Lahat ng Kabanata ng กฎรักพันธะทายาทมาเฟีย: Kabanata 41 - Kabanata 50

ตกเย็นก็ช่วยกันตั้งชื่อเด็กแฝดกันอย่างชุลมุน ต่างคนต่างเสนอชื่อที่ตัวเองหามา พิมพ์ดาวที่เป็นคนตัดสินใจก็ลำบากใจเป็นอย่างมากที่จะเลือกชื่อให้กับลูก เธอเลือกที่จะตั้งตามฝั่งของแม่และน้องสาว ในอีกหนึ่งเลือกชื่อตามเพื่อนสนิทที่เป็นเหมือนครอบครัว "เคียร์ร่า ชื่อนี้น่ารักมาก พี่ก็ชอบเหมือนกัน"พัชชาชอบชื่อที่จีน่าตั้งให้หลานสาว ดูเข้มแข็งและน่ารักอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน แล้วยังเป็นชื่อของเด็กลูกครึ่งมีตัวอักษรคล้องจองกับพ่อของลูกอย่างปฏิเสธไม่ได้ ยังไงเขาก็เป็นพ่อลูกกัน สักวันก็ต้องเจอกันอยู่ดี "หลานชายล่ะ ให้คุณพ่อเป็นคนตัดสินใจไหม""คริสเตียนก็เข้ากับหน้าหล่อดีนะ" คุณตาก็เห่อหลานชายอุ้มไม่ยอมวางเสียที "ได้ค่ะ พิมพ์ชอบทุกชื่อที่ทุกคนพูดมาเลย "พิมพ์ดาวยิ้มให้กับทุกคน จะตั้งให้ครบทุกชื่อที่ทุกคนเสนอมาก็ไม่ได้ จึงเลือกตามที่เหมาะสมที่ทุกคนเห็นว่าดี แค่เห็นลูกน้อยคลอดออกมาอย่างปลอดภัยเธอก็ดีใจมากแล้ว"เอาไว้ตั้งคนต่อไปก็ได้ ฮ่า ๆ " จีน่าแซวเพื่อนรัก ทำเอาทุกคนในห้องยิ้มกริ่ม เพราะรู้ดีว่าหัวใจของพิมพ์ดาวนั้นเป็นของใคร กาลเวลาคงจะเยียวยาหัวใจดวงนี้ให้กลับมาเข้มแข็งในเร็ววัน# หลายเดือนต่อม

หลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน คุณชายรองของตระกูลที่กำลังรับบทบาทหน้าที่ยิ่งใหญ่แทนพี่ชายก็เดินออกมาจากบริษัท กว่าจะเสร็จงานก็มืดค่ำ ไม่เคยได้สัมผัสแสงแดดเหมือนคนทั่วไปเลยสักครั้ง ตอนเช้าก็มาแต่เช้าลงที่ลานจอดรถไร้แสงแดด ตอนเย็นออกมาก็มืดค่ำหาอะไรกินก็กลับไปนอน ชีวิตบนโลกอยู่แต่สิ่งเดิม ๆ จะไปพบปะสังสรรค์กับเพื่อนเหมือนแต่ก่อนก็ไม่ได้ เพราะเพื่อนเริ่มจะมีครอบครัวกันหมดแล้ว วันนี้เขาก็มีประชุมงานสำคัญแทนพี่ชายแต่เช้า แต่คาดว่าจะต้องมาเช้าต่อกันอีกหลายวันเลย เพราะพี่ชายไม่เข้าบริษัทมาเกือบเดือนแล้ว คนที่บอกอย่าให้ผู้หญิงครอบงำ ในตอนนี้กลับตามติดเด็กสาวคนนั้นไม่ห่าง ตามหึงหวงราวกับพ่อหวงลูกสาว อายุมากขนาดนั้นยังไปตามเด็กอยู่ได้ สมเพชพี่ชายจริง ๆ "ไปร้านไหนดีครับ" อชิถามเจ้านายเพราะไม่รู้ใจเหมือนภูผาที่ลางานพาแม่ไปหาหมอ แม่ของภูผาเข้ารับการผ่าตัดก้อนเนื้อมะเร็งที่ลำไส้ ทำให้ช่วงนี้เขาต้องไปดูแลแม่ "แม่มันเป็นไงบ้าง""เข้ารับการผ่าตัดพรุ่งนี้ครับ ช่วงเย็นผมก็ว่าจะไปให้กำลังใจมันหน่อย" "โรงพยาบาลต่างจังหวัดเหรอ?" "ใช่ครับ บอกให้ย้ายเข้ามาที่โรงพยาบาลใหญ่ในเมือง แม่มันก็ไม่ยอมมา แม่มันบ

"ผมแค่แวะเอาขนมมาฝาก ไปแล้วนะครับ"ร่างสูงกำลังจะหันกลับและเดินออกไป อยู่กับย่านานไม่ได้เดี๋ยวจะพูดเรื่องเดิม ๆ ขึ้นมาอีก เรื่องผู้หญิงคือเรื่องที่ย่าบังคับเขามาตลอด นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ออกเดทกับผู้หญิงที่ย่าหาให้ หากจะให้เลือกก็ขอเลือกผู้หญิงที่ตัวเองสนใจเถอะ"เดี๋ยวสิ! นาน ๆ มาที จะรีบไปไหน""ถ้าอยากจะพูดถึงเรื่องผู้หญิง ผมไม่อยากฟังครับ""อยากจะถามเรื่องเจ้าใหญ่ เห็นพี่ชายบ้างไหม ไม่มาหาย่านานแล้วนะ"หลานชายคนโตไม่มาหาย่านานแล้ว ครั้งล่าสุดมากระชากเด็กสาวออกไปจากบ้าน เอาแต่ใจตัวเอง บ้าอำนาจจนผู้เป็นย่าต้องดุ ไม่รู้ว่าโกรธย่าเรื่องนี้หรือเปล่าถึงได้ไม่มาหาย่าเลย คนแก่เริ่มเป็นกังวล คิดว่าหลานชายต้องโกรธแน่ ๆ "รายนั้นติดผู้หญิงครับ ย่าเอาเวลาที่จะบังคับผมไปมีเมีย ไปบอกให้พี่ใหญ่รีบแต่งงานเถอะครับ "ได้โอกาสก็รีบโยนให้พี่ชายในทันที เป้าหมายของย่าให้เปลี่ยนไปที่พี่ชายเถอะ รายนั้นน่าจะมีเหลนให้ย่าได้เร็วกว่า"ทำไมพูดแบบนั้น ย่านึกว่าเจ้าใหญ่โกรธย่าเสียอีก""พี่ใหญ่ไม่เคยโกรธคุณย่าหรอกครับ แต่เอาแต่ตามติดผู้หญิง ตามหวงราวกับหมาบ้า ผมว่าคนนี้น่าจะตัวจริงนะครับ""จริงเหรอ?"แววตาของผู้

สิ่งที่เธอกระทำทำให้เขาสับสน ครอบครัวหน้าเงินของเธอก็ปิดเรื่องนี้เงียบไม่บอกกับใคร ทำไมครอบครัวนี้ถึงแปลกประหลาดกันเหลือเกิน ตอนอยากได้เงินก็รีบร้อนมาขอเงินจากเขา บทจะหายก็หายไปโดยไม่มีการบอกกล่าวสักคำ "เรื่องน้องสาวเธอในอดีตเป็นยังไง?" ตอนนี้เขาอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ ที่สงสัยเพราะจะได้ทำหน้าที่พ่ออย่างถูกต้องหรอกนะ ไม่ได้ใส่ใจใครเป็นพิเศษ ในเมื่อเธอเลือกที่จะใจร้ายไม่เห็นหัวพ่ออย่างเขา เขาก็จะไม่สนใจความรู้สึกเธอเช่นกัน ถ้าเด็กสองคนนั้นเป็นลูกของเขา เขาก็มีสิทธิ์ที่จะเลี้ยงลูกเช่นกัน ..เวลาต่อมา...ครืด ๆ เสียงข้อความแจ้งเตือนนำขึ้นมาในเครื่องของอาชิ หลังจากที่กดสั่งขนมไปเมื่อชั่วโมงก่อน ออเดอร์ยาวเหยียดจนทางร้านเพิ่งจะตอบกลับมา"ทางร้านตอบรับออเดอร์มาแล้วครับ" "ให้ไปรับตอนไหน?"ร่างสูงที่ยืนดูดบุหรี่คุยกับภูผาคนสนิทเรื่องที่จะกลับไปทำงานหันไปใส่ใจเรื่องที่อีกคนบอกก่อนหน้ามากกว่า "ถ้าหากจะรับวันนี้ต้องไปก่อนสองทุ่มครับ"สายตาคมมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มกว่าแล้วอีกไม่นานร้านก็จะปิด เขาก็จะไม่ได้เจอลูกแฝดทั้งสองคน ถ้าจะให้รอมาในวันพรุ่งนี้ก็คงจะไ

"คิดจะทำอะไร?"คุณชายรองเป็นคนเปิดประเด็นก่อน เขาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบไม่ได้ใส่อารมณ์ทั้ง ๆ ที่รู้สึกหงุดหงิด แต่พอเห็นสายตาของลูกเขาก็เบาเสียงลงและพูดจาอย่างสุภาพแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน"หมายความว่ายังไงคะ?"พิมพ์ดาวทำหน้าสงสัยในประโยคที่เขาถามออกมา เธอไม่ได้คิดจะทำอะไร เขาต่างหากที่กำลังจะทำอะไรถึงได้มาหาเธอถึงที่นี่ ในเวลานี้?"ทำไมถึงไม่บอกเรื่องลูก""เพราะรู้ว่าคุณชายรองไม่ชอบเด็กไงคะ ถึงไม่ได้บอกเรื่องลูกออกไป"พิมพ์ดาวที่เคยบอบบางและไม่สู้คนในตอนนี้กลับตอบอย่างตรงไปตรงมา เธอพูดตรงมากจนคนฟังถึงกับพูดไม่ออก เขารู้สึกจุกแน่นที่หัวใจ ก็จริงอยู่ที่เขาไม่ชอบเด็ก ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีลูกมาก่อน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกแตกต่างออกไป เด็กทั้งสองคนในอ้อมแขนทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวเองเอาเสียเลย "ก็เลยคิดจะปิดบังเรื่องลูกไปตลอด คิดว่าทำแบบนั้นคือทางออกงั้นเหรอ"คำถามที่ถูกถามกลับคืนมาทำให้ภายในห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบ พิมพ์ดาวเองก็ไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น เธอรู้มาตลอดว่าสักวันพ่อของลูกก็ต้องรู้ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเลือกที่จะไม่บอกพ่อของลูกตั้งแต่วันนั้น อาจจะเป็นเพราะสถานการณ์พาไป รวมถึง