ราวกับสวรรค์ต้องการให้หญิงสาวชดใช้กรรมอยู่ในโลกนี้อีกนานแสนนาน ผ่านไปนานนับปีซุนจือหลินในรูปแบบร่างโปร่งแสงยังคงล่องลอยอยู่รอบกายของสมาชิกในครอบครัวทุกคนอยู่เช่นนั้น รวมถึงโจวเหวินหลงด้วยเช่นกันในทุกวันซุนจือหลินจะเห็นเขาไปเคารพหลุมศพเธอพร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาเงียบ ๆ อย่างเจ็บปวด ริมฝีปากหยักที่พร่ำบอกรักเธอทุกวันพร้อมกับดอกไม้ในมือ ยิ่งทำให้วิญญาณสาวรู้สึกเสียใจและเสียดายเป็นอย่างมากแม้เธอจะเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณที่นอนนิ่งอยู่ใต้พื้นดิน แต่ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้ที่อยู่ของเธอทรุดโทรมลงแม้แต่วันเดียว เขาลงมือปัดกวาดเช็ดฝุ่นถอนหญ้ารอบ ๆ ให้ทุกวัน ก่อนจากไปไม่ลืมวางดอกไม้ที่เธอชอบเอาไว้ข้างกระถางธูปทั้งที่เขาทั้งรักและหวังดีกับเธอเช่นนี้ กลับไปเลือกเอาขยะที่มาจากเมืองหลวง นี่ดวงตาเธอมืดบอดหรืออย่างไร…ผ่านไปอีกสามปีซุนจือหลินถูกดึงให้ไปยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่งในเมืองหลวง บ้านไม้ที่ค่อนข้างเก่าแต่ยังนับว่าดูดีอยู่ ตัวบ้านไม่ใหญ่มาก พื้นที่รอบบ้านมีไม่มาก ทำให้คนที่อยู่ในที่นี่จำต้องเบียดเสียดกันพอสมควร บริเวณหน้าบ้านหลังนี้ตกแต่งด้วยสีแดงมงคล
آخر تحديث : 2026-08-25
