All Chapters of เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

ราวกับสวรรค์ต้องการให้หญิงสาวชดใช้กรรมอยู่ในโลกนี้อีกนานแสนนาน ผ่านไปนานนับปีซุนจือหลินในรูปแบบร่างโปร่งแสงยังคงล่องลอยอยู่รอบกายของสมาชิกในครอบครัวทุกคนอยู่เช่นนั้น รวมถึงโจวเหวินหลงด้วยเช่นกันในทุกวันซุนจือหลินจะเห็นเขาไปเคารพหลุมศพเธอพร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมาเงียบ ๆ อย่างเจ็บปวด ริมฝีปากหยักที่พร่ำบอกรักเธอทุกวันพร้อมกับดอกไม้ในมือ ยิ่งทำให้วิญญาณสาวรู้สึกเสียใจและเสียดายเป็นอย่างมากแม้เธอจะเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณที่นอนนิ่งอยู่ใต้พื้นดิน แต่ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยให้ที่อยู่ของเธอทรุดโทรมลงแม้แต่วันเดียว เขาลงมือปัดกวาดเช็ดฝุ่นถอนหญ้ารอบ ๆ ให้ทุกวัน ก่อนจากไปไม่ลืมวางดอกไม้ที่เธอชอบเอาไว้ข้างกระถางธูปทั้งที่เขาทั้งรักและหวังดีกับเธอเช่นนี้ กลับไปเลือกเอาขยะที่มาจากเมืองหลวง นี่ดวงตาเธอมืดบอดหรืออย่างไร…ผ่านไปอีกสามปีซุนจือหลินถูกดึงให้ไปยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่งในเมืองหลวง บ้านไม้ที่ค่อนข้างเก่าแต่ยังนับว่าดูดีอยู่ ตัวบ้านไม่ใหญ่มาก พื้นที่รอบบ้านมีไม่มาก ทำให้คนที่อยู่ในที่นี่จำต้องเบียดเสียดกันพอสมควร บริเวณหน้าบ้านหลังนี้ตกแต่งด้วยสีแดงมงคล

เปลือกตาสีไข่ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้าก่อนจะกวาดตามองไปรอบข้าง สมาชิกทุกคนในครอบครัวกำลังยืนล้อมรอบตัวเธอเอาไว้ ใบหน้าของทุกคนฉายแววเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดโดยเฉพาะผู้เป็นแม่“พ่อแม่”ซุนจือหลินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมอย่างไม่เข้าใจ พลางมองไปยังสีหน้าของคนที่ยืนอยู่รอบกายช้า ๆ อีกครั้ง แววตาของทุกคนมองเธออย่างเป็นห่วง“รู้สึกอย่างไรบ้างลูก?”อู๋สุ่ยหลิงถามลูกสาวขึ้นมาอย่างร้อนรน ปกติตอนเช้าเธอกับลูกสะใภ้และลูกสาวจะช่วยกันทำอาหารสำหรับทุกคนในบ้าน แต่วันนี้ลูกสาวกลับตื่นสาย เธอคิดว่าอยากให้เธอได้พักสักหน่อยจึงไม่ได้มาเรียก คิดว่าอีกเดี๋ยวก็คงตื่นขึ้นมาจนกระทั่งทำมื้อเช้าเสร็จแล้วยกขึ้นโต๊ะพร้อมกิน ลูกสาวก็ยังไม่ออกจากห้องจึงให้สะใภ้ใหญ่เข้ามาปลุก ทว่าลูกสาวกลับไม่ตื่นทั้งยังนอนนิ่ง เธอจึงเข้ามาปลุกเอง แต่ปลุกอยู่นานก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา ทั้งยังนอนแน่นิ่งไม่ขยับดูอย่างไรก็ผิดปกติ จึงตัดสินใจไปเรียกทุกคนในบ้านมาในทีแรกซุนไป่หานจะออกไปตามหมอในหมู่บ้านมาดูน้องสาว แต่ยังไม่ทันออกจากประตูห้องเธอก็ตื่นเสี

ในเช้าวันรุ่งขึ้นซุนจือหลินตื่นมาในเวลาตีห้าครึ่ง แม้พระอาทิตย์จะยังไม่โผล่ขึ้นมา แต่เสียงการเคลื่อนไหวของบ้านใกล้เรือนเคียงทำให้หญิงสาวไม่อาจข่มตาหลับต่อได้อีก ชนบทก็เป็นเช่นนี้วิถีชีวิตนั้นเริ่มค่อนข้างไวและจบตั้งแต่หัวค่ำร่างบางบิดกายไล่ความขี้เกียจเล็กน้อย จุดตะเกียงหนึ่งดวงเพื่อเพิ่มแสงสว่างภายในห้อง ก่อนจะหย่อนขาลงจากเตียงตั้งท่าเตรียมออกกำลังกายยืดเส้นยืดสาย หลังจากใช้ชีวิตหลังความตายอยู่กับคุณยายถงมาหลายสิบปี การออกกำลังเล็กน้อยในทุกเช้าก็กลับเป็นสิ่งที่ซุนจือหลินทำทุกวันจนคุ้นชินไปแล้วขณะที่นั่งเหยียดขาจนสุดความยาวนั้น ในหัวพลันครุ่นคิดถึงเรื่องราวตั้งแต่ย้อนกลับมา ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าช่วงเวลานี้คือปี 1978 ซึ่งในช่วงเวลานี้เธอยังไม่ได้พบกับอดีตสามี แต่จำได้ว่าเขาจะปรากฏตัวในหมู่บ้านแห่งนี้ในอีกไม่ช้าในเมื่อใช้ชีวิตผ่านมาแล้วชาติหนึ่ง การได้ย้อนกลับมาทั้งที่จำได้ทุกอย่าง ถือว่าเป็นสิ่งที่สวรรค์เมตตาเธออย่างมาก ไม่เพียงเท่านั้นความรู้ที่ได้จากคุณยายถงก็ถือว่ามีประโยชน์มากทีเดียว หญิงสาวตั้งมั่นเอาไว้แล้วว่าชีวิตนี้เธอจะไม่ยอมเป็นหญิงสาวผู้โง่เขลาอีก

เสียงที่คุ้นเคยค่อย ๆ จางหายไปตามสายลม เหลือไว้เพียงหยาดน้ำตาที่รินรดสองข้างแก้มและเสียงของต้นไผ่ที่กำลังพลิ้วไหวเสียดสีกันไปมาตามแรงลมซุนจือหลินยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างเชื่องช้า พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ตรงลำคออย่างยากลำบาก ขณะหมุนกายสำรวจโดยรอบให้ชัดเจนอีกครั้งในตอนที่เป็นเพียงร่างโปร่งแสงเธอรู้ดีว่าหลังกระท่อมนี้มีป่าไผ่ที่ค่อนข้างสงบร่มเย็น เธอเองยังเคยมาเดินเล่นอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่เคยมีสักครั้งที่เดินลึกเข้ามาจนถึงบริเวณนี้ แน่นอนว่าไม่เคยรู้ถึงการมีอยู่ของลำธารสายนี้มาก่อนเช่นกันหญิงสาวพยายามตั้งสติค่อย ๆ ทบทวนประโยคของคุณยายถงที่พูดเอาไว้ครั้งสุดท้ายจนเข้าใจ ที่นี่คือมิติวิเศษที่มีปานรูปดอกจวี๋ฮวาตรงข้อมือซ้ายเป็นสื่อกลาง หากเข้าใจไม่ผิดเมื่อสัมผัสมันเธอจะถูกดึงเข้ามาภายในมิติแห่งนี้เมื่อคิดได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงเดินไปหยุดอยู่ริมลำธารที่มีความลึกราวหนึ่งเมตรกว่า ๆ เพื่อพิสูจน์ในสิ่งที่ได้รับรู้มามือเรียวค่อย ๆ วักน้ำเย็นนั้นขึ้นมาสูดดม ทันใดนั้นกลิ่นหอมของดอกจวี๋ฮวาค่อย ๆ โชยเข้ามาปะทะจมูกทีละน้อย ด้วยความสงสัยจึงอดไม่ได้ที่จะดื่มมันใ

หลังจากช่วยพี่รองลงแต้มทำงานของชาวบ้านคนสุดท้ายเรียบร้อย สองพี่น้องสกุลซุนจึงพากันเดินกลับบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอาคารอำนวยการคอมมูนนี้มากนัก ระหว่างทางหญิงสาวพอจะได้ยินในเสียงซุบซิบของคนรอบข้างอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใดเรียกได้ว่าตลอดทางเดินหญิงสาวเชิดหน้าขึ้นจนถึงประตูบ้านเลยก็ว่าได้ซุนจือหลินรีบไปล้างไม้ล้างมือทันทีที่มาถึงบ้าน ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแม่กับพี่สะใภ้ใหญ่ทำอาหารเย็นในครัวด้วยท่าทีขยันขันแข็ง ส่วนซุนฉวนเซิ่งแยกตัวไปช่วยพี่ใหญ่ตักน้ำมาใส่โอ่งในบ้านอีกแรงซุนถงฉีนั้นนั่งพูดคุยกับคณะกรรมการคอมมูนอีกสองคน ซึ่งก็เป็นเรื่องของรายชื่อเยาวชนผู้มีการศึกษาที่จะมาที่หมู่บ้านในอีกสองวันข้างหน้านี้ หลังจากเจ้าหน้าที่สองคนกลับไป เขาจึงนั่งอ่านเอกสารที่ได้รับมาต่ออีกสักพักอาหารหน้าตาน่าทานส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่งทั้งบริเวณ ทันทีที่ลำเลียงจานอาหารขึ้นโต๊ะจนครบซุนจือหลินตะโกนเรียกทุกคนในบ้านมากินมื้อเย็นด้วยน้ำเสียงดังลั่น นั่นจึงทำให้เธอได้รับฝ่ามือพิฆาตจากผู้เป็นแม่ในเวลาต่อมาหญิงสาวร้องโอดโอยออกมาพร้อมลูบลงบนแขนเรียวเพื่อบรรเทาอาการเจ็บแสบ