เด็ดปีกเวหา のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

เด็ดปีกเวหาChapter เวหาลืมตาพร้อมรอยยิ้ม สายตามองไปยังหญิงสาวข้างกายที่หลับไหล ผมสีน้ำตาลอ่อนสยายเต็มแผ่นหลังขาวเนียน ปอยผมบางส่วนปกปิดเสี้ยวใบหน้าสวย เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมให้หลบออกจากแก้มใสอย่างแผ่วเบา ภาพบทรักที่ร้อนแรงเมื่อคืนค่อยๆ ไหลผ่านเข้ามาในความคิด ใบหน้าดื้อรั้นเชิดขึ้นกัดริมฝีปากด้วยความเสียดเสียวเสียงครางหวานลอดผ่านไรฟันยามที่เขาสอดประสานกายให้หลอมรวมกัน ช่างเป็นความงดงามที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด เขาไม่คิดว่าเขาจะได้มีโอกาสที่จะครอบครองดอกไม้งามดอกนี้ ทุกการกระทำของเขาที่เกิดขึ้น เขาทำไปด้วยสติสัมปะชัญญะที่ครบถ้วน เพียงแต่ใช้แอลกฮอล์เป็นข้ออ้างให้กล้าที่จะเริ่มทำเท่านั้น เวหามองดวงหน้าสวยที่หลับตาพริ้มอย่างหวงแหน เขาบรรจงจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา แล้วลุกออกจากเตียงด้วยความระมัดระวังเกรงว่าจะทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมบริเวณไหล่ของหญิงสาว ร่างบางที่นอนหลับไหลยาวนานเริ่มรู้สึกตัว ขนตางอนค่อยๆ ขยับ กระพริบตาถี่ๆ แสงสีทองรอดผ้าม่านตามลมเอื่อย เธอขยับร่างกายเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกปวดร้าวตรงส่วนนั้น หญิงสาวทำหน้านิ่วภาพเหตุ

บนโต๊ะอาหาร ข้าวต้มหมูสับถูกอุ่นให้ร้อนอีกครั้งจนควันลอยขึ้นส่งกลิ่นหอมฉุยเตะจมูก ชามข้าวต้มและแก้วน้ำส้มถูกยกมาวางตรงหน้าหญิงสาวอย่างเอาใจ “ข้าวต้มหมูถ้วยนี้พี่ทำสุดฝีมือเลยนะ และน้ำส้มแก้วนี้พี่เวย์ก็คั้นเองด้วยนะคะ” น้ำเสียงและสรรพนามที่เรียกถูกเปลี่ยนไปจากเดิมกลายเป็น น้ำเสียงนุ่มทุ้มพร้อมรอยยิ้มที่ความอ่อนโยนขัดกับหน้าตาคมเข้มผมเผ้ายาวหนวดเครารกรุงรัง ส่วนสกุณาเธอพยายามทบทวน เธอรู้ว่าร่างกายเธอไม่สามารถจะต่อต้านสัมผัสของเขาคนนี้ได้เลย และเธอไม่อยากรู้สึกผิดกับเมฆาไปมากกว่านี้ เธอจึงตัดสินใจที่จะตัดไฟเสียแต่ต้นลม โดยเธอจะต้องอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุด “ออกไป อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” เวหาผ่อนลมหายใจออกอย่างแผ่วเบา มองใบหน้าสวยที่บึ้งตึงไม่มีแม้รอยยิ้ม ทั้งที่เมื่อชั่วโมงที่ผ่านมาเขากับเธอยังช่วยกันทำรักให้กันและกันอยู่เลย เขารู้ว่าเธอกำลังสับสน แต่เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะไม่มีวันที่จะปล่อยเธอให้หลุดมือไปแน่นอน “โอเค.. งั้นเดี๋ยวพี่เวย์ออกไปรอข้างนอกนะคะ น้องนิดกินไปก่อน แล้วอยากได้อะไรเพิ่มก็เรียกพี่ได้เลย

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น เวหาพยายามจะไม่ปะทะกับสกุณา ในเมื่อหญิงสาวไม่อยากเห็นหน้าตน เขาก็จะไม่มาให้เห็นหน้า วันทั้งวันเขาเข้าไปทำงานในไร่ แล้วจะให้ชบาคนงานในไร่คอยส่งเสบียงให้หญิงสาว ตกกลางคืนเขาก็จะแอบเข้ามาอาบน้ำและนอนที่ม้านั่งยาว แล้วรีบตื่นแต่เช้าออกจากเรือนไปตั้งแต่ก่อนหญิงสาวตื่น เพื่อที่หญิงสาวจะได้ไม่หงุดหงิด ความจริงเขาจะแยกกลับไปนอนที่อื่นก็ได้ แต่เขาก็ไม่อยากทิ้งให้เธอต้องอยู่ตอนกลางคืนคนเดียวระหว่างเดินตรวจงานในไร่ เขาบังเอิญเจอน้าสนหัวหน้าคนงานในไร่จึงหยุดคุยทักทายกัน น้าสนรายงานว่าวันนี้หลังจากที่ชบาเอาปิ่นโตไปให้สกุณา สกุณาได้ขอให้ชบาช่วยพาไปเที่ยวที่น้ำตกท้ายไร่ ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ภาพในอดีตเข้ามาในหัวสมองเขาอีกครั้ง เวลาผ่านไปเป็นสิบปีแล้ว ไม่รู้ว่าหญิงสาวจะว่ายน้ำเป็นหรือยัง ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นห่วง จะว่าชบาก็คงไม่ได้ ดูแล้วน่าจะโดนบังคับให้ไปแน่ๆ เวหามองนาฬิกาเข็มสั้นชี้ไปที่เลขสาม แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่เริ่มมีก้อนเมฆมืดครึ้มก่อตัวจับตัวกันแน่น และจากที่ผ่านมาสามสี่วันนี้ ฝนก็ตกทุกวัน บางวันเริ่มตอนเย็น บางวันมาตอนค่ำ คิดแล้วก็อดเป็นห่วงสา

ร่างบางเปียกโชกตัวสั่นเทาที่ยังไม่หายจากอาการตกใจกลัวถูกโอบกอดไว้ด้วยวงแขนแกร่ง และคำปลอบประโลมที่แสนคุ้นหูดังก้องอยู่ในหัวของสกุณา “ไม่ต้องกลัวนะคะน้องนิด พี่เวย์อยู่ตรงนี้แล้ว น้องปลอดภัยแล้ว”ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นเคยกับประโยคนี้มากเลยนะ มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย อ้อมกอดที่กอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อยระหว่างที่ถูกน้ำพลัดพา เธอรับรู้ได้ว่าบางครั้งเขาใช้ร่างกายเขารับแรงกระแทกจากสิ่งรอบข้างเพื่อปกป้องเธอไม่ให้ได้รับความบาดเจ็บ แล้วเขาก็พาเธอขึ้นจากน้ำได้สำเร็จ ทั้งคู่มาหลบพักที่เพิงไม้เก่าๆ เวหาจำได้ว่ามันเพิงไม้ที่พวกลุงกล่ำน้าเรืองทำไว้สำหรับนั่งพักชั่วคราวครั้งเมื่อเข้ามาเก็บของป่า ทั้งคู่ยังคงตัวติดกัน เวหานั่งเอาหลังพิงเสาโดยมีสกุณานั่งซบอยู่ในอ้อมกอดเขา ไม่มีเสียงพูดคุยกัน ท่ามกลางความเงียบมีเพียงเสียงหริ่งเรไรและเสียงของหัวใจสองดวงสกุณาเปรียบเหมือนนกน้อยที่พลัดตกจากรัง พลันได้มาอยู่ภายในอ้อมกอดแกร่ง เธอนั่งซบนิ่งไม่มีทีท่าว่ารังเกียจเขาแต่อย่างใด ตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกปลอดภัยที่ได้อยู่ภายใต้อ้อมกอดอันแข็งแกร่งนี้ วงแขนที่โอบกอดเธอประคองเธอยามอยู่ในลำธารที่เชี่ยวกราด วงแขนที่

“เวย์ ..นิด.. อยู่แถวนี้ไหม” เสียงเรียกที่คุ้นเคย ทำให้เวหาลืมตาขึ้นช้าๆ หญิงสาวในอ้อมอกยังคงหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยล้าจากการหนีน้ำ และบทเพลงรักที่พึ่งจบลงไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เขามองสำรวจเสื้อผ้าของเขาทั้งคู่ที่ตอนนี้อยู่ในสภาพที่เรียบร้อย เขาผ่อนลมหายใจเบาๆ เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ไปความสัมพันธ์ของเขากับเธอจะเป็นเช่นไร แต่เขายอมรับว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเขากับเธอช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกิน เขามีความสุขมาก ทุกอย่างที่เขาทำให้เธอ และทุกอย่างที่เธอทำให้เขา แต่หลังจากนี้จะเป็นเช่นไร คงต้องรอดูต่อไปเขายังจำเสียงเกรี้ยวกราดของเธอที่สะกดเขาเมื่อคืนได้ว่า“ต่อไปพี่จะต้องเชื่อฟังนิด” “พี่จะต้องเชื่อฟังคำสั่งของนิด ไม่ว่านิดจะสั่งอะไร พี่ต้องทำตาม” เสียงนี้ยังดังก้องในหู เขาไม่รู้หรอกว่ามันเป็นเพียงบทละครที่ถูกสร้างขึ้นมาระหว่างการร่วมรัก หรือว่าเธอนั้นคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้หัวใจเขาแพ้ผู้หญิงคนนี้ไปหมดแล้ว หมดทั้งหัวใจ เวหาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา สันจมูกเกลี่ยไปตามข้างแก้ม ตามด้วยเสียงกระซิบที่แสนอ่อนโยนข้างหู "พี่เวย์ขอโทษทุกสิ่งอย่างที่พี่เวย์เคยทำไม่ดีกับน