Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสียงคำรามดังลอยอยู่ข้างหูแต่ช่างห่างไกล ซูหนิงเอ๋อรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังจมดิ่งลงสู่ความมืด ความเจ็บปวดจากยาพิษยังคงแผ่ซ่านอยู่ทั่วร่าง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังฉีกกระชากอวัยวะภายในของนางออกเป็นชิ้น ๆนี่นางตายแล้วมิใช่หรือ?ในวินาทีสุดท้าย นางยังเห็นใบหน้าของกู้เหวินเฉิง... บุรุษที่นางรักยืนเคียงข้างนางเมียน้อย บุรุษที่นางแต่งงานด้วยและบุรุษที่เป็นคนส่งนางไปขึ้นเตียงของชายอื่นในคืนส่งตัวเข้าหอ“คุณหนู!” เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ!” ซูหนิงเอ๋อสะดุ้งเฮือก ดวงตาที่ปิดสนิทพลันเบิกกว้าง นางหอบหายใจอย่างรุนแรง มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มแน่นจนปลายนิ้วซีดขาวกลิ่นเลือด...กลิ่นยาพิษ...ไม่มีแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือม่านเตียงสีขาวสะอาด ห้องนอนที่คุ้นตา และแสงอาทิตย์อ่อนๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ซูหนิงเอ๋อหันมองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนกนี่คือ...ห้องของนาง“คุณหนู?” หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงรีบเข้ามาประคองนาง ซูหนิงเอ๋อชะงักไปทั้งร่าง ใบหน้าของอีกฝ่ายทำให้นางลืมหายใจ“ชิงเยว่...” เสียงของนางสั่นเครือ สาวใช้ตรงหน้าขมวดคิ้ว“เจ้าค่ะ คุณหนู เป็นอะไ

“ข้าเพียง...นอนไม่ค่อยหลับนักเมื่อคืน” กู้เหวินเฉิงมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ“เจ้าคิดถึงเรื่องแต่งงานของเราอยู่หรือ” คำว่าแต่งงานทำให้ร่างของนางแข็งขึ้น“อีกสามเดือนเท่านั้น” เขายิ้ม“อีกสามเดือน เจ้าก็จะเป็นภรรยาของข้าแล้ว” ซูหนิงเอ๋อกำมือแน่นใต้โต๊ะ ภรรยาบ้าบออะไรกัน ชาติที่แล้ว... เขาไม่เคยคิดว่านางเป็นภรรยาเลย แม้แต่คืนเข้าหอ เขายังส่งนางไปให้บุรุษอื่นได้อย่างง่ายดาย“ใช่” นางตอบเสียงเบา“อีกสามเดือน” กู้เหวินเฉิงไม่เห็นประกายในดวงตาของนาง ประกายที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความคิดบางอย่าง เขานั่งลงตรงข้ามก่อนหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมา“วันนี้ข้ามาหาเจ้าเพราะมีสิ่งหนึ่งจะให้” ซูหนิงเอ๋อมองกล่องนั้น หัวใจพลันเต้นแรง นางจำได้นี่คือ...ปิ่นหยก ปิ่นที่เขาเคยมอบให้นางในชาติก่อน ตอนนั้นนางดีใจจนแทบร้องไห้ นางเก็บมันไว้อย่างดี สวมมันทุกวัน แม้ในคืนที่ถูกส่งตัวไปให้เซียวเฉิงเย่ นางก็ยังสวมมันอยู่แต่ต่อมา...หลังจากนางถูกจับในข้อหาวางยาพิษ ปิ่นหยกชิ้นนี้กลับถูกพบว่า มีตราสัญลักษณ์ของกลุ่มคนที่คิดลอบสังหารท่านอ๋องซ่อนอยู่ด้านในและมันกลายเป็นหนึ่งในหลักฐานสำคัญที่ทำให้นางไม่อาจปฏิเสธข้อก

“เพราะพี่หนิงเอ๋อเมตตา เป็นคนช่วยดูแลเองนี่เจ้าคะ”“ใช่” ซูหนิงเอ๋อพยักหน้า“ข้าเป็นคนให้” รอยยิ้มของเย่เหม่ยหลิงค้างไป“ผ้าไหมพวกนี้” นางเดินไปลูบผืนผ้าบนโต๊ะ“ข้าก็ให้” จากนั้นก็ชี้ไปยังเครื่องประดับบนโต๊ะเครื่องแป้ง“อันนั้นก็ข้าให้” นางหันไปมองเย่เหม่ยหลิง“แม้กระทั่งเรือนหลังนี้...ก็เป็นของสกุลซู” ใบหน้าของเย่เหม่ยหลิงซีดลง“พี่หนิงเอ๋อ...ท่านพูดเรื่องนี้ทำไม”“ข้าก็แค่ทบทวน” ซูหนิงเอ๋อยิ้ม“กลัวว่าตัวข้าจะเผลอและลืมไป”“ลืมอะไรหรือเจ้าคะ”“ลืมว่าใครเป็นเจ้านาย และใครเป็นแค่คนรับใช้” คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของเย่เหม่ยหลิงเปลี่ยนไปทันที กู้เหวินเฉิงขมวดคิ้ว“หนิงเอ๋อ เจ้าไม่ควรพูดเช่นนี้”“เช่นนั้นหรือ” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองเขา“แล้วข้าควรพูดอย่างไร”“สกุลเย่แม้จะรับใช้สกุลซู แต่เหม่ยหลิงก็เป็นสหายของเจ้า”“สหายรึ?” นางหัวเราะเบาๆ“สหายที่นอนร่วมโต๊ะกับคู่หมั้นของข้าในวันที่ตัวเองบอกว่าป่วย?”“เราไม่ได้ทำอะไร!” เย่เหม่ยหลิงรีบพูด“ข้าไม่ได้บอกว่าพวกเจ้าทำอะไร” ซูหนิงเอ๋อหันไปมองนาง“เหตุใดเจ้าจึงรีบร้อนปฏิเสธเล่า รึเจ้าร้อนตัวเรื่องอะไร”“ข้า...”“หรือในใจเจ้ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่เย่เห

รถม้าของสกุลซูเคลื่อนกลับเข้าสู่จวนในช่วงบ่าย ซูหนิงเอ๋อนั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้า ใบหน้าของนางสงบนิ่งแต่ในหัวกลับมีภาพหนึ่งวนเวียนอยู่ไม่หยุด ภาพในคืนที่นางกำลังจะตาย ประตูเรือนคุกถูกถีบเปิดออก เสียงคำรามของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น‘ซูหนิงเอ๋อ!’ จากนั้น...‘ใครสั่งให้กรอกยานาง!’‘หมอ! ช่วยนางเดี๋ยวนี้!’มือของซูหนิงเอ๋อกำแน่น เซียวเฉิงเย่ในชาติที่แล้วที่นางเคยเชื่อมาตลอดว่าบุรุษผู้นั้นเป็นคนสั่งฆ่านาง นับตั้งแต่นางถูกส่งเข้าไปในห้องของเขาในคืนแต่งงาน จากนั้นก็ถูกกล่าวหาว่าคิดวางยาพิษ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป นางไม่มีโอกาสแม้แต่จะอธิบายและสุดท้าย...นางก็ถูกลากไปกรอกยาพิษในตอนนั้น นางคิดว่าเซียวเฉิงเย่เป็นคนที่เกลียดนางเป็นคนที่เชื่อว่านางคิดร้ายต่อเขา เป็นคนที่ต้องการให้นางตาย แต่ก่อนลมหายใจสุดท้าย...เหตุใดเขาถึงบุกเข้ามาเหตุใดดวงตาของเขาถึงแดงก่ำเช่นนั้นและเหตุใดเขาถึงสั่งให้ช่วยนาง“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงของชิงเยว่ทำให้ซูหนิงเอ๋อหลุดออกจากความคิด“ถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ”“อืม” นางก้าวลงจากรถม้าแต่เพิ่งเดินเข้าเรือนไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง ชิงเยว่หันกลับมา“คุณหนู?” ซูหนิงเอ๋อเงยหน้าขึ้น“ชิงเ

“แต่จะทำอย่างไร” หญิงสาวยิ้ม“ข้าก็แค่...” ยังไม่ทันพูดจบ ซูหนิงเอ๋อก็ผลักประตูรถม้าเปิดออก ชิงเยว่ตาโต“คุณหนู!”“ช่วยด้วย!” เสียงร้องของซูหนิงเอ๋อดังขึ้นกลางถนน ร่างบางล้มพับลงบนกลางถนน มือข้างนึงจับข้อเท้าไว้แน่นพลางเอ่ยร้องขอความช่วยเหลือ“มีคน!” รถม้าหยุดกะทันหัน ชิงเยว่ตกใจจนแทบล้ม“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านเป็นอะไร!” ซูหนิงเอ๋อจับข้อเท้าของตัวเองแน่นขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด“ข้า...ข้อเท้าพลิก”“ข้อเท้าพลิก?”“อืม” นางตอบกระซิบกระซาบกับบ่าวคนสนิท“แต่เมื่อครู่ท่านยังนั่งดี ๆ อยู่เลยนะเจ้าคะ!” ซูหนิงเอ๋อหันไปถลึงตาใส่“เงียบ” เสียงร้องของนางทำให้คนบนถนนหันมองรวมถึงขบวนของท่านอ๋อง ม้าสีดำหยุดลง ซูหนิงเอ๋อเงยหน้าขึ้นและในวินาทีนั้น...ดวงตาของนางก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบของบุรุษบนหลังม้า เซียวเฉิงเย่กำลังมองนาง หัวใจของซูหนิงเอ๋อเต้นแรง นางพยายามทำสีหน้าอ่อนแอ“ข้า...” ยังไม่ทันพูดจบ เสียงเย็นชาก็ดังลงมาจากด้านบน“รถม้าสกุลซู” ซูหนิงเอ๋อชะงัก เขาจำได้เหรอแต่รถม้าคันนี้ไม่มีตราสกุลซู!“เจ้าคือซูหนิงเอ๋อ?” คำถามนั้นทำให้นางนิ่งไป ชิงเยว่เองก็ตาโต“ท่านอ๋องทรงรู้จักคุณหนูของบ่าวด้วยหรือ