All Chapters of ดอกไม้ของคนเลว : Chapter 11 - Chapter 20

ร่างเล็กรีบหันหลังซุกใบหน้าเข้ากับที่นอน หลบหนีความเขินอายของตัวเองในทันที แต่มีหรือปกรณ์ชัยจะปล่อยให้เธอได้มีเวลาพักเหมือนที่ปากบอก รีบโถมกายหนาเข้าหาเมียเด็ก จนเธอรู้สึกได้ถึงบางอย่าง ที่มันกำลังดันต้นขาส่วนล่างเธออยู่ ทั้งยังกระตุกเล็กๆ น้อย จนเธอสัมผัสได้“คนสวย” ปกรณ์ชัยเอ่ยออดอ้อนเมียเด็ก มือหนาไล่บีบตามเนื้อเนียนของเธอไปทั่วทั้งร่างกาย เพื่อปลุกความต้องการของหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้ง“อื้อ...”เสียงร้องครางเล็กน้อยที่รอดมาผ่านลำคอ ทำให้ปกรณ์ชัยยกยิ้มขึ้นอย่างกับผู้ชนะ ทั้งที่ก่อนหน้าเขาเพิ่งทำให้เธอเสร็จสมไปเองก็ตาม“คนสวยหันหน้ามาเฮียหน่อยสิครับ หันมาดูเฮียหน่อย ว่าเฮียต้องทรมานเพราะต้องการเข้าไปทักทายร่องร่านๆ ของหนูมากแค่ไหน” ปกรณ์ชัยพูดจาหยาบโลนทั้งที่ขยับส่วนล่างถูไถไปตามบั้นท้ายเมียเด็กหยอกเย้า ความเเข็งขืนของมัน แม้เป็นการสัมผัสด้านนอก เอวาลินกับรู้สึกวูบวาบไปทั้งท้องน้อย จดจำสัมผัสเดิมได้อย่างแม่นยำถึงขนาดความใหญ่โตที่พร้อมจะเล่นงานเธอ“อ้า...อื้ม....” ปกรณ์ชัยกลั่นแกล้งอีกฝ่ายโดยการถูไถส่วนนั้น ใกล้เรียวขาเปลือยเปล่าของเมียเด็กเอวาลินยังคงนิ่ง“ซี้ด ทำยังไงดีล่ะเมียเฮียนิ

@ตลาดโพธิ์ทอง“ วันนี้ขายดีมั้ยคะยายจิตรตาชื่น ” เอวาลินเอ่ยถามชายหญิงชรา พ่อค้าแม่ค้าแผงขายผักในตลาดเธอมายาวนานกว่าสิบปีเห็นจะได้ ผักที่ขายส่วนมากก็เป็นพืชผักสวนครัวที่ตากับยายปลูกเอง“ก็เรื่อยๆ ละลูก พอได้ค่ากับข้าวใช้วันต่อวันไป” ยายจิตรตอบเด็กสาวด้วยรอยยิ้มใจดี“แล้วนี่มีตำลึงกับผักโขมมั้ยคะ”“มีลูกกำละสิบบาท เหลืออย่างละ ห้ากำ หนูเอากี่กำลูก” ตาชื่นกวาดสายตามองผัดตรงหน้าตัวเอง แล้วรีบตอบเด็กสาว“ลินเอาหมดเลยค่ะ” คำตอบนั้นทำเอายายจิตรตาชื่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างดีใจ มือเหี่ยวย่นรีบหยิบผักใส่ถุงอย่างคล่องแคล่ว“ เอาหมดเลยเหรอลูก”“ ค่ะ คุณแม่บอกว่าวันนี้จะตำน้ำพริกเลยสั่งให้ลินมาซื้อผักร้านคุณยายให้ คุณแม่กับคุณพ่อชอบมาก บอกว่าคุณตาคุณยายปลูกเองปลอดสารพิษด้วย ท่านอยากช่วยอุดหนุน ” เอวาลินยิ้มบาง ดวงตากลมใสฉายแววจริงใจในน้ำเสียงขณะพูดจนคนแก่ทั้งสองเอ็นดูขึ้นไปอีก“เจริญๆ นะลูก”“นี่คะเงิน อุ้ย! ”ในจังหวะที่กำลังยื่นเงินจ่ายค่าผัก เป็นจังหวะที่ร่างเล็กถูกชนเข้าพอดี เสียงหวานร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ“ขอโทษครับเจ็บไหม” เสียงทุ้มเอ่ยขอโทษด้วยความสุภาพ“ไม่เป็นไรค่ะ” ตอบ

หลายชั่วโมงต่อมา...หลังจากผ่านการร้องไห้ราวกับคนไร้สติมาเป็นอย่างหนัก ร่างบางก็พยายามฝืนพาร่างกาย เข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ กระจกบานใหญ่สะท้อนใบหน้า ที่บวมแดงของเธอจนอดที่จะสมเพชตัวเองไม่ได้“หน้าตาเธอดูไม่ได้เลยนะลิน” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ ยื่นมือไปเปิดก๊อกน้ำ จากนั้นก้มหน้าลง ล้างหน้าล้างตาเรียกความสดชื่นให้ตัวเองแต่เปล่าเลย“ฮึก…” น้ำตาที่เพิ่งล้างไปเมื่อครู่ไหลออกมาอีกครั้ง พลางนึกกระวนกระวายในใจเป็นห่วงเอื้อย เป็นเพราะเธอที่ทำให้อีกฝ่ายต้องลำบากไปด้วย“ขอโทษนะเอื้อย…”เอวาลินรีบจัดการอารมณ์และร่างกายตัวเองให้เรียบร้อยพร้อมเข้านอน ก่อนทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง ไม่ลืมหยิบมากค์หน้าติดมือมาด้วย ไม่ใช่เพราะอยากสวยแต่ไม่อยากให้ตัวเองมีสภาพทุเรศมากไปกว่านี้@ห้องทำงานปกรณ์ชัยเอนหลังพิงโซฟาในห้องทำงานตัวเอง นิ้วเคาะที่วางแขนอย่างเป็นจังหวะ สายตาคมหรี่ลงเมื่อวัชเดินเข้ามาในห้อง“เรื่องที่กูให้ไปสืบถึงไหนแล้ว”“ยังไม่เจอข้อมูลเลยครับเสี่ย จากที่ลองสอบถามคนใกล้ตัวซ้อดูแล้ว ทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันหมดว่าซ้อไม่เคยมีแฟน ”“แสดงว่าซ้อมึงปั่นหัวกู เหอะ! แสบนักนะ” ปกรณ์ชัยต่างเป็นบ

เอวาลินก้าวเข้าห้องนอนแล้วปิดประตูลงเบา ๆ อย่างต้องการตัดโลกภายนอกออกไปจากตัวเอง แต่พอกลับเข้าห้องจริงๆ เธอกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น ยิ่งภายในห้องเงียบมากเท่าไหร่ หัวใจและความรู้สึกเธอยิ่งฟุ้งซ่านมากขึ้นเท่านั้นเอวาลินทิ้งตัวยืนพิงประตูอยู่ครู่หนึ่ง ฝ่ามือบางยกขึ้นทาบอกซ้าย เหนือหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ ราวกับไม่ยอมฟังคำสั่งจากเธอ“บ้าที่สุด…” เธอพึมพำกับตัวเองแผ่วเบาภาพที่เห็นเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ ผู้หญิงที่เข้าหาสามีเธอก็ไม่ใช่คนแรก คำพูดเชือดเฉือนที่หลุดออกจากปากเธอเองก็ไม่ใช่ครั้งแรกเช่นกันแต่ครั้งนี้ทำไมมันถึงรู้สึกต่างออกไปกันนะ“ไม่มีทาง…” เอวาลินส่ายหน้าช้า ๆ เหมือนพยายามสลัดความคิดนั้นทิ้ง“ฉันไม่มีวันรู้สึกแบบนั้นกับเขาเด็ดขาด” และถ้านี่คือสัญญาณว่าเธอกำลังเผลอรู้สึกอะไรบางอย่างกับเขาเอวาลินก็ขอสาบานกับตัวเองในวินาทีนี้เลยว่า เธอจะไม่ปล่อยให้ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเด็ดขาดเวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมงประตูห้องนอนถูกผลักเปิดเข้ามาโดยไม่เคาะ เอวาลินที่นั่งลงสกินแคร์อยู่ไม่ได้หันไปมอง เพียงรับรู้ได้จากเงาสะท้อนในกระจกว่าคนที่เข้ามาในห้องคือใคร“ หนูลินไม่ลงไปกินข้าวเหรอครั

ตลอดทั้งวันเอวาลินพยายามเมินเฉยข้อความ และสายจากโทรศัพท์ทุกสายของสามีที่โทรหา พอตกบ่ายเอวาลินก็เห็นบอลหอบกุหลาบช่อโตเข้ามาที่สำนักงานเธอ พร้อมกับกล่องนาฬิกาเรือนหรูอีกหนึ่งกล่อง เพื่อนำมันมามอบให้เธอตามคำสั่งของปกรณ์ชัยดอกกุหลาบเอวาลินโยนลงถังขยะตั้งแต่พ้นหลังบอล เธอเก็บไว้เพียงนาฬิกาเรือนหรู เพราะอย่างน้อยก็มีประโยชน์นำไปขายเปลี่ยนเป็นเงินได้ยามขัดสนเอวาลินกลับเข้าบ้านอีกครั้งในเวลาเกือบสามทุ่ม ทั้งที่ระยะทางระหว่างบ้านกับที่ทำงานไม่ได้ไกลนัก ปกติใช้เวลาเพียงสิบห้าถึงยี่สิบนาทีเท่านั้นแต่ในวันนี้ เธอกลับต้องจอดรถแวะพักกลางทางถึงหนึ่งครั้ง เพราะอาการคลื่นไส้ที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกแน่นอยู่ที่ลำคอความรู้สึกเหมือนจะอาเจียนทำให้เธอต้องนั่งนิ่ง มือหนึ่งกุมพวงมาลัย อีกมือกดอกตัวเองแน่นพยายามกลั้นลมหายใจ ไม่ให้ภาพตรงหน้าหมุนวูบระหว่างก้าวลงรถและเดินเข้าบ้าน“ทำไมเพิ่งกลับมาถึงครับ เฮียโทรหาก็ไม่รับ ปะ...เป็นอะไร”เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมร่างสูงที่รีบเดินเข้ามาหา ทันทีที่เห็นสีหน้าและท่าทีไม่สู้ดีของคนตัวเล็ก ทั้งที่เมื่อครู่เขายังตั้งใจจะหาเรื่องมาทะเลาะกับเธอ“ เวียนหัวค่ะ....” เสียงแ