Todos os capítulos de เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง: Capítulo 61 - Capítulo 70

“เช่นนั้นหรือ”“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ไม่ยิน”“กำลังคิดว่า...” ซูหนิงเอ๋อยิ้มบาง“คืนนี้คงมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น” กู้เหวินเฉิงขมวดคิ้ว“เรื่องสนุก?”“ไม่มีอะไร” นางทำท่าจะเดินผ่านเขาไปแต่กู้เหวินเฉิงกลับขยับมาขวาง กลิ่นสุราคละคลุ้งมาจากตัวเขาจนซูหนิงเอ๋อเผลอคิดว่า แค่เพียงอีกไม่กี่จอกเขาคงหลับสนิทแล้ว“หนิงเอ๋อ”“มีอะไรอีก”“ข้าอยากคุยกับเจ้า”“แต่ข้าไม่อยากคุยกับท่าน” คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เขาชะงัก“เจ้ายังโกรธเรื่องวันนั้นอยู่หรือ บอกข้ามาสิหนิงเอ๋อ เหตุใดเจ้าถึงเย็นชากับข้าเพียงนี้”“วันไหนกัน นี่ท่านเมามากแล้วนะ”“เรื่องเย่เหม่ยหลิง ข้ากับนางเป็นเพียงสหาย ได้เป็นอย่างเจ้ากังวลสักนิด” ซูหนิงเอ๋อหัวเราะเบาๆ“คุณชายกู้ ท่านคิดว่าข้าต้องโกรธหรือกังวลด้วยหรือ”“เจ้าเป็นคู่หมั้นของข้า เจ้าคงน้อยเนื้อตำใจที่มีสตรีอื่นมาเทียบเท่า ข้าผิดเอง...แต่หนิงเอ๋อเจ้าคือคนที่ข้ารักและอยากแต่งด้วยจริงๆ”“ข้าว่าท่านเมามากแล้ว” สีหน้านิ่งเรียบ ดวงตาเริ่มแข็งเมื่อเขาเริ่มพูดความในใจที่นางรู้ดีว่าโกหก“ไม่ ข้าไม่ได้เมา...เจ้าคงกังวลเรื่องข้ากับนางมาก”“ท่านกับนางอะไรหรือ” กู้เหวินเฉิงเงียบไปทันที ซูหนิง

“เฉิงเย่!” ทุกคนรีบหันไป ฮ่องเต้กำลังทอดพระเนตรพวกเขาด้วยสีหน้าคล้ายกำลังสนุก“เจ้ามายืนรวมกันอยู่ตรงนี้เองหรือ”“ถวายบังคมฝ่าบาท” ทุกคนคุกเข่าลงโดยพร้อม“ลุกขึ้นเถิด” ฮ่องเต้ตรัส ก่อนสายตาจะหยุดที่ซูหนิงเอ๋อ“คุณหนูซู”“เพคะ”“คืนนี้สนุกหรือไม่” นางยิ้ม“ยังเพคะ” ฮ่องเต้เลิกพระขนง“ยัง?”“หม่อมฉันคิดว่า งานเลี้ยงเพิ่งเริ่ม” เซียวเฉิงเย่หันมามองนางทันที ส่วนกู้เหวินเฉิง...สีหน้ากลับมืดลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ฮ่องเต้หัวเราะเบาๆ“เจ้าพูดถูก” จากนั้นพระองค์หันไปทางขันที“ให้ทุกคนสนุกต่อเถิด”“พ่ะย่ะค่ะ” เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง ฮ่องเต้เดินไปอีกด้านของงานเลี้ยงต่อ ผู้คนเริ่มกลับไปพูดคุยกันตามเดิม แต่สำหรับซูหนิงเอ๋อ นางรู้แล้วว่า...คืนนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป“คุณหนูซู” เย่เหม่ยหลิงเดินเข้ามาหานางอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“เช่นนั้นข้าขอยืมตัวเหวินเฉิงสักครู่ได้หรือไม่” ซูหนิงเอ๋อหันไปมอง“แล้วบอกข้าทำไม” เย่เหม่ยหลิงชะงัก“เขาเป็นคู่หมั้นของเจ้า”“แต่ข้าก็ไม่ได้ล่ามเขาไว้นี่” รอยยิ้มของเย่เหม่ยหลิงกว้างขึ้น“เช่นนั้นข้าขอตัวเขาไปนะ”“เชิญ” กู้เหวินเฉิงขมวดคิ้ว

ลมหายใจของบุรุษที่กำลังอุ้มนางอยู่...หนักขึ้น ตอนแรกมันแทบไม่ต่างจากเดิม แต่เมื่อเวลาผ่านไป ซูหนิงเอ๋อกลับสัมผัสได้ว่าจังหวะการหายใจของเขาเริ่มไม่สม่ำเสมอ หัวใจของนางกระตุก“ท่านอ๋อง...” เซียวเฉิงเย่ไม่ตอบทันที“มีอะไร” น้ำเสียงยังคงเรียบแต่ซูหนิงเอ๋อรู้แล้ว เขากำลังฝืน นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของเขา แสงจากโคมตามทางเดินส่องผ่านใบหน้าคมเข้ม ดวงตาของบุรุษยังคงเย็นสงบแต่กรามของเขากลับขบแน่น“ท่านไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือ” เขาก้มมองนาง“เจ้าควรกังวลตัวเองก่อน”“ข้าไม่ได้ถามเรื่องข้า” เซียวเฉิงเย่เงียบไป ซูหนิงเอ๋อเริ่มนึกถึงจอกสุรา จอกที่นางสงสัยที่กู้เหวินเฉิงไม่กล้าดื่ม และจอกที่เซียวเฉิงเย่ดื่มลงไปจนหมดต่อหน้าทุกคน หัวใจของนางเย็นวาบ“หรือว่า...” เซียวเฉิงเย่ไม่ตอบแต่ความเงียบของเขา กลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ซูหนิงเอ๋อกำชายอาภรณ์ของเขาแน่น“ท่านรู้ตั้งแต่แรก”“รู้ว่าอะไร”“รู้ว่าสุรานั่นมีปัญหา” คราวนี้เขาหันมามองนางเต็มตา“ข้าสงสัย”“แล้วท่านยังดื่ม?”“ข้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนลงมือ” ซูหนิงเอ๋อแทบอยากผลักเขาออก หากตอนนี้นางยังมีแรงมากพอ“ท่านเสียสติไปแล้วหรือ” ริมฝีปากของเซียวเฉิงเ

และในเวลาเดียวกันนั้นเองภายในห้องพักอีกด้านหนึ่ง... กู้เหวินเฉิงกำลังจ้องมองฝานเจินเยว่ด้วยสายตาแดงก่ำ ขณะที่หญิงสาวเองก็ถอยหลังจนแผ่นหลังชนประตู เสียงฝีเท้าด้านนอกดังใกล้เข้ามาทุกขณะทั้งสองรู้ดีว่ามีคนกำลังตามหาพวกเขาแต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ...ร่างกายของทั้งคู่เริ่มไม่อยู่ในการควบคุมของตนเองอีกแล้ว ฝานเจินเยว่กำมือแน่น ในที่สุดนางก็เข้าใจ คนที่นางคิดว่ากำลังจะถูกพาเข้ามาในห้องนี้ไม่ใช่เซียวเฉิงเย่แต่เป็นกู้เหวินเฉิงและนั่นหมายความว่า แผนของใครบางคนไม่ได้แค่สลับคนแต่มันกำลังทำให้คนทั้งสี่ฝ่ายตกลงไปในกับดักของกันและกันส่วนเย่เหม่ยหลิงหญิงสาวที่ทุกคนคิดว่าเป็นตัวละครสำคัญที่สุดในเกมคืนนี้กลับยังไม่รู้เลยว่า เมื่อประตูบานหนึ่งกำลังจะถูกเปิดออกคนที่นางเห็นอยู่ข้างในอาจทำให้นางเสียทุกอย่างไปตลอดกาลเสียงฝีเท้าด้านนอกค่อยๆ ห่างออกไปแต่ภายในตำหนักกลับเงียบเสียจนซูหนิงเอ๋อได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตนเอง นางยังอยู่ในอ้อมแขนของเซียวเฉิงเย่แขนแข็งแรงของเขาโอบรอบเอวบางไว้แน่น ราวกับเมื่อครู่เขาดึงนางเข้ามาหลบอันตรายโดยไม่ทันคิด แต่เมื่อรู้ตัวว่าระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้เกินไป บุรุษตรงห

“ดูเหมือนคืนนี้...” นางพูดทั้งที่ใบหน้ายังแดงระเรื่อ“คงไม่มีใครยอมปล่อยให้เราได้อยู่อย่างสงบๆ” เซียวเฉิงเย่มองนาง ก่อนถอนหายใจอย่างน่าเสียดาย“ข้าจะจำไว้”“จำอะไร”“ว่าเจ้าติดหนี้ข้าอยู่” ซูหนิงเอ๋อเบิกตากว้าง“ข้าติดหนี้ท่านเรื่องอะไร” ริมฝีปากของท่านอ๋องยกขึ้นช้าๆ“เอาไว้เมื่อทุกอย่างสงบลง...” เขาก้มลงกระซิบข้างหูนาง“ข้าจะทวงคืนเอง” หัวใจของซูหนิงเอ๋อกระตุกวูบ แต่ก่อนที่นางจะทันได้ตอบ เสียงของหลงอี้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ท่านอ๋อง! คุณหนูเย่กำลังอาละวาด และคนทั้งงานกำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องพักด้านตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ!” ซูหนิงเอ๋อกับเซียวเฉิงเย่หันมองหน้ากันห้องพักด้านตะวันตก...ที่ซึ่งกู้เหวินเฉิงกับฝานเจินเยว่กำลังอยู่ ริมฝีปากของซูหนิงเอ๋อค่อยๆ ยกขึ้น ดูเหมือนว่า...ก่อนคืนของนางกับท่านอ๋องจะได้ดำเนินต่อ คนที่คิดวางกับดักผู้อื่น กำลังจะได้ลิ้มรสกับดักของตัวเองก่อนแล้วเสียงของหลงอี้ยังคงดังอยู่หน้าประตู ซูหนิงเอ๋อที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของเซียวเฉิงเย่ชะงักไปทันที เมื่อได้ยินคำว่าห้องพักด้านตะวันตก...ดวงตาของนางเปลี่ยนไปนั่นไม่ใช่ทิศทางของตำหนักพักแห่งนี้ และยิ่งไม่ใช่สถานที่ที่เซียวเฉิงเย่ควรอยู