All Chapters of THE Maniac's Paid Lover (SSPG): Chapter 131 - Chapter 140

“Ang asawa ko!” ulit ni Rose habang may pekeng hagulgol at mabilis na nilakad ang distansya patungo sa higaan ni Roger, sinasadyang lampasan at itulak nang bahagya si Angela sa gilid.Naiwan si Marco sa pintuan na nakakunot ang noo, naguguluhan at labis na nag-aalinlangan. “Anong ginagawa ng babaeng ‘yan dito? Paano niya nalaman ang nangyari? Wala pa namang nakakaalam sa labas tungkol sa aksidente ng Boss, maliban sa atin!”bulong niya sa sarili habang mabilis na hinarangan ang papalapit na si Rose bago pa man ito makalapit nang tuluyan kay Roger.“Excuse me, Madam Rose? Anong ginagawa niyo rito? Paano kayo nakapasok dito?” mariing tanong ni Marco, bakas ang hinala sa kaniyang boses.Agad na huminto si Rose, tiningnan si Marco nang may talim sa mga mata bago balingan si Angela na tahimik at nagtatakang nakatayo sa isang sulok.“Masama bang bisitahin ang asawa ko?!” bulyaw ni Rose, sadyang nilakasan ang boses para makuha ang atensyon ng sinumang nasa pasilyo. “Porke’t nandito ang kabit

“Hoy, babae!” matinis at galit na sigaw ni Rose pagkalabas na pagkalabas niya sa VIP room. Napilitang tumigil sa paglalakad si Angela. Dahan-dahan siyang lumingon, taas-noo at walang takot na sinalubong ang matalim na titig ng galit na galit na si Rose. “Bakit?” malamig na tugon ni Angela, sadyang idiniin ang bawat salita. “Uuwi na ako. Kailangan ko kasing magpahinga para sa mga anak namin ng legal na asawa mo.”pangaasar pa niya. “How dare you!” nanggigigil na sigaw ni Rose habang mabilis na iniangat ang kamay, akmang isasampal kay Angela. Ngunit bago pa man dumapo ang palad nito, isang mabilis na kamay ang humawak nang mahigpit sa pulsuhan ni Rose. Si Dave. “At sino ka namang pakialamero na—” galit na galit na sambit ni Rose habang lumingon upang sigawan ang pumigil sa kaniya. Ngunit nang makita kung sino ito, napalitan ng mapang-uyam na ngiti ang kaniyang mukha. “Oh, ikaw pala! Ang lalaking kabit ng kabit ng asawa ko! At ang ama yata ng ipinagbubuntis ng babaeng ‘to, ano?!” s

Nang bumukas ang pinto, hindi isang doktor o si Rose ang pumasok kundi ang isa pa nilang katiwala.“Gago ka, Leo! Ikaw lang pala!” inis na bulalas ni Marco habang napahawak sa dibdib sa sobrang kaba, sabay abot ng isang malutong na batok sa ulo ng nag-aabang na tauhan. “Gusto mo bang ma-atake sa puso ang Boss natin dahil sa katangahan mo?!”“Aray ko naman, Marco! Hindi ko naman sinasadya!” reklamo ni Leo habang napakamot sa ulo at napangiwi sa sakit ng batok.Bago pa man makapagsalita si Marco, mabilis na bumangon mula sa pagkakahiga si Roger. Nawala ang bakas ng takot sa mukha nito at napalitan ng seryoso at nanginginig na awtoridad.“Leo…” malamig at mariing tawag ni Roger, habang matalim itong tinitigan mula sa kama. “Naihatid mo ba nang ligtas ang asawa ko pauwi sa mansiyon?”“Yes, Boss… ligtas ko pong naihatid si Madam Angela sa mansiyon,” mabilis at magalang na sagot ni Leo habang bahagyang yumuko.“Magaling…” bulong ni Roger, seryoso at may diin ang bawat salita. “Okay… ituloy

“Kung ganoon… may amnesia si Roger?” malungkot at nanginginig ang boses na pag-ulit ni Angela, habang ang mga luha ay tuluyan nang pumatak sa kaniyang pisngi habang nakatingin sa blangkong mukha ng asawa.“O-opo, Madam!” sabay na sagot nina Marco at Leo, medyo nauutal at pilit na pinapakalma ang mga sarili dahil sa matinding kaba sa reaksyon ni Angela.Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Angela. Pinunasan niya ang kaniyang mga luha, at sa isang iglap, ang kalungkutan sa kaniyang mga mata ay napalitan ng determinasyon. Tumayo siya nang tuwid at matatag na hinarap ang dalawang tauhan.“Fine! Lumabas na muna kayong dalawa rito,” utos ni Angela na may halong awtoridad. “Ako na muna ang mag-aalaga sa asawa ko. At please… walang kahit sino ang papasok sa silid na ito hangga’t wala akong sinasabi, maliwanag ba?!”Natigilan sina Marco at Leo. Nagkatinginan sila nang may pag-aalala.“Pero, Madam… baka po kasi—” nag-aalalang tutol sana ni Marco, iniisip ang kalagayan ng kanila

“Lady, I’m not paralyzed! At ang ginagawa mong paglapastangan sa aking pagkalalaki ay—” Hindi na naituloy ni Roger ang kaniyang pagmamaktol. Sa isang mabilis at tuso na galaw, mariing piniga ni Angela ang kaniyang umbok dahilan para kusang kumawala ang isang garalgal at pilit na pigil na daing mula sa lalamunan ni Roger. “Ugh-ahgwat…!” napaatras ang ulo ni Roger habang namimilipit sa halo-halong sarap at gulat, pilit na kumakapit nang mahigpit sa gilid ng wheelchair para hindi tuluyang matumba. “Stop! Stop pisil-pisil inyo my hard duck,baka tuklawin ka at hindi mo kayanin Lady! Baka nakakalimutan mong…” nag-aakmang singhal ni Roger habang nanginginig ang mga daliri, halos mamatay sa matinding tensyon at pagnanasa na nararamdaman niya. Ngunit mabilis siyang pinutol ni Angela. Isang malamig at mapanghamon na ngiti ang isinalubong nito sa kaniya habang matalim na nakatitig sa kaniyang mga mata. “Huwag mo akong sabihan ng ‘baka nakakalimutan mong…’, dahil hindi ako ang may amnesia