All Chapters of กฎรักพันธะทายาทมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

"โอกาสอะไรคะ?""โอกาสดูแลพิมพ์กับลูกไง ให้พี่ได้ดูแลพิมพ์บ้างได้ไหม"พิมพ์ดาวนิ่งไปชั่วขณะ เธอไม่รู้ว่านี่คือฝันอยู่หรือเปล่า ทำไมเขาถึงพูดดีกับเธอขนาดนี้ หากนี่คือความฝัน.. เธอไม่อยากที่จะตื่นขึ้นมาเลย เธอชอบสายตาที่เธอมองเขาเหมือนคนสำคัญพิมพ์ดาวเคลิบเคลิ้มกับจังหวะรักที่เข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว เป็นตัวเธอเองที่เมาแล้วเปิดโอกาสให้เขาได้แสดงความรู้สึกออกมา อารมณ์พาไปล้วน ๆ ทำให้เกินเลยจนถึงเช้า..เช้าวันต่อมา...ก็อก ๆ เสียงเคาะประตูในตอนเช้ามาพร้อมกับเสียงเด็กแฝดที่เรียกหาปะป๊ามามี๊ โชคดีที่ทั้งพ่อและแม่อยู่ในห้องเดียวกันทำให้พลอยชมพูได้ปล่อยเด็กแฝดเข้ามาทันทีที่คนเป็นพ่อเดินมาเปิดประตูให้ "ปะ.ป๊า" เด็กแฝดวิ่งตรงมาหาผู้เป็นพ่อด้วยความดีใจ เพราะไม่เคยเห็นพ่อในตอนเช้าในห้องของแม่สักครั้ง เหมือนเด็กรับรู้ว่าพ่อกับแม่คืนดีกันแล้ว เด็กแฝดมองพ่อสลับกับแม่ตาแป๋ว "ตื่นเช้ากันจังเลยนะ" พิมพ์ดาวที่ได้ยินเสียงลูก ๆ เข้ามาในห้อง ก็ขยับตัวแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมให้มิดชิดเพราะเธอยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยพอมองไปหาพ่อของลูกก็เห็นว่าเขาอาบน้ำแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อ

"มีอะไร เล่าให้ป๊าฟังสิ ""ไม่เกี่ยวกับป๊าหรอกครับ"สายตาของลูกชายดูเผด็จการจนผู้เป็นพ่อถึงกับขมวดคิ้ว เขาเคยสั่งแต่ลูกน้อง เคยแต่แก้ปัญหาเรื่องงาน แต่ตอนนี้กำลังจะจัดการแก้ปัญหาให้กับลูกตัวเอง "เกี่ยวสิ..อุ๊บ"น้องสาวโดนปิดปากอีกครั้ง ทำให้ผู้เป็นพ่อหันไปมองลูกชายด้วยสายตาไม่พอใจเล็กน้อย แกล้งดุเพื่อให้ลูกพูดในสิ่งที่ควรจะพูด มีปัญหาอะไรที่โรงเรียนก็ควรจะบอกให้พ่อแม่รับรู้ "บอกป๊ามาเถอะ เรื่องไหนที่ป๊าจัดการได้ เดี๋ยวป๋าจัดการให้"คุณชายมาเฟียพยายามที่จะพูดอย่างใจเย็น และใช้เหตุผลคุยกับลูกที่เป็นที่รักทั้งสองคน แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นพ่อที่พร้อมจะแก้ปัญหาให้ลูก "ให้น้องเล่าเถอะครับ" ผู้เป็นพี่ชายยังคงไม่พอใจผู้เป็นพ่อ จากเรื่องที่ได้ยินมาพ่อทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย เด็กน้อยสับสนไม่รู้ว่าจะเกลียดป๊า หรือควรเอาเป็นแบบอย่าง อย่างที่มี๊บอก เด็กน้อยรักป๊ามาก ๆ จนจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ เคียร์ร่ายิ้มออกมาก่อนที่จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ผู้เป็นพ่อฟัง แม่ ๆ ของเพื่อนในห้องชอบบอกว่าพ่อเจ้าชู้ มีผู้หญิงหลายคน ทำแม่เสียใจทุกวัน แล้วตอนนี้ก็อาจจะกำลังมีผู้หญิงอยู่ ที่แม่ของลู

"เกิดอะไรขึ้น?" "อคิณหายตัวไปพร้อมกับเจ้าของไร่ที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อของ ลูกชายนายใหญ่ ตอนนี้อัญญารินทร์กับนายใหญ่ร้อนใจมากครับ "อย่าว่าแต่ร้อนใจเลย หากรู้ว่าลูกหายไปแบบนั้นคนเป็นพ่อแม่คงหัวใจแตกสลาย เขาที่ไม่ใช่พ่อยังรู้สึกหน่วงที่หัวใจขนาดนี้ เขาต้องไปช่วยหลานชายของเขาเสียแล้ว "ไปช่วยตามหากัน" เซกิเองก็ไม่อาจอยู่นิ่ง เขาอาสาพาครอบครัวไปด้วย โดยให้เหตุผลกับลูก ๆ ว่าจะพาไปเที่ยวต่างจังหวัด ส่วนภรรยานั้นจำเป็นต้องบอกความจริง เธอก็ตกใจและเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อแม่ "อะไรนะคะ?" พิมพ์ดาวเองก็ตกใจจนแทบจะเป็นลม ตั้งแต่คลอดลูกวันที่สามเธอก็ไม่เหมือนเดิม มีอาการวิงเวียนและหน้ามืดอยู่ บ่อย ๆ ผลจากการเสียเลือดมากในแต่ละรอบของการคลอดลูก"ไปด้วยกันนะ พี่ไม่อาจปล่อยให้พิมพ์อยู่กับลูก ๆ ที่บ้านลำพังได้"เขารู้ว่าภรรยาเหนื่อยแต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้ดวงใจของเขาอยู่ห่างสายตาได้อย่างแน่นอน ไปไหนจะต้องไปด้วยกัน ยกกันไปเป็นทีมแบบนี้แหละสบายใจดี" ไปเที่ยว ๆ"เสียงของเด็ก ๆ กระโดดดีใจที่จะได้ไปเที่ยวต่างจังหวัด แตกต่างจากผู้ใหญ่ที่หัวใจสั่นไหวและเป็นห่วงคุณชายใหญ่ทุกวินาที ภาวนาอย่าให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้

ใช้เวลานั่งเครื่องเกือบสองชั่วโมง เด็ก ๆ นอนหลับกันบนเครื่องแล้วมานอนต่อที่บ้านพักของคุณลุงหรือคุณชายใหญ่ โดยมีคนสนิทและแม่บ้านคอยจัดหาที่พักให้ส่วนตัวเคลวิลและแม่ของลูกออกตามหาลูกชายตลอดทั้งคืน แต่ยังไม่ได้เบาะแส รู้แค่เพียงว่ารถของเหมราชเจ้าของไร่นั้นจอดอยู่ปากทางเข้าของป่าลึก และมีร่องรอยการต่อสู้ ป่าแห่งนั้นลึกและมีโจรเยอะจนไม่มีผู้คนกล้าเข้าไป ไม่มีเส้นทางหรือแผนที่ให้ดู ลำบากต่อการตามหาเป็นอย่างมาก ทีมบอดี้การ์ดของคุณชายใหญ่และทีมของอาชิลูกน้องคนสนิทของคุณชายรองนำหน้าเข้าป่าไปก่อน แต่กลับขาดการติดต่อเพราะไม่มีสัญญาณใด ๆ เลย"พี่ต้องออกไปช่วยพี่ใหญ่ พิมพ์อยู่ได้ไหม?"" คุณชายรองรีบไปเถอะครับ เดี๋ยวผมกับภูผาดูแลทางนี้เอง"อชิรวิทย์อาสาดูแลเด็ก ๆ และผู้หญิงที่อยู่ในบ้าน ตรงนี้มีภูผาและคนของคุณชายรองอีกมากมายจึงมั่นใจว่าปลอดภัย หรือหากเกิดอะไรขึ้นก็สามารถโทรหาตำรวจได้"ฉันอยู่ที่นี่ด้วย นายไปเถอะ ช่วยหลานกลับมาให้ได้"เซกิตบไหล่เพื่อนเพื่อให้หายจากความกังวล และแสดงท่าทางว่าเขาเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่ออย่างลึกซึ้ง คงจะไม่มีใครดูแลเด็กได้ดีเท่ากับคนเป็นพ่อเหมือนกัน"ฝากด้วยนะ" คุณชายรองบ

# เวลาต่อมาทุกคนรวมตัวกันอยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล คุณชายใหญ่เสียเลือดมากจนต้องรับบริจาคเลือด โชคดีที่น้องชายมาด้วยจึงได้ให้เลือดกับพี่ชายได้ทันเวลา เพราะเขาปิดเรื่องนี้กับเด็ก ๆ ไม่ให้เด็ก ๆ มาเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น "ไม่เป็นไรนะ คุณชายใหญ่จะต้องปลอดภัย"พิมพ์ดาวปลอบใจอัญญารินทร์ที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด คงจะเสียขวัญมากที่คนที่รักทั้งสองคนต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ โชคดีที่ลูกชายมีเด็ก ๆ อยู่ด้วย ทำให้ความเลวร้ายในวันนี้ทุเลาลงได้บ้าง "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ช่วยดูแลจิตใจอคิณด้วยค่ะ" อัญญารินทร์บอกทั้งน้ำตา ถ้าไม่มีพิมพ์ดาวและทุกคนที่รออยู่ในบ้านเธอก็ไม่รู้จะจัดการกับเหตุการณ์นี้อย่างไร ทั้งเจ้านายอย่างเหมราชก็สาหัส ทั้งพ่อของลูกก็สาหัสไม่แพ้กันเธอยังต้องห่วงความรู้สึกของลูกชายที่ถูกจับไปเป็น ตัวประกันอีก สถานการณ์ตอนนี้แย่มากจนเธอแทบจะควบคุมสติไว้ไม่ไหว หากมีการสูญเสียเกิดขึ้นเธอคงรับไม่ไหวอย่างแน่นอน"เรื่องเลวร้ายผ่านไปแล้ว ต่อจากนี้ขอให้มีแต่สิ่งดี ๆ นะ"พิมพ์ดาวจับมือให้กำลังใจผู้หญิงด้วยกัน เธอเข้าใจหัวอกของอัญญารินทร์ที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ ตอนที่สามีออกไปช่วยพี่ชายเธอเอง