All Chapters of ดอกไม้ของคนเลว : Chapter 1 - Chapter 10

พ้นหลังปกรณ์ชัย“ หนูลินแม่ขอโทษแทนตากรณ์ด้วยนะลูก ” คุณหญิงปิ่นมณีรีบหันมาเอ่ยกับลูกสะใภ้ตัวเอง เป็นห่วงความรู้สึกอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก ใจเจ็บที่ช่วยอะไรไม่ได้มากกว่าการก่นด่าตามหลัง“ พ่อไม่คิดว่าตากรณ์ มันจะชั่วได้ถึงขนาดนี้ ” แววตาท่านจิระ ล้วนเต็มไปด้วยความหนักใจ ชายวัยกลางคนถอนหายใจระอา ในหัวเริ่มคิดทบทวนถึงสัญญาการแต่งงานอีกครั้ง ว่ามีข้อไหน…พอจะเป็นทางออกให้ผู้หญิงตรงหน้า หลุดพ้นจากลูกชายของตัวเองได้บ้างแน่นอนว่าปกรณ์ชัยคือนักธุรกิจสีเทาตัวพ่อ และนักธุรกิจอย่างลูกชายเขาไม่มีวันยอมเสียผลประโยชน์แม้แต่เศษเสี้ยวเดียวเอวาลินสูดหายใจลึก ก่อนจะหันมาฝืนยิ้มกับทุกคน“ ลินขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะคะคุณแม่ ” เสียงหวานยังคงนุ่มนวล ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่ได้มีเรื่องกระทบจิตใจคุณหญิงปิ่นมณีพยักหน้าอย่างเป็นห่วง แต่เอวาลินไม่กล้าสบตานานกว่านั้น เธอกลัว…กลัวว่าถ้ามองนานไปอีกเพียงวินาทีเดียว น้ำตาที่กลั้นไว้สุดแรงจะทรยศเธอและไหลออกมาตอนนี้ร่างเล็กรีบเดินออกจากห้องนั่งเล่น เท้าแต่ละก้าวยังคงมั่นคง หลังตรงใบหน้าเชิดจนกระทั่งประตูห้องน้ำปิดลงร่างบางก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องน้ำทันที หลั

“เฮ้อ....ไม่น่าสร้างเรื่องเลย” เอวาลินถอนหายใจกับตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำด้วยความรู้สึกเหนื่อยใจ เมื่อรู้ว่าตนเองต้องดูแลปกรณ์ชัยจนกว่าแผลจะหาย ซ้ำยังต้องคอยเช็ดตัวให้เขาเช้าเย็นอีกด้วยร่างสวยรีบเก็บอุปกรณ์เช็ดตัวเข้าที่ให้เรียบร้อย ไม่ลืมเก็บผ้าเปียกที่ใช้แล้วใส่ตะกร้านำไปไว้หน้าห้อง เพื่อให้คนของสามีนำไปให้แม่บ้านจัดการ“รีบขึ้นมานอนได้แล้ว หยิบยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบมาให้เฮียด้วย”“นอนก่อนเลยนะคะ ลินยังไม่ง่วง”เอวาลินก็แค่วัยรุ่นคนหนึ่งที่ต้องแบกรับภาระหนักไว้บนบ่า ในมุมเล็กๆ เธอยังต้องการอิสระและความเป็นส่วนตัว อยากดูซีรีส์ที่ชอบฟังเพลงศิลปินคนโปรด บางทีก็อยากลุกออกไปต้มบะหมี่สำเร็จรูปกินกลางดึกพร้อมกับดูหนังไปด้วยแต่เธอกลับไม่เคยได้อิสระทำสิ่งนั้นเลย นอกจากที่ต้องตื่นเช้าออกไปดูแลตลาดของครอบครัว ยังต้องกลับมาทำหน้าที่ภรรยาให้ปกรณ์ชัย“จะมานอนด้วยกันดีๆ มั้ย หรืออยากให้เฮียประสาทเสียใส่ ถึงจะมานอนด้วยกันได้ ” เสียงเข้มเอ่ยกดดันให้เมียเด็กทำตามคำสั่งของตัวเอง“ลินว่าเฮียควรกรอกยาโรคประสาทลงปากด้วยเนอะ แต่ละวันทำตัวเหมือนหมาไม่ได้รับวัคซีนพิษสุนัขบ้าเลย” ในระหว่างเดินไปทิ้

หลังจากผู้ว่าอำพลเอ่ยทักทายกับคนอื่นๆ เสร็จ อีกฝ่ายก็พุ่งเป้ามาที่เสี่ยหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลของจังหวัดในทันที แววตาที่ผู้ว่าอำพลกำลังสื่อออกมา ปกรณ์ชัยจับทางได้ในทันทีว่าอีกฝ่าย ไม่ได้แค่ต้องการทักทายตนเหมือนแขกคนอื่นทั่วไปเป็นแน่“ผู้ว่ามีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” ปกรณ์ชัยเลิกคิ้วถามสีหน้าใคร่รู้ หน้าตาแบบนี้หากไม่ต้องการกู้เงิน คงอยากเกี่ยวดองด้วย“เสี่ยรีบกลับไหมครับ อยู่คุยกับผมต่ออีกสักพักได้มั้ย?” ผู้ว่าอำพลเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบคนมีมาดผู้ใหญ่ แต่ลึกลงไปแฝงการเชื้อเชิญที่ไม่อาจปฏิเสธได้ตามมารยาท ของคนเด็กกว่าเช่นกัน“เป็นตอนนี้เลยมั้ยครับ ผมอยากออกไปเดินยืดเส้นยืดสายพอดี ” เพราะก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะคุยกับตนเรื่องอะไรหากอีกฝ่ายอยากกู้เงินเขาก็ไม่ขัด จัดให้ได้ตลอด“งั้นเชิญที่ห้องรับรองในบ้านผมตอนนี้เลยครับ แต่ขอเป็นแค่เสี่ยคนเดียว” คำพูดของผู้ว่าอำพล ทำเอาหญิงสาวข้างกายเสี่ยหนุ่ม เผลอกระชับแขนกับลำแขนเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย ทำให้ปกรณ์ชัยหันมาเอ่ยกับเธอ“รออยู่นี่ก่อน”ดวงตาเธอมีแววลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบรับคำสั่ง“ค่ะเสี่ย”เสี่ยปกรณ์ชัยลุกขึ้นเต็มความสูงจัดชุดสูทสีเข้มเข้า

“ แกจะไม่ไปเที่ยวจีน กับฉันจริงๆ เหรอลิน ปกติแกไม่เคยพลาดสักทริปนี่”“ไว้ฉันเคลียร์เรื่องวุ่นวายในครอบครัวเสร็จ จะไปกับแกทุกทริปเลยนาวสัญญา” เอวาลินตบบ่าเพื่อนระหว่างเดินออกจากร้านชาบู ก่อนจะส่งมะนาวขึ้นรถด้วยรอยยิ้มบาง“สู้ๆ นะ ถึงจะไม่ค่อยได้มาหา แต่ก็รักแกเสมอ...”“รู้จ้า งานแกก็ไม่ได้น้อยไปกว่าฉันหรอก เรียนจบแล้ว ทุกคนก็ต้องโต ต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเองกันทั้งนั้นแหละ”หลังเรียนจบ ทั้งเอวาลินและมะนาวต่างแยกย้ายกันไปคนละเส้นทาง คนหนึ่งรับช่วงดูแลกิจการครอบครัว อีกคนเดินสายทำธุรกิจและท่องเที่ยวตามฝัน“เออๆ ไปจริงแล้ว” มะนาวโบกมือลาทิ้งท้าย ก่อนจะขับรถออกไปทันทีเอวาลินยืนมองจนท้ายรถเพื่อนลับหายไปจากสายตา จึงหมุนตัวกลับเข้าสำนักงานเพื่อทำงานต่อทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะทำงาน ก็ต้องเป็นอันชะงักเมื่อเห็นถุงช็อปปิ้งจากแบรนด์ดัง วางเรียงอยู่บนโต๊ะถึงสองถุงเอวาลินขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาฉายความงุนงงมากกว่าความตื่นเต้น เพราะช่วงนี้เธอไม่ได้สั่งของออนไลน์“ของใครคะ ”“คุณวัชเป็นคนเอามาให้ค่ะซ้อ บอกว่าเสี่ยเป็นคนซื้อให้” นิ่ม น้องพนักงานในห้อง ที่รับเรื่องเป็นคนเอ่ยตอบ“อ่อค่ะ ”เอวาลินพยักหน้ารับเ