เมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80

คำยืนยันนี้ราวกับสายฟ้าที่ฟาดงบนกลางศีรษะเธอครั้งแล้วครั้งเล่า นี่เขาให้ที่อยู่มั่วมาเช่นนี้ ไม่ใช่จงใจจะตัดขาดจากภรรยาชาวชนบทอย่างเธอหรือไรหญิงเจ้าของน้ำอุ่นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าอย่างไรเมื่อได้รับคำตอบก็รู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก เธอดันแก้วในมือหญิงสาวให้ยกขึ้นเพื่อให้เธอได้ดื่มน้ำอุ่นเสียก่อนซุนจือหลินเป่าไล่ความร้อนของน้ำในแก้วเล็กน้อย มือขาวซีดสั่นเทายกน้ำขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะเดินออกมาอย่างนอบน้อม “ขอบคุณนะคะ”น้ำอุ่นแม้ไม่ได้มากมายอะไร แต่ในท่ามกลางอากาศหนาวเย็นน้ำแก้วนั้นกลับเพิ่มความอบอุ่นให้กับเธอและลูกในท้องเป็นอย่างมากร่างเพรียวบางที่มีหน้าท้องกลมนูนออกมาเล็กน้อย ค่อย ๆ เดินจากมาราวกับร่างไร้วิญญาณที่ผ่านมาเธอคอยช่วยเขาตลอดไม่ว่าอีกฝ่ายจะร้องขอสิ่งใดเธอล้วนไม่เคยปฎิเสธ เขาเป็นเยาวชนผู้มีการศึกษาที่ชีวิตกำลังรุ่งโรจน์แต่กลับถูกส่งตัวไปใช้แรงงานที่ชนบท ด้วยใบหน้าหล่อเหลาและผิวพรรณขาวเนียนตามแบบฉบับคนในเมืองใหญ่ ผนวกรวมกับความน่าสงสารและคำหวานอีกเล็กน้อย ทำให้ซุนจือหลินตกหลุมรักเขาได้ไม่ยาก และตัดสินใจแต่งงานกันในเวลาต่

หญิงสาวที่เห็นเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ก็เข้าใจในทันที แววตาดุร้ายแบบนั้นของหวังซานเย่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเขาจะมีแต่มุมที่อ่อนโยนให้กับเธอ แต่ตอนนี้เธอไม่อาจหาเหตุผลมารองรับเรื่องราวครั้งนี้ได้เลยพวกเขาคบหากันจริง ๆ สินะ เป็นเธอที่โง่งมหลงเชื่อคนพวกนี้มาตลอด“คุณทำอย่างนี้กับฉันได้อย่างไร คุณนอกใจฉันไปคบหากับสหายที่โตมาด้วยกันอย่างนั้นเหรอ? ส่วนหล่อน…เหลียงหลินฮวา หล่อนมันไร้ยางอาย!!”พูดจบก็ทำท่าจะเข้าไปจิกผมคนไร้ยางอายให้รู้สำนึก แต่กลับถูกมือหนาของคนที่เธอเรียกว่าสามีผลักให้ออกห่างเสียก่อนซุนจือหลินเซถอยหลังไปเล็กน้อย โชคดีที่เธอไม่ได้ล้มลง ไม่เช่นนั้นคงรักษาเจ้าก้อนแป้งในท้องเอาไว้ไม่ได้ ดวงตากลมที่เคยมองชายตรงหน้าอย่างรักใคร่เทิดทูนเต็มไปด้วยความผิดหวังและเริ่มเย็นชาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“กลับไปเถอะ อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย”น้ำเสียงทุ้มแสดงออกชัดเจนว่าเขาเริ่มหงุดหงิดกับเหตุการณ์ยุ่งยากนี้เดิมที่เขาวางแผนกับแฟนสาวไว้แล้วว่าหลังจากกลับมาใช้ชีวิตที่ปักกิ่งแล้วจะตัดขาดการติดต่อกับคนบ้

ซุนจือหลินยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งออกจากใบหน้า แต่ทว่าไม่ว่าจะปาดอีกกี่ครั้งมันก็ยังหลั่งรินออกมาอยู่ดี หญิงสาวนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นนานหลายนาที ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินไปยังสถานีรถไฟเพื่อกลับบ้านอย่างน้อยสกุลซุนก็ไม่เคยใจร้ายกับเธอ ทุกคนรักเธอมากขนาดนี้ แม้จะแต่งออกมามีครอบครัวของตนเองแล้ว แต่พ่อแม่และพี่ชายก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญเรื่องยากลำบากลำพังสักครั้ง เป็นเธอที่หลงผิดหนีออกมาเพื่อตามหาชายชั่วคนหนึ่งที่ไม่ได้เห็นค่าของเธอเลยใช้เวลาราวสองวันสองคืนในการเดินทาง ด้วยเงินที่เหลือเพียงน้อยนิดซุนจือหลินจึงซื้อได้เพียงแค่ตั๋วรถไฟชั้นประหยัดเท่านั้น ตลอดสองวันสองคืนสำหรับเธอนั้นทั้งหนาวเหน็บ และยากลำบาก ต้องฝืนกลืนแผ่นแป้งที่ทั้งแข็งและเย็นชืดเพื่อประทังความหิว ทุกย่างก้าวล้วนต้องเพิ่มความระมัดระวังเพราะได้ประสบการณ์ตอนขามาสอนเอาไว้หญิงสาวก้าวเดินลงจากรถไฟด้วยสภาพจิตใจที่แหลกสลาย แต่มือเรียวยังคงลูบคลำหน้าท้องกลมนู่นไปมาไม่หยุด ราวกับอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกที่มีให้กับเจ้าก้อนแป้งได้รับรู้ ในหัวคิดวนเวียนแต่เรื่องที่ได้ไปเจอมา และทันทีที่ก้าวลงมาจากทางรถไฟ ซุนจ

“ไม่เป็นไรแล้วนะลูก กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีมากแล้ว”ซุนถงฉีพูดขึ้นก่อนจะเดินไปลูบผมของลูกสาวคนเล็กแผ่วเบาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่การที่ลูกสาวอยู่ ๆ ก็หายตัวไปทำให้เขารู้แล้วว่าแค่ลูกปลอดภัยกลับมาก็ดีมากแล้วจริง ๆ ส่วนปัญหาต่อจากนี้ก็ค่อย ๆ แก้ไขกันไป อย่างไรครอบครัวเราก็จะช่วยเธอผ่านมันไปให้ได้อยู่แล้วใครว่าลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วจะเป็นเช่นน้ำที่สาดออกจากบ้านกันล่ะ สำหรับเขาต่อให้แต่งออกไปอยู่ที่ไหนก็ยังคงเป็นลูกของเขาอยู่ดี จะเป็นคนอื่นไปได้อย่างไร ในเมื่อเขาเลี้ยงเด็ก ๆ พวกนี้มาแต่เกิดจะให้ทอดทิ้งไม่ใยดีเขากับภรรยาย่อมทำไม่ลงเป็นอันขาด“หนู อึก! ขอโทษ ทุกคนเกลียดหนูหรือเปล่าคะ?”ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าใครที่รักและหวังดีกับเธอมาตลอด แต่ก็อดกังวลไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาเธอทำตัวแย่มากจริง ๆ จึงไม่อยากให้พวกเขาเกลียดเธอเลย“พวกเรารักจือจือขนาดนี้ จะเกลียดลงได้อย่างไร หืมมม!!”เป็นซุนฉวนเซิ่งที่ตอบน้องสาวด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะลูบลงบนผมของน้องสาวอย่างอ่อนโยนริมฝีปากแห้งแตกเผยรอยยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะสบตากับทุกคนซึ่งต่างก็ยิ้มให

ทั้งที่คิดมาตลอดว่าที่โจวเหวินหลงเข้ามาข้องเกี่ยวกับครอบครัวเธอเพราะในฐานะสหายของพี่ใหญ่เท่านั้น แต่แล้วประโยคสนทนาระหว่างเขาทั้งสองก็ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจขึ้นมา“นายควรตัดใจนะ อย่างไรจือจือก็จากไปแล้ว”ซุนไป่หานกล่าวขึ้นขณะอยู่กับสหายตามลำพังสองคน เรื่องนี้แม้จะไม่ได้เป็นความลับแต่ก็มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ เพราะเจ้าตัวไม่อยากป่าวประกาศ เขาเป็นเพียงแค่สหายจะกล้าปากมากได้อย่างไร ตลอดเวลาที่ผ่านมาจึงคอยให้กำลังใจทั้งคู่อยู่ห่าง ๆ ก็เท่านั้นในความคิดของเขาโจวเหวินหลงเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ทั้งซื่อตรงและขยันขันแข็ง ในแต่ละวันนอกจากงานในแปลงนารวมแล้ว เขายังมีอาชีพเป็นนายพรานล่าสัตว์ไปขาย ขยันทำงานหาเงินตัวเป็นเกลียว ใครได้โจวเหวินหลงเป็นสามีก็นับว่าโชคดีไปสิบชาติเขาเองไม่ใช่ไม่อยากได้เป็นน้องเขย แต่ติดตรงที่เจ้าตัวปากหนักเหลือเกิน ไม่ยอมพูดความรู้สึกต่อหน้าน้องสาวเขาสักที จนในที่สุดก็พ่ายแพ้ให้กับหนุ่มเมืองหลวงอย่างหวังซานเย่ เพราะรายนั้นทั้งหล่อเหลา ผิวพรรณดี มีการศึกษา ทั้งยังปากหวาน รู้จักพูดจา ช่างเอาอกเอาใจไม่แปลกที่น้องสาวของเขาจะชอบแต่คนในครอ