เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80

ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บในช่วงกลางเดือนสุดท้ายของปี ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยการประดับประดาตกแต่งอย่างสวยงามเพื่อต้อนรับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนี้ หิมะที่โปรยปรายมาตั้งแต่เดือนที่แล้วนั้นปกคลุมไปทั่วบริเวณจนเป็นสีขาวโพลน

ทุกชีวิตก่อนจะออกนอกบ้านล้วนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่ค่อนข้างหนาเพื่อไม่ให้รู้สึกหนาวเย็นจนเกินไป เว้นเพียงแต่หญิงสาวจากชนบทที่สวมเพียงเสื้อผ้าเนื้อบางค่อนไปทางหยาบ สวมทับด้วยเสื้อกันหนาวสภาพกลางเก่ากลางใหม่ที่ปกป้องร่างกายจากสภาวะอากาศย่ำแย่ได้ไม่ดีนัก ใบหน้าทรุดโทรมนั้นซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ริมฝีปากได้รูปที่เคยอิ่มน้ำแห้งแตกจนมีเลือดซึมให้เห็น

ซุนจือหลิน พยายามพาร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงเดินไปยังบ้านพักของคนงานโรงงานผลไม้กระป๋องที่อยู่ในย่านเศรษฐกิจของปักกิ่ง ผู้คนรอบกายล้วนมองเธออย่างเวทนา แต่ก็ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือแต่อย่างใด รองเท้าผ้าที่ใช้มานานจนพื้นรองเท้าบางเฉียบ เมื่อย่ำลงบนพื้นที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นจนจับขั้วหัวใจ

ร่างบางสภาพไม่ต่างจากคนเร่ร่อนเดินตรงไปยังกลุ่มหญิงสาวที่แต่งงานแล้ว พวกหล่อนกำลังนั่งจับกลุ่มพูดคุยเรื่องชาวบ้านกันอย่างออกรถ และเมื่อเห็นหญิงสาวที่แต่งตัวราวกับคนชนบทก็มีสีหน้าแปลกใจปนสงสัยออกมา

เวลาเช่นนี้หากไม่ใช่คนเมืองก็ควรต้องอยู่บ้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับเทศกาลที่จะมาถึงไม่ใช่หรือ แต่สหายคนนี้กลับเดินอยู่ที่นี่ในสภาพค่อนข้างน่าเวทนาคาดว่าคงมีเรื่องสำคัญอย่างแน่นอน

ซุนจือหลินเดินตรงเข้าไปกลุ่มผู้หญิงห้าหกคนอย่างยากลำบาก เธอรู้สึกราวกับเข็มนับร้อยทิ่มแทงไปตามอนูรูขุมขน มันทั้งเจ็บทั้งทรมานเหลือเกิน แต่เพื่อลูกน้อยวัยสี่เดือนในท้อง เธอจำต้องมาตามหาพ่อของลูกอย่างเลี่ยงไม่ได้

“สวัสดีค่ะสหาย ฉันมาตามหาสามี เขาชื่อหวังซานเย่ คุณพอจะรู้จักเขาหรือเปล่าคะ?”น้ำเสียงแหบแห้งสั่นเครือเล็กน้อยเพราะความหนาวเหน็บทำให้ฟันกระทบกันขณะพูดอย่างยากจะควบคุม แต่ถึงอย่างนั้นท่าทีของเธอก็แสดงออกถึงความนอบน้อม ทำให้คนที่สนทนาด้วยอดมองเธอด้วยแววตาเจือความสงสารไม่ได้

มือเรียวกำกระดาษแผ่นเล็กไว้แน่นราวกับสิ่งล้ำค่า เธอออกจากหมู่บ้านมาตามหาสามีที่เป็นคนปักกิ่งวันนี้เข้าวันที่สี่แล้ว แม้จะพอเดาได้บ้างว่าต้องเจอกับอะไร แต่เธอก็ยังดื้อรั้นจะมาให้ได้ บนรถไฟระหว่างทางเธอทั้งเกือบถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป ยังดีที่ได้นายทหารที่อยู่แถวนั้นผ่านมาเห็นพอดีจึงได้ช่วยไว้

พอลงจากรถไฟด้วยเพราะมาที่นี่เป็นครั้งแรก การเดินทางในที่ที่ไม่คุ้นชินทำให้เธอหลงทางอยู่หลายครั้ง อาศัยถามทางมาเรื่อย ๆ ตลอดทาง จนกระทั่งมาตามที่อยู่นี้จนถูก

“ตึกนี้ไม่มีคนแซ่หวังหรอกแม่หนู”หญิงสาววัยสามสิบกว่าที่ดูแล้วน่าจะมีอายุและเป็นผู้นำของกลุ่มนี้พูดขึ้น แววตาที่มองหญิงรุ่นลูกนั้นเจือความสงสารและเป็นกังวลอย่างมาก

อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ ท้องก็เริ่มโต สามีของเธอช่างใจร้ายเหลือเกินที่ปล่อยให้ภรรยาตั้งท้องออกมาเผชิญสถานการณ์ยากลำบากเช่นนี้เพียงลำพัง

หัวอกคนเป็นแม่จึงอดรู้สึกเป็นห่วงหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ไม่ได้ หล่อนหยิบกระติกน้ำร้อนมาเทใส่แก้ว จากนั้นส่งให้หญิงสาวคนนี้อย่างเป็นธรรมชาติ

ซุนจือหลินที่แต่เดิมเริ่มมีความหวังว่าจะได้เจอสามี ทว่าพอได้ยินสิ่งที่หญิงตรงหน้ากล่าวก็รู้สึกไม่มั่นคงในจิตใจขึ้นมา

เธออุตส่าห์ฝ่าฟันสิ่งต่าง ๆ หอบท้องที่มีลูกของเขาดั้นด้นมาจนถึงที่นี่ จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะเขียนที่อยู่ปลอมให้กับเธอ

“แต่ที่อยู่ที่เขาเขียนให้ฉันมันเป็น…ที่นี่”ซุนจือหลินยื่นกระดาษในมือให้หนึ่งในกลุ่มหญิงสาวดู ก่อนที่มือของเธอจะรับรู้ได้ถึงความอุ่นจากแก้วที่ถูกหญิงคนนี้หยิบยื่นมาให้

หญิงคนแรกเมื่อส่งแก้วใส่มือหญิงรุ่นลูกแล้ว ก็ยื่นกระดาษให้หญิงที่อ่อนกว่าดู ก่อนหญิงคนนั้นจะพูดขึ้นว่า “ถ้าเป็นที่อยู่นี้คือบ้านฉันเองล่ะ ฉันอยู่ที่นี่มาเกือบยี่สิบปี ไม่รู้จักคนแซ่หวังที่สหายพูดถึงแน่นอน”