เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเปลี่ยนชะตาเป็นพระชายาท่านอ๋อง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 7

เสียงคำรามดังลอยอยู่ข้างหูแต่ช่างห่างไกล ซูหนิงเอ๋อรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังจมดิ่งลงสู่ความมืด ความเจ็บปวดจากยาพิษยังคงแผ่ซ่านอยู่ทั่วร่าง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังฉีกกระชากอวัยวะภายในของนางออกเป็นชิ้น ๆนี่นางตายแล้วมิใช่หรือ?ในวินาทีสุดท้าย นางยังเห็นใบหน้าของกู้เหวินเฉิง... บุรุษที่นางรักยืนเคียงข้างนางเมียน้อย บุรุษที่นางแต่งงานด้วยและบุรุษที่เป็นคนส่งนางไปขึ้นเตียงของชายอื่นในคืนส่งตัวเข้าหอ“คุณหนู!” เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ!” ซูหนิงเอ๋อสะดุ้งเฮือก ดวงตาที่ปิดสนิทพลันเบิกกว้าง นางหอบหายใจอย่างรุนแรง มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีดขาวกลิ่นเลือด...กลิ่นยาพิษ...ไม่มีแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือม่านเตียงสีขาวสะอาด ห้องนอนที่คุ้นตา และแสงอาทิตย์อ่อนๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ซูหนิงเอ๋อหันมองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนกนี่คือ...ห้องของนาง“คุณหนู?” หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงรีบเข้ามาประคองนาง ซูหนิงเอ๋อชะงักไปทั้งร่าง ใบหน้าของอีกฝ่ายทำให้นางลืมหายใจ“ชิงเยว่...” เสียงของนางสั่นเครือ สาวใช้ตรงหน้าขมวดคิ้ว“เจ้าค่ะ คุณหนู เป็นอะไ

“ข้าเพียง...นอนไม่ค่อยหลับนักเมื่อคืน” กู้เหวินเฉิงมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ“เจ้าคิดถึงเรื่องแต่งงานของเราอยู่หรือ” คำว่าแต่งงานทำให้ร่างของนางแข็งขึ้น“อีกสามเดือนเท่านั้น” เขายิ้ม“อีกสามเดือน เจ้าก็จะเป็นภรรยาของข้าแล้ว” ซูหนิงเอ๋อกำมือแน่นใต้โต๊ะ ภรรยาบ้าบออะไรกัน ชาติที่แล้ว... เขาไม่เคยคิดว่านางเป็นภรรยาเลย แม้แต่คืนเข้าหอ เขายังส่งนางไปให้บุรุษอื่นได้อย่างง่ายดาย“ใช่” นางตอบเสียงเบา“อีกสามเดือน” กู้เหวินเฉิงไม่เห็นประกายในดวงตาของนาง ประกายที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความคิดบางอย่าง เขานั่งลงตรงข้ามก่อนหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมา“วันนี้ข้ามาหาเจ้าเพราะมีสิ่งหนึ่งจะให้” ซูหนิงเอ๋อมองกล่องนั้น หัวใจพลันเต้นแรง นางจำได้นี่คือ...ปิ่นหยก ปิ่นที่เขาเคยมอบให้นางในชาติก่อน ตอนนั้นนางดีใจจนแทบร้องไห้ นางเก็บมันไว้อย่างดี สวมมันทุกวัน แม้ในคืนที่ถูกส่งตัวไปให้เซียวเฉิงเย่ นางก็ยังสวมมันอยู่แต่ต่อมา...หลังจากนางถูกจับในข้อหาวางยาพิษ ปิ่นหยกชิ้นนี้กลับถูกพบว่า มีตราสัญลักษณ์ของกลุ่มคนที่คิดลอบสังหารท่านอ๋องซ่อนอยู่ด้านในและมันกลายเป็นหนึ่งในหลักฐานสำคัญที่ทำให้นางไม่อาจปฏิเสธข้อก

“เพราะพี่หนิงเอ๋อเมตตา เป็นคนช่วยดูแลเองนี่เจ้าคะ”“ใช่” ซูหนิงเอ๋อพยักหน้า“ข้าเป็นคนให้” รอยยิ้มของเย่เหม่ยหลิงค้างไป“ผ้าไหมพวกนี้” นางเดินไปลูบผืนผ้าบนโต๊ะ“ข้าก็ให้” จากนั้นก็ชี้ไปยังเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้ง“อันนั้นก็ข้าให้” นางหันไปมองเย่เหม่ยหลิง“แม้กระทั่งเรือนหลังนี้...ก็เป็นของสกุลซู” ใบหน้าของเย่เหม่ยหลิงซีดลง“พี่หนิงเอ๋อ...ท่านพูดเรื่องนี้ทำไม”“ข้าก็แค่ทบทวน” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม“กลัวว่าตัวข้าจะเผลอและลืมไป”“ลืมอะไรหรือเจ้าคะ”“ลืมว่าใครเป็นเจ้านาย และใครเป็นแค่คนรับใช้” คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของเย่เหม่ยหลิงเปลี่ยนไปทันที กู้เหวินเฉิงขมวดคิ้ว“หนิงเอ๋อ เจ้าไม่ควรพูดเช่นนี้”“เช่นนั้นหรือ” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองเขา“แล้วข้าควรพูดอย่างไร”“สกุลเย่แม้จะรับใช้สกุลซู แต่เหม่ยหลิงก็เป็นสหายของเจ้า”“สหายรึ?” นางหัวเราะเบาๆ“สหายที่นอนร่วมโต๊ะกับคู่หมั้นของข้าในวันที่ตัวเองบอกว่าป่วย?”“เราไม่ได้ทำอะไร!” เย่เหม่ยหลิงรีบพูด“ข้าไม่ได้บอกว่าพวกเจ้าทำอะไร” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองนาง“เหตุใดเจ้าจึงรีบร้อนปฏิเสธเล่า รึเจ้าร้อนตัวเรื่องอะไร”“ข้า...”“หรือในใจเจ้ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เย่เห