บททั้งหมดของ พี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า: บทที่ 11 - บทที่ 20

“โอ๊ย…เจ็บชะมัดยาด เจ้าช่วยโผล่มาให้เหมือนคนบ้างไม่ได้หรือ เสียงมาก่อนอย่างกับวิญญาณ” สุ่ยตัวตัวประคองเอวตนพร้อมทั้งบ่นอุบถูเข่อหานขบขัน “พี่หญิง ข้าว่าคนที่ต้องร้องโอดโอยนั่นควรเป็นข้ามากกว่ากระมัง ท่านทับข้าจนขยับไม่ได้เช่นนี้แล้ว”สุ่ยตัวตัวเม้มปากจนห้อเลือด หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นแช่มช้าก็พบว่าตนนอนทับร่างของเขาอยู่จริง ๆ นางไม่เจ็บเลยสักนิดเพราะอีกฝ่ายเป็นเบาะกันกระแทกอย่างดีเยี่ยมสุ่ยตัวตัวได้สติรีบเฉไฉแล้วผละออกมา “ช่วยไม่ได้ ก็เจ้าอยากมาไม่ให้สุ้มให้เสียงเอง บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าจะไปพบเจ้าคืนนี้เอง ยังจะอยากโผล่มาอีก”ถูเข่อหานแสร้งลุกไม่ไหว เขายื่นมือส่งให้หญิงสาว “พี่หญิง ท่านทำข้าซี่โครงหักแล้ว ช่วยดึงข้าที”สุ่ยตัวตัวหลุกหลิก นางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะเดี๋ยวนี้ถูเข่อหานแปลงร่างเป็นจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน “เจ้าอย่ามาเสแสร้ง ข้าไม่เชื่อหรอก กระดูกเจ้าแข็งจะตาย”ถูเข่อหานยังร้องโอดโอยกลิ้งอยู่บนพื้น“นี่ เจ้าคงไม่ได้เจ็บจริงกระมัง” สุ่ยตัวตัวเริ่มไม่แน่ใจ ถึงอย่างไรก็ความผิดนาง หากเมื่อครู่อีกฝ่ายไม่รับนางเอาไว้

“พี่ใหญ่... ข้าผิดไปแล้ว ท่านอย่าเรียกหมัวมัวมาเลย ข้าไม่ได้แกล้งป่วยนะเพคะ แค่อาการดีขึ้นมากแล้วเท่านั้น”“เอาล่ะ ๆ เจ้าตัวแสบ ลุกขึ้นมาเถอะ” สุ่ยชิงหานประคองไหล่แคบขึ้นมา แล้วส่งตัวน้องสาวกลับไปนั่งบนเตียง“พี่ใหญ่ก็มิได้จะบังคับสิ่งใดเจ้า แค่รู้ว่าดีขึ้นก็พอใจแล้ว แต่คราวหลังอย่าเที่ยวโกหกเช่นนี้อีก”สุ่ยตัวตัวทำหน้าสำนึกผิด “เพคะ ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่ใหญ่รักข้าที่สุด”สุ่ยชิงหานทอดถอนใจ ฝ่ามือกว้างลูบศีรษะน้องสาวด้วยความเอ็นดู “เรื่องงานอภิเษกของเจ้าข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากแต่ง หากแต่น้องรองทำไปล้วนหวังดีกับเจ้า เผยจิ่นอันผู้นั้นอย่างไรก็อนาคตไกล เป็นถึงลูกชายเสนาบดีเผย เจ้าก็หยุดหาทางหลบเลี่ยงได้แล้ว อยากเป็นสาวแก่ทึนทึกหรืออย่างไร”“แบร่ วนมาเรื่องนี้จนได้” สุ่ยตัวตัวแลบลิ้น เบือนหน้าหนี ก่อนจะนึกอะไรดี ๆ ได้“เขาก็แค่โชคดีมีพ่อเป็นขุนนางตำแหน่งสูง ความสามารถอะไรก็ไม่มี หากต่อไปข้าโดนทำร้าย ท่านว่าเขาจะปกป้องข้าได้หรือไม่”“อนาคตเขาคือราชบุตรเขย เป็นพระสวามีของเจ้า ไม่มีผู้ใดไม่ปกป้องภรรยาตนเองหรอก”“ท่านแน่ใจหรือ เช่นนั้นหากข

สุ่ยตัวตัวพันแผลเสร็จก็รีบดูอาการของเขาต่อ เพราะสัมผัสถึงลมหายใจที่เปลี่ยนไปของเขา “เจ็บมากเลยหรือ เช่นนั้นก็นอนพักก่อนนะ ข้าจะไปตามหมอหลวงมาดูอาการเจ้าอีกที”นางช่วยดันไหล่กว้างอย่างเบามือ ทว่าเขากลับขืนตัวไม่ยอมทำตาม ทั้งยังจับจ้องมาที่นางไม่วางตา“เจ้านอนสิ อย่าดื้อ”ถูเข่อหานจับมือเล็กไว้แน่น สุ่ยตัวตัวมองการกระทำอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ แต่แล้วเขาก็ยอมล้มตัวลงไม่พูดจา ราวกับว่าหากเขาหลุดปากพูดออกมาแม้เพียงครึ่งคำจะเผยพิรุธบางอย่างสุ่ยตัวตัววางใจไม่นานก็ถูกดึงลงไปนอนอยู่บนเตียง “นี่เจ้า!”“ชู่ว…ข้างนอกฝนตกหนัก ข้าไม่อยากอยู่คนเดียว ท่านไม่ต้องตามหมอข้าไม่ต้องการหมอ ข้าต้องการแค่ท่านเท่านั้น”อ้อมแขนแกร่งโอบรอบเอวคอดจากทางเบื้องหลัง ลมหายใจอุ่นระอุเป่ารดต้นคอระหงจนสุ่ยตัวตัวต้องรีบหดคอหลบ ทว่าอยู่ในท่ากอดกันกลมเช่นนี้จะหนีอย่างไรก็คงไม่พ้น หนำซ้ำเขายังรัดตัวของนางแน่นขึ้นเรื่อย ๆ“แต่เจ้ากำลังทำข้าเจ็บนะ”“เช่นนั้นท่านต้องไม่ทิ้งข้าไป”สุ่ยตัวตัวพยายามแกะมือของเขาออก อยู่ ๆ นางก็นึกบางเรื่องได้ หญิงสาวตะลึงลานไปชั่วขณะ

นัยน์ตาดอกท้อลดมองบาดแผลบนอกของเขา นางเริ่มสงสัยแล้วว่าบาดแผลตรงนั้นเป็นเพราะฝีมือของเขาเองหรือเปล่า“ได้ เช่นนั้นไว้เจอกันนะ ข้าต้องรีบไปแล้ว หากพี่รองรู้เข้าว่าข้าแอบมาที่นี่เขาต้องมาเล่นงานเจ้าแน่”“ให้เขามาสิ ข้าไม่กลัว”“เด็กดีจะต้องเชื่อฟัง”ถูเข่อหานหน้ามู่ทู่ “ก็ได้”สุ่ยตัวตัวผละออกไปได้สักพัก ทว่าสายตาของถูเข่อหานยังจับจ้องหน้าประตูอยู่ตลอด ปัญหามันเกิดขึ้นแล้ว แต่เขายังหาทางแก้ไขไม่ได้เสียที เขาควรต้องทำเช่นไร หากเป็นเช่นนี้ต่อไป สักวันสุ่ยตัวตัวจะต้องเจ็บหนักเพราะตัวเขาเอง“องค์ชาย”“เข้ามา”องครักษ์ร่างสูงมาหยุดยืนที่ตรงหน้าเขา “เรื่องที่ท่านให้ไปจัดการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เขายื่นกระบอกส่งสาสน์ให้ถูเข่อหาน“ท่านพี่ขัดข้องหรือไม่”“ท่านอ๋องตรัสว่า ยินดีร่วมมือ”ถูเข่อหานพยักหน้า “เจ้าไปพักเถอะ”“องค์ชาย แต่บาดแผลของท่าน…”“ข้าไม่เป็นไร พักสักวันสองวันก็ดีขึ้นแล้ว เจ้าส่งคนไปแจ้งสำนักศึกษา ว่าข้าขอลาเพราะป่วยเป็นโรคติดต่อ ไม่มีกำหนดวันหาย”“พ่ะย่ะค่ะ”ถูเข่อห

หญิงสาวค้อมตัวลงจากนั้นนั่งประจำที่ ก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงแรก ท่วงทำนองที่บรรเลงออกมาแต่ละท่อน ไพเราะจนแทบหยุดเวลา ทว่าในเนื้อเพลงกลับแฝงไปด้วยความเศร้าโศก ยิ่งอีกฝ่ายเริ่มร่ายทำนองออกมาก็ยิ่งทำให้คนฟังดั่งติดอยู่ในภวังค์ห้วงหนึ่งสุ่ยจื่ออันถนัดเรื่องดนตรีเป็นที่สุด ครั้นได้ฟังเขาก็ราวกับเข้าไปอยู่ร่วมเหตุการณ์นั้น หากแต่เขารู้สึกว่า ดนตรีที่หญิงสาวกำลังบรรเลงแม้จะเศร้าแต่ก็มีเนื้อหาที่กำลังต่อว่าบุรุษอยู่กลาย ๆ“พี่รอง ไพเราะหรือไม่”สุ่ยจื่ออันพยักหน้า “ไพเราะมาก แต่เนื้อร้องเช่นนี้ข้าว่านางกำลัง…” ชายหนุ่มกวาดตามองบุรุษทั้งสองที่นั่งอยู่ด้วยกันพวกเขามีสีหน้าเป็นปกติกันหมด ตรงกันข้ามกับเขา ที่ฟังปราดเดียวก็รู้ว่า สตรีผู้นี้ชิงชังบุรุษ“กำลังอะไรหรือ?”“เปล่าหรอก” สุ่ยจื่ออันส่ายหัวถูเข่อหานลอบยิ้มมุมปาก เหตุใดเขาจะฟังทำนองของมันไม่ออก หากแต่ผู้ชายบัดซบเช่นนั้นไม่ใช่เขาเสียหน่อย เหตุใดจะต้องใส่ใจด้วยสุ่ยชิงหานสงสัย “น้องหญิง ไหนว่าเจ้าจะพามาพิสูจน์ความจริง เหตุใดถึงมานั่งฟังเพลงร่ำสุราเช่นนี้”“ก็นี่อย่างไรเพคะ”