Todos os capítulos de เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง: Capítulo 71 - Capítulo 80

“ทั้งสองอย่าง” หลงอี้แทบสำลักลมหายใจตัวเองทั่วทั้งเมืองหลวง...มีใครกล้าพูดกับท่านอ๋องเช่นนี้ด้วยหรือ เซียวเฉิงเย่กลับเพียงมองหญิงสาวนิ่งๆ ก่อนจะยกยิ้มบาง“เจ้าระแวงเก่งขึ้นมาก”“ชาตินี้ข้าตั้งใจจะไม่โง่อีกแล้ว” ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อยๆ จางลง แม้เซียวเฉิงเย่จะไม่รู้ว่าคำว่า *ชาตินี้* มีความหมายอย่างไร แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างในน้ำเสียงของนาง เหมือนซูหนิงเอ๋อเคยผ่านความผิดหวังที่หนักหนากว่าสิ่งที่ทุกคนมองเห็น“เช่นนั้น...” เขายกขวดยาขึ้น“ข้าจะกินก่อน”“ไม่ได้!” ซูหนิงเอ๋อรีบห้ามแต่ช้าไป เซียวเฉิงเย่ดื่มยาลงไปแล้วครึ่งหนึ่ง หญิงสาวเบิกตากว้าง“นี่ท่าน!”“ตอนนี้ไว้ใจหรือยัง”“ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!”“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไม่ไว้ใจ”“ข้าไม่ได้หมายความให้ท่านดื่มยาของข้า!” เซียวเฉิงเย่มองนาง ก่อนยื่นขวดยาที่เหลือมาให้“ข้าไม่ตาย”“ท่านอ๋อง!”“ดื่ม”“แต่...”“หรือเจ้ากลัวว่าข้าจะวางยาพิษเจ้า” ซูหนิงเอ๋อกัดริมฝีปาก จากนั้นก็รับขวดมา“หากข้าเป็นอะไรขึ้นมา”“ข้าจะรับผิดชอบเอง”“รับผิดชอบอย่างไร”“เจ้าต้องการอย่างไร” คำตอบง่ายๆ ทำให้หญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของทั้งคู่สบกัน

เสียงกรีดร้องของเย่เหม่ยหลิงดังขึ้นอีกครั้งจนแทบสะเทือนไปทั่วระเบียงด้านตะวันตก“กู้เหวินเฉิง! เปิดประตู!” ฝ่ามือของนางยังคงฟาดลงบนบานประตูอย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่า จนบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ห่างออกไปต่างหน้าซีด ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม เพราะทุกคนล้วนได้ยินเสียงที่ดังลอดออกมาจากภายในห้อง เสียงบุรุษและเสียงสตรี แม้ประตูจะปิดสนิท แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเริ่มมองหน้ากันอย่างมีความหมายกู้เหวินเฉิงอยู่ข้างในจริงและสตรีที่อยู่กับเขาก็คือฝานเจินเยว่ เย่เหม่ยหลิงกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บ บุรุษที่นางพยายามแย่งชิงมาแทบทุกอย่าง กลับกำลังอยู่กับฝานเจินเยว่อยู่ในห้องเดียวกัน เพียงลำพังและไม่ต้องเดาเลยว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้“เปิดประตู!” เย่เหม่ยหลิงตะโกนอีกครั้ง เสียงดังจนผู้คนที่อยู่ห่างออกไปเริ่มทยอยเข้ามาดู งานเลี้ยงที่ยังไม่ทันเลิกรากลับเริ่มเกิดความวุ่นวายขึ้นทีละน้อย แขกบางคนกระซิบถามกัน บางคนมองไปทางห้องพักด้านตะวันตกด้วยความสงสัยแต่ยังไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งจนกระทั่งเสียงฝีเท้าชุดหนึ่งดังขึ้นจากปลายระเบียง ก้าวเดินนั้นไม่ได้เร่งรีบ ไม่

“ฝานเจินเยว่...” เสียงนั้นเบาแต่ทำให้ฝานเจินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที“เหม่ยหลิง ข้า...”“หุบปาก!” เสียงตวาดดังลั่น ทุกคนตกใจแม้แต่ซูหนิงเอ๋อยังหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นเย่เหม่ยหลิงเดินตรงไปข้างหน้า กู้เหวินเฉิงรีบก้าวเข้ามา“เหม่ยหลิง เจ้าใจเย็นก่อน!”“ข้าจะใจเย็นได้อย่างไร!” เย่เหม่ยหลิงหันมาตวาดเขา จากนั้นนางก็ผลักกู้เหวินเฉิงออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายชะงัก“คนที่ควรอยู่ตรงนี้ไม่ใช่นาง!” คำพูดนั้นหลุดออกมาและทันทีที่พูดจบ...ใบหน้าของเย่เหม่ยหลิงก็แข็งค้างราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองเผลอพูดอะไรออกไป คนรอบข้างเริ่มมองหน้ากันไม่ใช่นาง แล้วใครควรอยู่ตรงนี้ เหตุใดเย่เหม่ยหลิงถึงดูโกรธเกินกว่าคู่หมั้นอย่างซูหนิงเอ๋อเสียอีกแต่หญิงสาวไม่มีเวลาคิด เพราะในวินาทีต่อมานางก็ก้าวพรวดเข้าไปหาเตียง“ฝานเจินเยว่!”เพียะ!เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังลั่น ฝานเจินเยว่หน้าหันไปตามแรงตบ ทุกคนตกใจจนพูดไม่ออก ซูหนิงเอ๋อเองถึงกับเบิกตากว้างแต่แทนที่จะเข้าไปห้าม นางกลับยกมือขึ้นปิดริมฝีปาก ราวกับตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ทั้งที่ในใจ...แทบอยากปรบมือ“เจ้าแย่งเขาไปจากข้า!” เย่เหม่ยหลิงกรีดร้องคำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบกริบ กู้เหวินเ

“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ลุกขึ้น เย่เหม่ยหลิงกลับหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นแหลมและเย็นจนหลายคนหันไปมอง“ดี...ดีจริงๆ” นางจ้องกู้เหวินเฉิง“สุดท้ายคนที่ได้ทุกอย่างก็เป็นซูหนิงเอ๋ออยู่ดี!”“เหม่ยหลิง!”“หุบปาก!” เย่เหม่ยหลิงหันไปตวาดเขา“ท่านไม่ต้องเรียกชื่อข้า!” กู้เหวินเฉิงชะงัก เย่เหม่ยหลิงมองเขาด้วยสายตาเจ็บแค้น ก่อนหันไปมองฝานเจินเยว่“ส่วนเจ้า!” ฝานเจินเยว่ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว“คืนนี้ยังไม่จบ!”“พอได้แล้ว” เสียงเย็นชาของเซียวเฉิงเย่ดังขึ้นเป็นครั้งแรก ทุกคนหันไปมองท่านอ๋อง เซียวเฉิงเย่ก้าวมายืนข้างซูหนิงเอ๋อโดยไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มเติม เพียงตำแหน่งที่เขายืนก็ชัดเจนพอแล้วว่าเขาเลือกอยู่ฝ่ายใครเย่เหม่ยหลิงกำมือแน่นส่วนกู้เหวินเฉิงมองภาพนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำ หัวใจของเขาเหมือนถูกบางอย่างบีบอย่างรุนแรง ซูหนิงเอ๋อถอนหมั้นกับเขาและบุรุษที่ยืนอยู่ข้างนางในตอนนี้คือเซียวเฉิงเย่“หม่อมฉันเหนื่อยแล้วเพคะ” ซูหนิงเอ๋อเอ่ยขึ้น นางไม่ได้มองกู้เหวินเฉิงอีกแม้แต่น้อย“หม่อมฉันขอทูลลา” ฮ่องเต้พยักพระพักตร์“กลับไปพักเสียเถิด เรื่องคืนนี้ข้าจะให้คนจัดการเอง”“เพคะ” ซูหนิงเอ๋อถวายบ

นางพูดเบาๆ เซียวเฉิงเย่ไม่ได้ตอบเพราะในตอนนั้น เขาไม่ได้มองท้องฟ้า แต่กำลังมองนาง แสงจันทร์ตกกระทบบนใบหน้าของซูหนิงเอ๋อ เส้นผมบางส่วนปลิวไหวตามสายลม รอยยิ้มของนางยังคงอยู่ตรงริมฝีปาก และในวินาทีนั้นเอง เซียวเฉิงเย่ก็เพิ่งตระหนักว่าเขาชอบเห็นนางยิ้มเช่นนี้ ชอบมากกว่าที่คิด“ท่านอ๋อง”“ว่าอย่างไร”“ท่านไม่ดูดาวหรือ”“กำลังดูอยู่”“แต่ท่านกำลังมองข้า”“ก็ดวงดาวตรงนี้ สวยงามกว่า” ใบหน้าของซูหนิงเอ๋อพลันร้อนขึ้น“ท่านพูดเช่นนี้กับสตรีทุกคนหรือ”“ไม่”“แล้วเหตุใดจึงพูดกับข้า” เซียวเฉิงเย่เดินเข้ามาใกล้ ทีละก้าว จนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงไม่กี่ก้าว“เจ้าคิดว่าเพราะอะไร” หัวใจของซูหนิงเอ๋อเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล นางควรตอบโต้ ควรพูดประชดเขาเหมือนทุกครั้งแต่ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อเห็นสายตาของบุรุษตรงหน้า นางกลับพูดไม่ออก เซียวเฉิงเย่หยุดอยู่ตรงหน้า“เมื่อครู่...” เขาเอ่ยขึ้น“เจ้าพูดว่าเจ้ารู้สึกโล่งใจที่ถอนหมั้น”“อืม”“แล้วหลังจากนี้ล่ะ” ซูหนิงเอ๋อกะพริบตา“อะไรหลังจากนี้”“เจ้าจะทำอย่างไรต่อ” คำถามนั้นทำให้นางนิ่งไป อนาคตของนางหากเป็นก่อนคืนนี้ นางคงตอบว่าแก้แค้น ทำให้กู้เหวินเฉิงชดใช้