ้าสางจรดค่ำแม้ไม่ได้พัก นางไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว สองมือยังคงจรดพู่กันเขียนเทียบเชิญด้วยตนเองทีละแผ่นอย่างประณีต เมื่อจัดการเสร็จสิ้นจึงส่งมอบให้พ่อบ้านนำไปวางไว้บนโต๊ะในห้องหนังสือ เพื่อให้ท่านอัครเสนาบดีตรวจทานและนำไปแจกจ่ายด้วยตนเอง ความรอบคอบของนางทำให้บ่าวรับใช้ทำงานด้วยง่ายและไร้ข้อผิดพลาด ลดการถูกตำหนิจากนายท่านทำให้หลายคนยังภักดีกับฮูหยินน้อยอยู่มีเพียงบ่าวใช้แรงงานไม่

“เว่ยหลินอัน!” กู้มู่เฉินเรียกชื่อนางอย่างไม่พอใจฉินหยวนหยวนเองก็มองตรงไปยังเว่ยหลินอันแววตาไม่พอใจฉายชัดออกมา แต่อีกใจก็นึกสมน้ำหน้าที่นางโดนสามีทรยศท่ามกลางสายตากดดันของคนทั้งห้อง เว่ยหลินอันไม่เอ่ยคำด่าทอ ไม่บุกเข้ามาอาละวาดอย่างที่ใครคาดคิด นางค่อย ๆ ทรุดกายลงคุกเข่าเบื้องหน้ากู้มู่เฉินแผ่นหลังที่เคยตั้งตรงอย่างหยิ่งผยองเกร็งเครียดขึ้น ยามดวงหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมเงยขึ้นสบตาเขาหยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นมาเนิ่นนานไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้าม นางไม่ได้รีบร้อนเอ่ยเพียงแต่มองหน้าผู้เป็นสามีอย่างตัดพ้อต่อว่า เพียงแต่ไม่ได้เอ่ยออกมาให้ได้ยินเท่านั้นตลอดห้าปีที่แต่งเข้าจวนตระกูลกู้ นางไม่เคยหลั่งน้ำตาให้เขาเห็นแม้แต่หยดเดียว แม้ครั้งที่บิดาถูกให้ร้ายนางก็วิ่งหาทางช่วย ไปเยี่ยมที่คุกหลวง แต่กลับไม่ได้เป็นสตรีอ่อนแอบีบน้ำตาให้สามีเห็น หรือครั้งที่เขารับฉินหยวนหยวนให้นางจัดงานแต่งก็ยอมรับได้ นี่เป็นครั้งแรกที่นางอ่อนแอเช่นนี้“ท่านอัครเสนาบดี...” เสียงของนางสั่นเครือและแหบพร่า ทว่าทุกถ้อยคำกลับดังชัดเจนในความเงียบ“ห้าปีที่ผ่านมา ข้าไม่เคยเรียกร้องหรือขอร้องสิ่งใดจากท่านเลยแม้แต่น้อย

เสียงแส้หยุดชะงักลงพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วลานเรือนฮวาหยวนไม่มีใครกล้าปริปากเอ่ย เพียงยืนก้มหน้ารอคำสั่งเว่ยหลินอันที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนม้านั่งยาว ค่อย ๆ ฝืนยกศีรษะอันหนักอึ้งขึ้น ดวงตาพร่ามัวทอดมองไปยังบุรุษผู้เป็นสามี เขายังคงนั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ในห้องโถง คอยคุมการลงทัณฑ์อย่างเลือดเย็นมาตลอดเวลารอยยิ้มหยันผุดพรายขึ้นที่มุมปากอันซีดเซียวของนาง... ด้ายขมวดปมไม่ดีงั้นหรือ? ช่างเป็นเหตุผลที่น่าขันสิ้นดี!ผิวพรรณของฉินหยวนหยวนบอบบางยิ่งกว่าเด็กทารกแรกเกิดหรือไร เพียงแค่ปมด้ายเสียดสีจึงได้แสบร้อนจนกรีดร้องจะเป็นจะตายถึงเพียงนั้น นี่มันไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด แต่เป็นละครตบตาเพื่อหาทางลงให้สตรีดอกบัวขาวผู้นั้นอย่างหน้าด้าน ๆ ต่างหากกู้มู่เฉินลุกขึ้นยืนช้า ๆ สีหน้าของเขาฉายแววกระอักกระอ่วนและสับสนอยู่เพียงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมตามเดิม ชายหนุ่มปรายตามองร่างชุ่มเลือดของภรรยาเอกแล้วเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“พาฮูหยินน้อยกลับเรือนผิงอัน... ท่านหมอหลวง ตามไปรักษานางให้ดี อย่าให้หลงเหลือรอยแผลเป็น”ไร้ซึ่งคำขอโทษ ไร้ซึ่งการไต่ถามความเจ็บปวดใด ๆ

ผ่านไปสามวันนับแต่วันที่เว่ยหลินอันถูกลงทัณฑ์โบยด้วยแส้หวาย นางเก็บตัวพักรักษาตัวอยู่ภายในเรือนผิงอันอันเงียบสงบรวมทั้งสงัดยิ่งกว่าป่าช้าทว่าในเช้าวันถัดมาจากวันที่ถูกโบย หลังจากฝืนดื่มยาบำรุงที่ช่วยดึงพละกำลังออกมาชั่วคราว นางก็กัดฟันลุกขึ้นแต่งกาย สวมเสื้อคลุมตัวหนาปกปิดรอยเลือด แล้วพยุงร่างออกไปจัดการธุระลับนอกจวนร่วมกับซือซือโดยไม่ใช้รถม้าของตระกูลกู้เมื่อสะสางธุระสำคัญเสร็จสิ้น พลังกายที่ถูกฝืนใช้ก็หมดลงทันที นางกลับมานอนซมด้วยพิษไข้สูงถึงสองวันเต็ม แผ่นหลังและผิวเนื้ออักเสบระบมไปทั่วทั้งร่าง ทว่าเว่ยหลินอันไม่เคยปริปากร้องขอยาหรืออาหารบำรุงเลิศรสจากเรือนใหญ่แม้แต่คำเดียวภายในเรือนผิงอันมีครัวเล็ก ๆ ประจำเรือน นางให้ ซือซือต้มโจ๊กข้าวฟ่างกินกันตามมีตามเกิด อาหารเรียบง่ายไม่กี่คำในแต่ละมื้อก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่กำลังนับถอยหลังรอวันจากไปตลอดหลายวันที่ผ่านมา ซือซือวิ่งวุ่นทำหน้าที่ดูแลเช็ดตัวให้นายหญิง สลับกับลอบนำหีบสินเดิมของตระกูลเว่ยทยอยขนย้ายออกไปนอกจวนทีละหีบสองหีบข้าวของล้ำค่าถูกแปรเปลี่ยนเป็นตั๋วเงินแล้วลอบส่งตรงไปยังด่านหานกวนจนเรือนผิงอันเริ่มโล่งเตียน ทว่าบ่าวไพร่