All Chapters of THE Maniac's Paid Lover (SSPG): Chapter 111 - Chapter 120

Paglabas na paglabas ni Roger sa silid ni Angela, agad na nawala ang kalmado at mapayapang ekspresyon sa kanyang mukha. Sinalubong siya ng mabigat na hangin at ng matinding pangamba habang naglalakad sa tahimik na pasilyo.“Anong gagawin ko? Saan ko pa hahanapin ang Inay niya?” mahina at nag-aalalang bulong niya sa sarili, habang mabilis na dinial sa kanyang telepono ang numero ng pinuno ng kanyang mga tauhan upang mag-utos ng mas mahigpit na paghahanap. Ngunit habang patuloy siyang naglalakad patungo sa kinaroroonan ng VIP Room kung nasaan ang kanyang mama, pinilit niyang isaayos ang kanyang sarili upang hindi mahalata ng iba ang kaguluhan sa kanyang isip.Sa loob ng VIP Room…“Hahaha… mamatay ka na riyan, matanda!” ang salbahing halakhak sa isip ni Rose habang nakayuko. Subalit kabaligtaran ng kanyang maitim na iniisip, ang mga mata niya ay biglang bumaha ng luha, sabay higpit ng hawak sa nanginginig at malamig na mga kamay ng Donya na tila ba nag-aagaw-buhay na sa kama.“Mama… kas

ANGELA: Point Of View Lumipas ang ilang mga oras… Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata, mabigat na mabigat pa ang aking ulo mula sa epekto ng gamot na itinurok sa aking swero. Subalit ang paggising na iyon ay agad na napalitan ng matinding gulat at pangamba nang makita ko ang isang anino na humahakbang papalapit sa aking higaan. “R-roger? A-anong ginagawa mo?” naguguluhang tanong ko, habang nanlalaki ang aking mga mata sa pagkakita ko sa hubad niyang katawan nakangisi ito habang lumalapit sa akin. “Angelaaaaaa! A-akin ka lang…” daing niya habang lumalapit, ang boses niya ay kakaiba—puno ng desperasyon, galit, at mabigat na paghinga na para bang nawala na siya sa sarili niyang katinuan. “Roger… okay ka lang ba?! R-roger, napag-usapan na natin ang tungkol dito, diba? Maselan ang pagbubuntis ko!” kinakabahang saad ko habang unti-unting umaatras patungo sa ulunan ng kama. Subalit hindi siya umimik. Blangko ang mga mata niya, at sa halip na makinig, dahan-dahan siyan

Two days later… Dalawang araw ang lumipas, tahimik na dumaan ang mga oras sa loob ng puting silid habang pilit na nagpapalakas si Angela para sa araw na ito. Bitbit ang bigat ng mga pangyayari at ang patuloy na pag-aalala sa kanyang sinapupunan, dumating na ang sandali ng pagbabalik sa madilim na tahanan ng mga Alfonzo. “Let’s go, mahal kong asawa,” malamig ngunit may diin na wika ni Roger habang inalalayan itong tumayo. Ito na ang araw ng kanilang pag-uwi sa malaking Mansion—hindi upang magdiwang, kundi upang makipaglibing at humarap sa mabigat na kapalaran para sa yumaong Donya at kay Enrico. Two hours 🕓later… Ganap na naroroon na sila sa harapan ng mataas at mabigat na gate ng Alfonzo Mansion. Ang dating marangyang tahanan ay nababalot ngayon ng kadiliman at kulay-itim na telang sumisimbolo sa sunud-sunod na trahedyang tumama sa pamilya Alfonzo. Sa loob ng malawak na bulwagan, nagkalat ang mga mamahaling sasakyan at dumalo ang iba’t ibang kilala at makapangyariha

“Totoo naman ang sinasabi ko, Dave!” pagtatanggol ni Elina, mas lalong tinaasan ang boses habang nakapameywang sa harap ng mga naguguluhang bisita na ngayon ay pilit na inuunawa ang mga pasabog na rebelasyon. “Saan mo ba dadalhin ang impostor na babaeng ‘yan na dating nagpapanggap na ate ko? Samantalang si Evice pala ang totoo kong kapatid sa yumaong ama na si Angela ang pumatay! Iwanan mo na siya rito, mahal kong asawa, bago ka pa pag-initan ng pamilya Alfonzo!”bulong niya kay Dave. Pagkasabi noon, mabilis na binalingan ni Elina si Dave. Mahigpit niyang hinawakan at kinapitan ang braso ng lalaki, sabay hila rito papalayo kay Angela upang sumabay sa mga taong nagsisimula nang kumilos palabas. “Halika na!” diin pa ni Elina habang pinandidirihan ang pagkakatingin kay Angela. Sa kabilang banda, mabilis sanang humakbang si Roger at nagmamadaling lumapit sa kinaroroonan ng kanyang asawa nang biglang humarang si Rose sa kanyang daraanan, nakapameywang at mapanuyang nakangisi. “Huw

“Mga pulis? Galing pa ng Maynila?” marahas na napahahalakhak si Roger, ang boses ay puno ng sarkasmo at pait na umalingawngaw sa tahimik na sementeryo. Isang hakbang ang ginawa niya para ilagay ang sarili sa harapan ng wheelchair ni Angela, sabay salubong sa mga ito ng tinging nagliliyab sa galit at labis na paghamak. “Seryoso ba kayo sa mga sinasabi niyo?” malamig at mapanganib na wika ni Roger habang mariing tinitigan ang pinuno ng mga pulis. “I’m sorry to tell you, mga kasama… pero ang uncle ko ay isang heneral. Baka gusto niyo siyang makilala muna bago kayo magpakalat-kalat dito dala ang mga basurang papel na ‘yan?” Natigilan ang mga opisyal sa matipunong tindig at awtoridad na ibinuga ni Roger. Nagkatinginan ang tatlong pulis, ang kanilang dating sigla at tapang ay biglang napalitan ng alinlangan, sabay baling ng mga mata sa kawalan na parang may hinahanap o may kinakatakutang sumunod na utos mula sa itaas. Agad kinuha ni Roger ang kanyang mamahaling cellphone mula s