บททั้งหมดของ พี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า: บทที่ 21 - บทที่ 30

ดวงตาของหนิงเซียนแดงก่ำ เรื่องนี้กระทบจิตใจของนางมาก นางไม่กล้าปริปากยามที่มีสายตาของเหล่าบุรุษจับจ้อง ดังนั้นสุ่ยตัวตัวจึงพานางไปยังฉากหลังที่มีม่านผืนโปร่งกำบังด้านหลังฉากกั้นจะมีเพียงหนิงเซียนและสุ่ยตัวตัว ส่วนชายหนุ่มทั้งสามนั่งฟังอยู่อีกด้าน ขอเพียงหนิงเซียนรู้สึกปลอดภัยนางก็เริ่มเปิดปากทั้งน้ำตา“ห้าปีก่อน ข้าถูกบิดาขายให้กับหอกระจ่างฟ้าเพราะเขาติดการพนันอย่างหนักจึงใช้เงินมือเติบสุดท้ายกรรมเลยมาตกที่ลูกสาวเช่นข้า ตอนนั้นข้าหวาดกลัวและสับสน การถูกทอดทิ้งหนนั้นทำให้ผืนฟ้าของข้าพังลงมา โชคดีที่เจ้าหอเป็นคนมีเหตุผล นางเห็นว่าข้าเองก็ยังเด็กซ้ำยังมีความสามารถเรื่องดนตรี นางจึงส่งข้าให้กับฝ่ายสังคีต หลังจากนั้นไม่นาน คุณชายเผยก็ปรากฏตัว…”เสียงเล่าของหนิงเซียนเริ่มสั่นเครือ สุ่ยตัวตัวกุมมือหญิงสาวเอาไว้พลางส่งยิ้มอ่อนหวานเพื่อปลอบประโลม “บาดแผลทางใจ หากเก็บเอาไว้ก็รังแต่เป็นปัญหา เจ้าต้องกล้าเผชิญหน้า ชีวิตของเจ้าไม่ได้หยุดแค่ตรงนี้เสียหน่อย”เสียงของสุ่ยตัวตัวสะท้อนไปยังอีกฝั่ง ถูเข่อหานได้ฟังก็ใจสั่นระรัว เขากำมือแน่น ‘บาดแผลทางใจ หากเก็บเอาไว้ก็รังแต

หลังฮ่องเต้ได้ตรวจสอบหลักฐานที่สุ่ยชิงหานและสุ่ยจื่ออันยื่นฎีกาถวายขึ้นไปก็ทำให้ทั้งท้องพระโรงลุกท่วมดุจเพลิงนรกตระกูลเผยเป็นขุนนางขั้นหนึ่งที่ขึ้นตรงต่อฮ่องเต้ ได้รับการไว้วางใจจากราชวงศ์ ทว่าพวกเขากลับใช้ช่องโหว่นี้ในการทำเรื่องต่ำช้า ลอบคบคิดศัตรูขายชาติ ส่งออกอาวุธสังหารไปยังแคว้นหานโจวมานานหลายปี สับเปลี่ยนวัตถุดิบอย่างดีเลือกสวมรอยวัตถุดิบคุณภาพต่ำเพื่อยักยอกงบประมาณแผ่นดินเรื่องนี้ระแคะระคายมานานแต่ไม่อาจสาวถึงตัวบงการได้ เนื่องจากพวกที่เกลือเป็นหนอนก็คือคนใหญ่คนโต มีอำนาจคับฟ้าจนสามารถปิดผืนฟ้าด้วยฝ่ามือเดียวหากแต่ฟ้าเพียงรอวันพิพากษา คนชั่วเหล่านั้นสามารถบดบังสายตาสวรรค์ได้เพียงชั่วขณะ ดังนั้นวันนี้จึงถึงคราวพินาศของตระกูลเผยฮ่องเต้ออกราชโองการในทันที ตระกูลเผยคิดกบฏ ขายชาติ ใช้อำนาจในทางที่ผิด ริบทรัพย์จับกุมคุมขังทั้งตระกูล รอลงอาญาพิพากษาตัดหัวเก้าชั่วโคตร ตระกูลน้อยใหญ่ที่ร่วมขบวนการก็ไม่รอดเช่นเดียวกัน สุ่ยตัวตัวนอนดีดขาสบายใจอยู่บนต้นเหมยสุดโปรด ศีรษะของนางหนุนอยู่บนตักกว้างอันอบอุ่น “หานเอ๋อร์ เจ้าเก่งมากเลย ต

หลังสุ่ยจื่ออันรู้ถึงความสนิทสนมของถูเข่อหานและสุ่ยตัวตัวเขาก็ส่งหน่วยสอดแนมมาจับตามองน้องสาวอยู่ตลอด แม้ถูเข่อหานช่วยเขาได้มากเรื่องกวาดล้างกบฏ แต่เรื่องน้องสาวกับเรื่องผลงานมันคนละส่วนกันสุ่ยตัวตัวไม่อยากก่อปัญหา นาน ๆ ครั้งนางถึงจะลอบไปพบถูเข่อหาน ซึ่งก็ล่วงเลยมาเกือบทั้งเดือนที่นางไม่ได้พบหน้าเขา ถูเข่อหานเองก็เงียบไปจนน่าฉงน เพราะต่อให้สุ่ยจื่ออันวางหูตาไว้กว้างขวางก็ไม่อาจขวางถูเข่อหานได้ การเงียบในครานี้ทำให้สุ่ยตัวตัวสังหรณ์ไม่ดี วันนี้นางจึงอยากพบเขานัก และแล้วสุ่ยตัวตัวก็ทนเสียงในหัวไม่ไหว ไม่นานหญิงสาวก็ถ่อมาถึงหน้าตำหนักฉางชุน นัยน์ตาดอกท้อสำรวจบรรยากาศโดยรอบ ทุกอย่างเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตน หนำซ้ำข้าวของเครื่องใช้ยังถูกวางเอาไว้จนฝุ่นจับหนา เหตุใดราวกับไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ “หานเอ๋อร์”“…”“นี่…”“…”“ถูเข่อหาน ออกมานะ!”“…”ไม่ว่านางจะร้องเรียกอย่างไรก็มีเพียงความเงียบงันที่ตอบกลับมา ความหวั่นวิตกเริ่มเกาะกินจิตใจหญิงสาว ฟ้าฝนก็ทำท่าจะตกให้ได้ หรือเขาจงใจหลบหน้านางเพราะ

สุ่ยตัวตัวเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง นางเอาแต่ร้องฟูมฟายไม่กินไม่ดื่ม ไม่ว่าผู้ใดเกลี้ยกล่อมก็ไม่ใจอ่อน กระทั่งบังเอิญเหลือบไปเห็นบันทึกเล่มหนึ่งที่วางทิ้งไว้สุ่ยตัวตัวปาดคราบน้ำตาส่ง ๆ จากนั้นลุกไปหยิบมันขึ้นมา‘พี่หญิง ต่อไปหากเกิดอะไรขึ้น ท่านจะเชื่อใจข้าได้หรือไม่ ท่านต้องรอข้าไม่ว่าจะได้ยินอะไรมาก็ตาม ข้าไม่มีทางทอดทิ้งท่าน’เสียงของถูเข่อหานสะท้อนขึ้นในหัว ทำให้นางรู้สึกมีหวัง สุ่ยตัวตัวพลิกเปิดบันทึกหน้าแรกด้วยมือสั่นเทาที่แท้บันทึกเล่มนี้ก็คือบทนิยายเรื่องหนึ่ง สุ่ยตัวตัวกวาดสายตาอ่านไปทีละตัวอักษร นางใช้เวลาและสมาธิจดจ่ออยู่กับเรื่องราวที่บรรยายออกมาเหล่านั้นสุ่ยตัวตัวยิ่งอ่านก็ยิ่งพบแต่ความตื่นตะลึง ราวกับตนกำลังติดตามชีวิตคนคนหนึ่งอย่างชัดเจน ประหนึ่งผู้บรรยายเป็นพระเจ้าที่กวาดสายตาก็มองทะลุทุกสรรพสิ่งแน่นอนว่าเรื่องราวที่ถูกบรรยายเอาไว้ ตรงกับการใช้ชีวิตของนางทั้งหมด ไม่ว่าสถานะครอบครัว บุคลิกนิสัยส่วนตัว ล้วนตรงกับนางไม่มีผิดเพี้ยนสุ่ยตัวตัวใจเต้นระส่ำ ที่แท้ชีวิตของนางก็ถูกควบคุมไว้ด้วยปลายพู่กันอย่างที่ถูเข่อหานเคยบอก สุ

รุ่งเช้ายามเหม่า [1] ชุยช่านช่วยสุ่ยตัวตัวหวีผมไปก็น้ำตาคลอไป เสียงสะอื้นของนางทำให้คนที่ได้ยินต้องยิ้มเอ็นดูออกมา“ไม่ต้องร้อง ข้าไปแต่งงาน ไม่ได้ไปตายเสียหน่อย”“ฮึก ฮื่อ…องค์หญิง ท่านไม่ไปไม่ได้หรือเพคะ หรือถ้าท่านไม่เปลี่ยนพระทัยจริง ๆ ก็ให้หม่อมฉันติดตามไปปรนนิบัติท่านเถิด”สุ่ยตัวตัวคว้ามือสาวใช้เอาไว้ แม้ชุยช่านดูแลข้างกายนางได้ไม่นาน แต่ก็เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ การไปครั้งนี้นางไม่อยากให้ใครจากบ้านเกิดไปลำบากกับนางทั้งนั้น เพราะสุ่ยตัวตัวก็ไม่รู้ว่าทางข้างหน้าที่เลือกเดินอยู่ถูกต้องหรือไม่ หากผิดพลาดขึ้นมา นางจะขอรับความเสี่ยงไว้เพียงลำพัง“เจ้าอยู่ที่นี่ย่อมดีที่สุด เจ้าเองก็ไม่อยากจากบ้านเกิดไปไกลใช่หรือไม่”ชุยช่านเม้มปาก “แต่องค์หญิงก็ไม่อยากจากไปเช่นกันนี่เพคะ”“ทำไมจะไม่ล่ะ เจ้าก็รู้ว่าข้าหัวแข็งเพียงใด หากข้าไม่เต็มใจใครจะกล้าบังคับข้า ต่อไปไม่มีข้าแล้วเจ้าก็ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี”“ฮื่อ…องค์หญิง…”“ไม่ต้องร้อง พอแล้ว ๆ” สุ่ยตัวตัวกอดปลอบเด็กสาวร่างอว