บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง: บทที่ 81 - บทที่ 90

ปัง!ประตูรถม้าถูกเปิดออกอย่างรุนแรง บุรุษชุดดำยืนอยู่ด้านนอก ไม่ใช่คนเดียวแต่มีหลายคน ดวงตาของซูหนิงเอ๋อเย็นลงทันที“พวกเจ้าเป็นใคร” ไม่มีคำตอบชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา“คุณหนูซู โปรดมากับพวกเราดีๆ” ซูหนิงเอ๋อหัวเราะเบา ๆ“หากข้าไม่ไปล่ะ” บุรุษคนนั้นมองนางนิ่งๆ“เช่นนั้นคงต้องขออภัย”“คุณหนู!” ชิงเยว่ก้าวมาขวางหน้านางทันที ซูหนิงเอ๋อรีบดึงสาวใช้ออก แต่ช้าเกินไปชายชุดดำพุ่งเข้ามา ซูหนิงเอ๋อยกเท้าถีบอีกฝ่ายอย่างแรงจนเขาเซถอยหลัง“คุณหนู!”“วิ่ง!” นางผลักชิงเยว่ออกไป สาวใช้รีบวิ่งลงจากรถม้าแต่ยังไม่ทันก้าวไปไหน ชายอีกคนก็ขวางทางเอาไว้ ซูหนิงเอ๋อกัดฟันนางรู้ดีว่าตนเองไม่มีทางต่อสู้กับคนหลายคนได้ แต่ยิ่งไม่มีทางชนะนางก็ยิ่งไม่คิดยอมง่ายๆ หญิงสาวหยิบปิ่นปักผมออกมา ก่อนแทงไปยังแขนของคนที่พยายามจับตัวนาง“อ๊าก!” ชายผู้นั้นร้องลั่น“จับนาง!”“อย่าให้หนีไปได้!”“คุณหนู!” ความวุ่นวายเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ซูหนิงเอ๋อผลักชายคนหนึ่งออก ก่อนวิ่งไปทางชิงเยว่ อีกเพียงไม่กี่ก้าว!แต่ทันใดนั้น...กลิ่นหอมแปลกประหลาดก็ลอยผ่านเข้ามา ซูหนิงเอ๋อชะงักไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ ไม่ใช่กลิ่นธูปแต่เป็นกลิ่นเดียวกับที่นางเคยได้กล

ใต้ซุ้มไม้ที่ตั้งอยู่ด้านนอกมีคนหลายคนกำลังนั่งอยู่ แสงคบเพลิงส่องให้เห็นใบหน้าของบุรุษวัยกลางคนและสตรีอีกสองสามคน ตระกูลฝาน ดวงตาของซูหนิงเอ๋อค่อยๆ เย็นลงและข้างกันนั้น ฝานเจินเยว่กำลังนั่งอยู่ นางยังคงมีร่องรอยของเหตุการณ์เมื่อคืนบนใบหน้า รอยแดงจาง ๆ จากฝ่ามือของเย่เหม่ยหลิงยังไม่หายไปเมื่อสายตาของทั้งสองสบกันฝานเจินเยว่รีบหลบตาซูหนิงเอ๋อขมวดคิ้ว เหตุใดตระกูลฝานจึงอยู่ที่นี่และเหตุใดฝานเจินเยว่ถึงมีสีหน้าราวกับรู้อะไรบางอย่าง บุรุษชราจากตระกูลฝานลุกขึ้น“ในเมื่อทุกคนมาถึงแล้ว เรื่องนี้ก็ควรสะสางให้ชัดเจน” ซูหนิงเอ๋อหันกลับไปมองเขา หัวใจของนางค่อยๆ เต้นช้าลง ชาติที่แล้วตระกูลฝานก็อยู่ที่นี่แต่ตอนนั้นนางไม่ทันสังเกตเพราะนางคิดว่าทุกคนเป็นเพียงพยานแต่ตอนนี้นางเริ่มสงสัยแล้ว หากเป็นเพียงการสอบสวนเรื่องที่นางถูกกล่าวหาว่าวางยาท่านอ๋อง เหตุใดต้องมีตระกูลฝานอยู่ด้วยและเหตุใดทุกอย่างถึงเหมือนถูกเตรียมเอาไว้ก่อนแล้ว สายตาของซูหนิงเอ๋อกวาดมองคนทั้งหมดภาพตรงหน้าค่อย ๆ ซ้อนทับกับความทรงจำในชาติที่แล้ว สถานที่เดียวกัน คนเหล่านี้เกือบทั้งหมดก็อยู่ที่นี่ เพียงแต่ตอนนั้นนางไม่เคยคิดจะตั้งคำถาม“

“เดี๋ยวก่อน” เย่เหม่ยหลิงหันขวับ“เหวินเฉิง!”“ข้าต้องการรู้ก่อนว่ายานี้คืออะไร”“ข้าบอกแล้วว่าเป็นยาสำหรับสอบสวน!”“ใครเป็นคนสั่ง” เย่เหม่ยหลิงนิ่งไป กู้เหวินเฉิงหันไปมองชายชุดดำ“ตอบข้า” ชายผู้นั้นไม่ตอบ“ข้าถามว่าใครเป็นคนสั่ง!”บรรยากาศพลันตึงเครียดซูหนิงเอ๋อมองภาพตรงหน้าเงียบๆ ชาติที่แล้วกู้เหวินเฉิงไม่เคยถาม ไม่เคยขัดขวาง เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้นางถูกกรอกยาจนตาย แต่ชาตินี้ทุกอย่างเริ่มไม่เหมือนเดิมเพราะนางไม่ได้ร้องขอเขา ไม่ได้เกาะเขาเป็นที่พึ่งและไม่ได้ทำตัวเป็นสตรีที่รอให้เขามาช่วยอีกต่อไป“ท่านอยากรู้จริงหรือ” ซูหนิงเอ๋อเอ่ยขึ้น กู้เหวินเฉิงหันมามอง“หากอยากรู้ว่าในถ้วยนั้นคืออะไร” ริมฝีปากของนางยกขึ้นช้า ๆ“ก็ลองให้คนอื่นดื่มดูสิ”“ซูหนิงเอ๋อ!” เย่เหม่ยหลิงตวาด“เจ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหล!”“เหลวไหลหรือไม่ ลองดูก็รู้” ซูหนิงเอ๋อจ้องนาง“หรือว่า...คุณหนูเย่รู้ดีอยู่แล้วว่า หากผู้ใดดื่มมันเข้าไปจะเกิดอะไรขึ้น” ใบหน้าของเย่เหม่ยหลิงพลันซีดเผือด เพียงชั่วขณะนั้นฝานเจินเยว่ก็หลับตาลง หยดน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอีกครั้ง“หยุดเถอะ...” เสียงเบามากแต่ทุกคนได้ยิน เย่เหม่ยหลิงหันขวับ

“ชิงเยว่!” สาวใช้ของนางเดินเข้ามาจากด้านหลังกลุ่มคน ดวงตาแดงก่ำ ราวกับเพิ่งร้องไห้มานาน ทันทีที่เห็นเจ้านาย ชิงเยว่ก็วิ่งเข้ามา“คุณหนู!”“ชิงเยว่!”“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ! บ่าวเป็นห่วงคุณหนูเหลือเกิน บ่าวรีบไปตามนายท่านและแจ้งจวนอ๋องตามที่คุณหนูสั่งไว้” สาวใช้มองข้อมือของนาง ก่อนน้ำตาจะไหลออกมา“บ่าวนึกว่าท่านจะ...”“ข้าไม่เป็นไร” ซูหนิงเอ๋อจับมือของชิงเยว่“เจ้าเล่า พวกมันทำอะไรเจ้าหรือไม่” ชิงเยว่าส่ายหน้า“บ่าวหนีออกมาได้ทันเจ้าค่ะ” จากนั้นนางก็หันไปมองเย่เหม่ยหลิง“และบ่าวยังได้ยินทุกอย่าง!” ใบหน้าของเย่เหม่ยหลิงซีดเผือด“เจ้าได้ยินอะไร”“คนของคุณหนูเย่!” ชิงเยว่ชี้ไปยังชายชุดดำคนหนึ่ง“เขาพูดว่า หากคุณหนูของข้าถูกพามาที่นี่สำเร็จ ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามแผน!” ชายชุดดำรีบก้มหน้า เย่เหม่ยหลิงหันไปมองเขาทันที“เจ้าพูดอะไรกับนาง!”“ข้า...ข้าน้อย...”“ตอบ!” เสียงของเซียวเฉิงเย่ดังขึ้น ชายผู้นั้นตัวสั่น ก่อนทรุดลงกับพื้น“ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ!” ทุกคนเงียบกริบ“ข้าน้อยเพียงทำตามคำสั่ง!”“คำสั่งของใคร” ชายชุดดำเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว สายตาของเขาหันไปทางเย่เหม่ยหลิง เพียงเท่านั

แสงอรุณแรกของวันสาดผ่านม่านบางเข้ามาภายในห้อง ซูหนิงเอ๋อลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะนอนนิ่งอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง หลายวันที่ผ่านมา เหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นรวดเร็วจนนางแทบไม่มีเวลาหยุดคิด การถอนหมั้น การถูกลักพาตัว คืนที่เกือบกลายเป็นคืนสุดท้ายของชีวิตอีกครั้ง การเปิดโปงความจริงและคำพูดของเซียวเฉิงเย่ที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวนาง...สตรีของข้า...ทุกครั้งที่นึกถึง ใบหน้าของซูหนิงเอ๋อก็ร้อนขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่“คุณหนู!” ประตูถูกผลักเปิดออก ชิงเยว่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม“คุณหนูยังไม่ลุกอีกหรือเจ้าคะ!” ซูหนิงเอ๋อขมวดคิ้ว“เหตุใดเจ้าจึงดูอารมณ์ดีนัก” ชิงเยว่ยิ้มกว้างกว่าเดิม“วันนี้เป็นวันสำคัญนี่เจ้าคะ”“วันสำคัญอะไร”“คุณหนูยังจะถามอีกหรือ” ซูหนิงเอ๋อนิ่งไป“ชิงเยว่”“เจ้าคะ”“เจ้ากำลังมีเรื่องอะไรปิดบังข้าหรือไม่” สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบส่ายหน้า“ไม่มีเจ้าค่ะ!”“เจ้าโกหกไม่เก่ง”“บ่าวไม่ได้โกหก!”“เช่นนั้นเหตุใดตั้งแต่เช้าเจ้าถึงยิ้มราวกับเก็บทองได้” ชิงเยว่เม้มริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายก็กลั้นเอาไว้ไม่อยู่“ก็เพราะ...วันนี้ท่านอ๋องจะมาขอแต่งงานกับคุณหนูเจ้าค่ะ!”“อะไรนะ!” ซู